รัก (StoryXVI) เราจะช่วยกัน
XVI.เราจะช่วยกัน

22/1/11.36

‘คิดถึงจัง’

“คิดถึงก็ไปหาสิ.....”


29/1/22.33
-ห้องนอน-


                   •DAY 14•
                  คืออะไรกัน...


สองสัปดาห์เข้าเเล้ว
วียังคงนอนไม่หลับ
เธอยังคิดถึงคำพูดของพี่สาว


“คิดถึงก็ไปหาสิ......”

หมายความว่ายังไง
เเล้วบัตรจับมือนี่อีก

‘วันไหนก็ไม่รู้...
....วีคงว่างไปหรอก’

“งานอีเวนต์....”

“ใช่...”

“ใช่เเล้ว!! งานอีเวนต์”
วีรีบเด้งตัวขึ้นมาจากเตียง

รีบคว้าโทรศัพท์มาดูปฏิทินงานอีเวนต์
“อืม.......”

“29 เมษา.....โอ๊ยยย
ขอบคุณอาจารย์ หลังปิดเทอมสองวัน..”
วีพึมพำกับตัวเอง

เธอก้มลงไปดูที่ใต้เตียง
“ยังอยู่นี่นา”
‘ฟึบบ....’ เธอดึงมันออกมา

มันคือกล่องใบหนึ่ง ไม่ใหญ่นัก
วีใช้มันเก็บของที่สำคัญมากๆ

อยู่ใต้เตียงมานานล่ะ

“เเค่กๆ ฝุ่นมาจากไหนเยอะเเยะเนี่ย”
บ่นตามประสาวี หลังปัดฝุ่นออก

‘เเกร็ก...’ เสียงล็อกเปิดออก
วีหยิบของข้างในออกมา

เข็มกลัดชุมนุมตอนม.ปลายนี่นา
วียังติดมันไว้อยู่ที่สายสะพายกล้อง
นี่คือกล้องดิจิตอลสีดำตัวเก่งของวีรยา

วีได้มันมาในวันเกิดปีที่ 16

ตอนอยู่มัธยม วีเห่อมันมากเลยนะ
ตามถ่ายทุกงานของโรงเรียน
จนเป็นช่างภาพของโรงเรียนไปซะงั้น

จนตอนนี้ไม่ค่อยได้ใช้เเล้ว
เเต่มันยังทรงคุณค่ามากๆสำหรับเธอ
เเละยังเก็บมันไว้อยู่

“ยังใช้ได้ไหมเนี่ย...”
วีลองกดเปิดกล้องดู
“เอิ่ม....ซวยล่ะ”
.
.
.
“อ่อ.....................เเบตหมด”

จะทำอะไรดีล่ะ
ระหว่างรอมันชาร์ต

เห็นเลนส์ไหมวี เช็ดสิ

“เอ้อใช่ ต้องเช็ดเลนส์” เธอบอกตัวเอง

“น้ำยาอยู่ไหนเนี่ย....”
มองซ้ายมองขวา หายไปไหนเนี่ย
“เจอล่ะ” ...อยู่ในมือ...

ฟ้อนด์ไม่อยู่ วีก็จะเบ๊อะบ๊ะเเบบนี้เเหละ

ถามจริง
คนบ้าอะไรจะเปิดไฟทั้งบ้าน
เพื่อมานั่งเช็ดเลนส์ตอน 5 ทุ่ม

ช่วยไม่ได้ เด็กสาวเขาใจร้อน

หน้าจอกล้องติดล่ะ
วีลองเปิดมันดูอีกครั้ง
“อะ โอเค ใช้ได้”

เจ้ากล้องตัวนี้มันก็ไม่ได้ใหม่อะไร
เเต่มันก็ไม่ถึงกับเก่า
เเค่ใช้ได้เป็นอันที่พึงพอใจ

เมมยังอยู่ปกติดี
ภาพเยอะจัด ต้องเคลียร์ออกซะบ้างเเล้ว

เธอเลื่อนไปดูภาพเก่าๆ
ความทรงจำที่ทรงคุณค่า
ถูกบันทึกไว้ใน
ก้อนพลาสติกกึ่งโลหะเล็กนี้ๆ

นี่ไง
ภาพเเรกที่วีถ่าย
วีจำได้ มันเป็นภาพถ่ายที่โรงเรียน
ไม่ได้สวยอะไร ไม่เเม้เเต่จะชัด

โรงเรียนมัธยมปีที่ 4 น่ะเเหละ
เป็นโรงเรียนประจำ
เขารับเเค่ 144 คนต่อรุ่น
ทั้งโรงเรียนเลยมีเเค่ 400 กว่าคน
เเต่วีก็ดันสอบติดด้วยนะ
วีเข้าไปตอนเปิดเทอมวันเเรก
โรงเรียนสวยมากเลย

โรงเรียนอะไรก็ไม่รู้
เเยกออกมาอยู่ต่างจังหวัด
ด้านหน้าเป็นทะเล
ด้านหลังเป็นภูเขา
บรรยากาศคือชิวที่สุด
เเต่วิชาการดันเข้มกว่าคนอื่นเขา

จริงๆวิวมันสวยมากเลยนะ
วีเลยตัดสินใจถ่ายรูปเเรกที่นั่น
‘คลิก’
นี่คือชัตเตอร์ ที่เปลี่ยนชีวิตวีไปทั้งชีวิต

————————————————

9.47
นี่คือวันเปิดเทอมวันเเรกของวีเลยล่ะ
เเต่ทำไมยังไม่มีคาบเรียนนะ

เเปลกจัง.....เเต่ช่างเถอะ
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นตอนนี้
วียังอยู่บนชั้นดาดฟ้าของหอพัก

เริ่มสายมากล่ะ เเดดเริ่มจ้าขึ้นเรื่อยๆ
ส่องสว่างจนเห็นไปได้สุดสายตา

วีมองออกไปที่ทะเล
เเสงเเดดกระทบผิวน้ำระยิบระยับ
เกลียวคลื่นก็พัดส่ายไปมา
ลมอุ่นๆพัดมากระทบหน้า
วิวสวยจัง ถ่ายเก็บไว้ดีกว่า
นี่โรงเรียนเเน่หรือ.....

‘คลิก’

“พวกเธอดูไอ้นี่สิ
ไม่เคยเห็นทะเลรึยังไงกันนะ 555”
มีเด็กผู้หญิงสองสามคนเดินมา
พร้อมเสียงหัวเราะเยาะมาจากข้างหลัง


“พอดีที่บ้านไม่มีทะเลน่ะค่ะ”
วีหันไปตอบ

“หึ กวนดีนักนะ” เจ้าของเสียงหัวเราะ
โดนกวนกลับซะเเล้ว

“ก็ถ่ายอยู่ดีๆนะ กล้องก็ของเรา
ไม่รู้มีใครมายุ่งด้วย”
วีพูดเเล้วหันไปถ่ายรูปต่อ

“นี่เเกกล้าว่าฉันยุ่งเหรอ??!!”
“ก็พูดลอยๆอะนะ”

‘ผัวะ!!’ มือนั่นตบกดลงบนหัว
“อะไรเนี่ย! เจ็บนะ!!”

“ก็ตบให้เจ็บนะสิ....
เธอสองคน จับมันไว้!!”

“อื้ออ จะทำไร ปล่อยนะ”
เธอพยายามสะบัดออกหนี
เเต่ไอ้สองคนนี่มันล็อกเเขนเเน่นเหลือเกิน

ไม่รู้นะทำไมวีไม่ตบมันกลับไปล่ะ
ตอนนั้น....ก็วีไม่สู้คนนี่นา
.
.
.
เเต่ก็นะ......

‘เพี๊ยะะะ!!!!!!!!’

SHARE
Written in this book
Love story
Writer
Uranium
Poet
I will raise my words ,not my voice It is rain that makes flowers grow not thunder.

Comments