เด็กน้อยฝึกหัดในโลกความรัก
เราต่างก็เป็นเด็กน้อยฝึกหัดบนโลกใบกลม        เพื่อรอวันเติบโตที่สวยงาม
    ฉันคิดมาตลอดว่าชีวิตคือแบบฝึกหัด
และถ้าชีวิตเหมือนแบบฝึกหัด
ก็หมายความว่าไม่มีใครที่จะทำแบบฝึกหัดเก่ง
ได้โดยไม่ผ่านการฝึกฝนมาก่อน 
.............................
     มีหลายแบบฝึกหัดที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ให้ฉันได้เรียนรู้ ทั้งที่เป็นโจทย์ยาก และโจทย์ง่าย
แต่ละโจทย์มักให้บทเรียนกับฉันเสมอ
     โดยเฉพาะโจทย์ของความรัก
ฉันว่ามันเป็นโจทย์ที่ยากโจทย์นึงเลยในชีวิตฉัน
ความรักมีหลายรูปแบบ
แต่มีรูปแบบนึงที่ฉันคิดว่า
มันเป็นรูปแบบที่ซับซ้อนและเข้าใจยาก
คือความรักที่เกิดจากคนสองคน
.................................
นิยามความรักที่คุณคิดไว้เป็นยังไง?
    เหมือนกับการที่เรายอมแบ่งโดนัท              รสช็อคโกแรตรสโปรดของเราให้ใครซักคนกิน
ทั้งกล่องด้วยความเต็มใจไหม
    เหมือนกับการที่เราฟังเพลงซักเพลงแล้วนึกถึงใครซักคนจนทำให้เรายิ้มไม่หุบไหม
     เหมือนกับวันที่เราเหนื่อยจากทุกสิ่ง แต่พอได้ยินเสียงใครซักคน ก็ทำให้ความเหนื่อยของเราหายไปไหม
     เหมือนกับการที่เราสามารถเล่าความฝันที่ดูไร้สาระให้ใครซักคนฟังได้ โดยที่เขาก็รับฟังเราด้วยความเต็มใจไหม
      หรืออาจจะเหมือนกับลมที่พัดมาแล้วหายไป
      ฉันคิดว่านิยามความรักที่แต่ละคนคิดไว้ ไม่มีแบบไหนถูกหรือผิด เพราะความรักเป็นเรื่องที่ไม่สามารถใช้กฎเกณฑ์ใดๆมากำหนดได้ 
................................
     ส่วนนิยามความรักสำหรับฉัน ถ้าเปรียบเทียบเป็นสี ฉันให้ความรักเป็นได้ทุกสี
บางวันก็น่ารักสดใสเหมือนกับสีฟ้า
บางวันก็หวานละมุนเหมือนสีชมพูอ่อน
บางวันก็สบายใจเหมือนสีเขียว
บางวันก็หดหู่เหมือนสีเทา
     ไม่ว่าวันนั้นความรักจะเป็นสีอะไร
มันอาจจะเป็นสีเทาจนเกือบดำก็ได้
แต่เมื่อเริ่มวันใหม่
ฉันพร้อมจะเปลี่ยนสีใหม่ให้กับความรักเสมอ
เพราะฉันเชื่อว่าความรักที่อยู่ได้ยืนยาว
มักเกิดจากความไม่คาดหวัง
เป็นความรักที่โฟกัสอยู่กับปัจจุบันก็พอแล้ว
ไม่ต้องเป็นความรักหวือหวามากมาย
เป็นความธรรมดาแต่สม่ำเสมอดีกว่าเยอะ
................................
       ความรักช่วยทำให้ฉันเรียนรู้ตัวเองในอีกมุม
ที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อน 
     บางครั้งฉันก็ทำอะไรแบบไม่มีเหตุผล โดยที่ฉันก็ให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้ ฉันงี่เง่า ขี้หึง ขี้งอน ขี้น้อยใจ ชอบประชด สิ่งต่างๆเหล่านี้ที่เกิดขึ้นนำไปสู่การทะเลาะกัน ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันจะมองว่าผู้หญิงประเภทนี้น่ารำคาญ แต่ตอนนี้ฉันกลับเข้าใจผู้หญิงประเภทนี้เป็นอย่างดี
      พอถึงจุดๆนึง ฉันเริ่มเหนื่อยกับสิ่งเหล่านี้ แล้วก็มานั่งพิจารณาว่าจริงๆแล้วความรักมันทำให้มีความสุขจริงไหม ถ้าฉันยังมีนิสัยแบบนี้?แล้วฉันจะเลิกนิสัยแบบนี้ได้ยังไง ถ้าฉันยังอยากมีความรักที่ยืนยาว?
      แน่นอน ฉันเป็นคนประเภทที่เวลาอยากรู้อะไร ฉันมักจะพยายามหาคำตอบให้ได้เสมอ ฉันนั่งอ่านบทความต่างๆมากมาย ในpantip เช่น  ทำยังไงให้เลิกขี้หึง? ทำยังไงให้เลิกงี่เง่า? หรือบทความสอนเรื่องความรักตามเพจต่างๆใน facebook  นั่งฟังคลิปบรรยายประสบการณ์ความรักจากคลับฟลายเดย์ ถ้าฉันไปเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง หลายคนต้องมองเป็นเรื่องตลกแน่ๆ   ทั้งๆที่เมื่อก่อนฉันไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลยด้วยซ้ำ แต่การทำแบบนี้มันทำให้ฉันได้คำตอบนะ
      เมื่อฉันนำสิ่งต่างๆเหล่านี้มาประมวลผล 
ทำให้ฉันเข้าใจตัวเองได้ดีมากยิ่งขึ้น
     ความงี่เง่า ขี้งอน ขี้น้อยใจ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเขาเป็นคนที่ฉันรักและใส่ใจมากๆ ผสมกับความกลัวที่เกิดขึ้นในใจว่าเขาจะเปลี่ยนไป ก็เลยแสดงออกมาในรูปแบบนี้ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่านิสัยเหล่านี้มันไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้นเลย เพราะเขามีค่ามากพอที่ฉันจะหายงอนเพื่อเขาได้ สู้เอาเวลาที่ฉันงอน ไปทำเรื่องสนุกเพื่อสร้างความทรงจำร่วมกันดีกว่าเยอะ 
       ความขี้หึง ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะฉันอยากครอบครองคนที่ฉันรัก โดยลืมไปว่า ความรักของคนสองคน เกิดจากการรักในตัวตนของกันและกัน ไม่ใช่การเป็นเจ้าของกัน สิ่งที่ฉันต้องปรับคือเข้าใจและเชื่อใจเขาให้มากๆ
...............................
     เขียนมาถึงตรงนี้แล้วฉันว่าฉันได้อะไรจากแบบฝึกหัดเรื่องนี้เยอะเลยแหละ 
ตอนนี้ฉันได้เรียนรู้ที่จะมีความรัก
อย่างมีความสุขแล้ว 
และฉันก็กำลังมีความสุขกับมันมากๆ
การเป็นเด็กฝึกหัดในโลกความรักของฉัน
นับว่าประสบความสำเร็จเพิ่มขึ้น
แต่ก็มีอีกหลายอย่างที่ฉันยังต้องเรียนรู้
อยากขอบคุณเธอที่เข้ามาสอนบทเรียนนี้กับฉัน
เข้ามาแล้ว ไม่ให้ออกไปไหนแล้วนะ:)
ไม่ว่าความรักของคุณจะเป็นยังไง สุดท้ายแล้วฉันมองว่ามันเป็นสิ่งสวยงามที่เกิดขึ้นในชีวิต


SHARE
Writer
Nutotoro
Reader,writer
“เด็กน้อยฝึกหัดบนโลกใบกลม”

Comments