ดีกันนะ

เราเจอกันอีกครั้งในเเอปหาคู่

ไม่ต้องจินตนาการโรเเมนติกไปไกล ไม่ใช่คนที่เคยเเอบชอบ ไม่ใช่รุ่นพี่ที่แอบปลื้ม

เเต่เป็นเเฟนเก่า

ก็ตามสไตล์เขานั่นเเหละ เเนะนำตัวสั้นๆ รูปก็รูปเดิมที่คงถ่ายไว้เป็นชาติเเล้ว ใช้มันทุกแอป

ก็นะ ไม่ใช่คนที่รักมากที่สุด เเต่เป็นคนที่จบได้ห่วยที่สุด

ก็คงเพราะอยากรู้อยากเห็นเรื่องของเขาล่ะมั้ง เลยกดไป

ตลกดีที่่เเมทกันเฉยเลย

"คงเป็นเพราะผมยังชอบผู้หญิงแบบคุณอยู่ล่ะมั้ง" 
เขาตอบมาเเบบนั้น

มันเป็นปกติของเเอปนี้อยู่เเล้วที่ถ้าคุยกันไปถึงจุดนึงก็ต้องนัดเจอกัน

เเต่กับเรามันไม่ใช่ ไม่ได้ตื่นเต้นอยากรู้อยากเห็นว่าหน้าตาเป็นไง หล่อเหมือนในรูปไหม ไม่ใช่เลย

เราเเค่อยากรู้ว่าผ่านมาหลายปีอีกฝ่ายเป็นอย่างไรบ้าง สำหรับฉันคนเดียว ฉันอยากอยากรู้ว่าชีวิตคุณชิบหายขนาดไหน

ก็นะ...ตอนนั้นคุณทำไว้เเสบทีเดียว

เพื่อนก็เตือนนะ ว่าอย่าไปเลย อาจจะกลับมาหลอกก็ได้ อาจจะต้องกลายเป็นเเค่ที่ระบาย

คงเป็นเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าเราเกลียดกันมากเเค่ไหน เลยเตือนมาเเบบนั้นด้วยความหวังดี

"ระวังถ่านไฟเก่ามันลุกขึ้นมานะ" เพื่อนสักคนพูด ฉันรู้สึกกระตุกในใจ

เจอกันอีกครั้งในห้างทั่วๆไป ครึ่งทางของฉันเเละคุณ

คุณก็ดูรีบๆ ยุ่งๆ ไม่ค่อยมีเวลาเหมือนทุกที

"ถ้ามีธุระก็ไปทำธุระก่อนได้นะ" ฉันว่าก่อนหยิบเเก้วกาเเฟขึ้นจิบ

"ไม่ ไม่มี วันนี้ผมมีเเค่คุณ" เขายัดโทรศัพท์จอเเตกลงไปในกระเป๋ากางเกงยีนเน่าๆ ที่ก็คงไส่มาเป็นชาติเเล้วเหมือนกัน

"เเค่ฉัน?" ฉันเลิกคิ้ว

"ธุระของผมน่ะ" เขาเเก้คำ

"ไม่เห็นรู้ว่าคุณรู้จักของไฮเทคเเบบทินเดอร์"

"ก็ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปเเล้ว ผมก็ต้องปรับตัวบ้าง" เขาหยิบกาเเฟขึ้นซดบ้าง ฉันเห็นเเหวนที่นิ้วนาง

"ถ้ามีเมียเเล้วก็ควรเลิกเล่นเเอปนัดเดทนะ" 

"บางทีผมก็เหงาบ้าง" เขาพูดกลั้วขำ

"สันดานมักมากมันเเก้ไม่หายจริงๆเลยนะ"

"คุณก็ยังปากจัดเหมือนเคย เเต่คุณดูดีขึ้นนะ เเบบ สมัยนี้เค้าพูดยังไง? ดูเเพง ใช่เลย"

"ชีวิตฉันดีกว่าคุณมากค่ะ" ฉันส่งยิ้มมาดร้าย

"เเน่นอน รัศมีสองกิโลเมตรนี้คงหาคนที่ชีวิตเเย่กว่าผมยากหรอก"

"คงไม่ได้เเค่นัดออกมาต่อปากต่อคำกันหรอกนะคะ"

"ไม่ จริงๆเเล้วมันก็ต้องเเบบนี้ไม่ใช่เหรอ? เเมทกัน คุยกัน นัดเจอกัน เหมือนคู่อื่นๆ"

"ก็ควรเว้นเเฟนเก่าตัวเองไว้สักคนเถอะ ตกต่ำลงถึงขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ผมไม่เข้าใจ?" เขาขมวดคิ้ว

"ก็ผู้ชายสำส่อนที่เบื่อเมีย เเต่ก็ไร้น้ำยาจะหาสาวใหม่ เลยต้องมาหาหาเศษหาเลยกับเเฟนเก่านี้ไง"

"คุณคิดงั้นเหรอ?"

"มันจะมีเหตุผลอื่นเหรอคะ"

"ถ้าผมจำไม่ผิด เเอปนี้มันต้องกดเเมทกันก่อนนะเราถึงจะคุยกันได้"

"..."

"มันไม่ใช่เเค่ผมฝ่ายเดียวหรอกนะที่ทำให้เรามาเจอกันวันนี้ อีกอย่าง ถ้าคุณไม่อยากเจอกันอีกคุณปฏิเสธผมซะก็ได้นี่"

"เเค่อยากรู้ว่าคุณเจ็บปวดขนาดไหน..." ฉันตอบเรียบๆ

"นี่ซิถึงจะเป็นคุณ" เขายิ้ม "เจ้าคิดเจ้าเเค้น เจ้าวางเเผนการ"

"เเผนคุณเเตกเเล้วค่ะ จะเอาไงต่อไปล่ะ" ฉันหัวเราะ

เขาไม่ตอบ

ปกติเเล้วเขาจะตอบทันที อย่างน้อยก็เลี่ยงไปคุยเรื่องอื่น เเต่เขาไม่ตอบ เเค่มองหน้าฉันนิ่งๆ

"คุณมีเพื่อนบ้างรึเปล่า?" เขาจ้องตา ฉันหลบตา

"จะอยากรู้ไปทำไม"

"ยังทำงานหนักอยู่รึเปล่า? บ้างาน เจ้าระเบียบ ยังเป็นเหมือนเดิมไหม?"

"ต้องการจะพูดอะไรคะ"

"เราก็ถามกันเเบบนี้ตลอดไม่ใช่เหรอ? คุณเหนื่อยไหม? วันนี้งานหนักรึเปล่า?"

"ถ้าจะมาเล่นบทเเฟนที่เเสนดีเหมือนตอนนั้นอีก" ฉันจ้องตาเขา "ฉันก็จะกลับล่ะ"

เขาจ้องตาฉันกลับมา "เพราะคุณเป็นงี้ไง ผมถึงมีคนอื่น"

"ข้ออ้างทุเรศตามเคย"

"คุณคิดจริงๆเหรอ? ว่าเเค่เพราะเรื่องเซ็กส์ ผมถึงไปมีคนอื่นน่ะ"

"คุณก็พูดไปเรื่อย เรื่องนี้เราคุยกันจบไปเป็นชาติเเล้วค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ"


ฉันเดินออกมา ทิ้งเขานั่งบื้ออยู่ตรงนั้น 

ตามเเผนการที่วางเอาไว้ทุกอย่าง เขาจะต้องเจ็บปวดอย่างสาสมเเน่

ฉันยิ้มตลอดทางจนเดินกลับไปถึงรถ

ฉันยิ้มตลอดทางจนกลับถึงบ้าน

เขาหายหัวไปเลยหลังจากนั้น ไม่มีข้อความในเเอป ไม่มีอีกเลย

จนกระทั่งเขาโผล่หัวมาในงานศพของคุณพ่อนั่นเเหละ

เขาเป็นยิ่งกว่าเเขกที่ไม่ได้รับเชิญ นอกจากฉันเเล้วทุกคนในบ้านก็โกรธเป็นไฟกันหมด เพราะทุกคนรู้วีรกรรมเขาดี

พี่ชายฉันไล่เขาอย่างกับหมูกับหมา น้องสาวฉันเเทบจะพุ่งเข้าไปตบเขา

เเต่เขาไม่ตอบโต้ ไม่พูดอะไร เเค่พยายามเดินเข้าไปเคารพศพ

เเต่ทุกคนไม่ยอม เขาเลยได้เเต่กราบคุณพ่อจากด้านนอกของศาลา บนพืิ้นดินนั่นเเหละ

เขามองหน้าฉันนิดหนึ่ง ฉันยิ้มอยากพอใจที่สุด เขาหันหลังเดินจากไป

ฉันยังสังเกตุเห็นเเหวนที่นิ้วนาง

ฉันขับรถชน

ไม่รู้เหมือนกันว่าชนกันได้ยังไง รู้ตัวอีกทีคือฉันเงยหน้าขึ้นมาจากพวงมาลัย ทุกอย่างก็เเตกกระจายไปหมด

เขาเดินออกมาจากรถอีกคัน ด้วยสภาพหัวโชกเลือด พยายามเคาะกระจกเรียกฉันจากด้านนอก

นี่ฉันขับรถชนเเฟนเก่าตัวเองเหรอ?

"ลดกระจกลง ผมจะได้ช่วยคุณออกมา"

ไม่เหมือนกับในหนัง รถสองคันที่พุ่งชนกันไม่เกิดการระเบิด

มีเเค่เสียงซี่ๆจากหม้อน้ำ เคล้าไปกับเสียงเขาที่โทรหาใครหลายคน

ฉันนั่งมองดูเขาเดินไปมาอยู่ข้างถนน โบกมือโบกไม้ พยายามอธิบายคนในโทรศัพท์ เสียงเขาดังก้องสะท้อนไปมาบนถนนที่มึดมิด เงียบสงัดนี้

"คุณไม่เป็นไรเเน่นะ" เขายัดโทรศัพท์เข้ากระเป๋า เเล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ

"คุณดู ไม่ตื่นเต้นเลยนะ" ฉันถามหลังจากเห็นเขาเรียบเรียงเหตุการณ์เเละเเก้ไขมันได้ฉับไวเหลือเกิน

"ผมมีประสพการณ์บ้าง"

"เจ้าชู้เเบบคุณคงโดนเเฟนเก่าขับรถตามชนบ่อยซิ" ฉันเเซว

"เปล่า เเค่พวกหลับใน" เขาหันมามอง "คุณก็หลับในใช่ไหม?"

ฉันไม่ตอบ

"ผมถึงบอกว่าอย่าโหมงานหนัก"

"หุบปากไปเลย" ฉันกัดฟันเเน่น

"เเค่เพราะฉันขับรถชนคุณ มันไม่ได้หมายความว่าคุณจะมีสิทธิมาสั่งสอน"

"เเค่เพราะคุณช่วยฉันไว้ครั้งนี้ อย่าหวังว่าฉันจะลืม" ฉันร้องไห้ "ไอ้เรื่องระยำที่คุณเคยทำ"

เขามองดูฉันน้ำตาไหลเงียบๆ เราไม่พูดอะไรกันอีกหลายนาที

"สมเพชฉันเหรอคะ สายตาเเบบนั้น" ฉันพูดเพราะเห็นเขามองฉันไม่ละสายตา

"เเฟนผม เธอตายเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์"

"..."

"ก็อย่างที่บอก พวกหลับในขับมาชนง่ายๆเเค่นั้น"

"ไม่เหลืออะไรที่ยังไช้งานได้เลย ยกเว้นโทรศัพท์เครื่องนี้" เขาล้วงเอาโทรศัพท์จอเเตกเครีื่องนั้นออกมา

"...."

"ผมใช้เวลาหลังจากนั้นศึกษ๋าทุกอย่างเพื่อเเก้ไขความหมุกมุ่นที่ว่า วันนั้นผมปล่อยให้เธอขับรถกลับคนเดียว"

"..."

"ฟังดูเหมือนกรรมตามทันใช่ไหม? เเบบนี้คงสาเเก่ใจคุณเเล้ว"

"..."

"ผมไม่ว่าอะไรหรอกถ้าคุณจะคิดเเค้นผม เเต่คุณก็ต้องยอมรับนะ ตอนเราคบกับคุณมันก็นังตัวเเสบดีๆนี่เอง"

"จนเเล้วจนรอดคุณก็ยังโทษฉันซินะ"

"โทษเราทั้งคู่นั่นเเหละ" เขาหันมามองหน้าฉันเเล้วยิ้ม ทั้งๆที่สภาพมอมเเมมดูไม่ได้นั่นเเหละ ยิ้มที่ฉันเกลียดชังนัก

"ถ้าเรารู้จักให้อภัยกันบ้าง บางทีนะ..."

ฉันไม่ตอบอะไร

ได้เเต่เอาหัวพิงไหล่ของเขา เเล้วหลับไปอีกครั้ง...

ฉันลืมตาตื่นอีกทีคือรถพยาบาลมา ตำรวจ เเล้วก็คนอีกเยอะเเยะ พี่น้องฉันเหมือนจะเอาเรื่องเขา เเต่ฉันบอกพวกเขาว่าเป็นฉันเองที่ขับชน พวกเขาก็ดูจะไม่เชื่อนะ 

เขานอนอยู่บนเปลสนาม กำลังถูกขนขึ้นไปบนรถอีกคัน ฉันนอนมองอยู่ไกลๆ

ฉันก็คิดมาตลอดล่ะนะ ว่าทำไมฉันถึงติดใจเเหวนวงนั้นนัก

มาตอนนี้พึ่งจะจำได้ ว่านั่นคือเเหวนที่ฉันซื้อให้เขาในวันครบรอบของเรานั่นเอง


และเขาก็สวมมันมาโดยตลอด...



"คงเป็นเพราะผมยังชอบผู้หญิงแบบคุณอยู่ล่ะมั้ง"

"ถ้าเรารู้จักให้อภัยกันบ้าง"

"ระวังถ่านไฟเก่ามันลุกขึ้นมานะ"


คุณรู้ไหม? สามประโยคนี้วนเวียนอยู่ในหัวฉันจนถึงโรงพยาบาลเลยล่ะ









SHARE
Writer
homunchus
มังกรตลอดกาล
เขียนเเบบที่ชอบอ่าน

Comments

jhmay
6 months ago
หายไวๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะสู้ๆ
Reply