ในวันที่คุณรู้สึกโดดเดี่ยวอีกครั้ง
ท่ามกลางเสียงหัวเราะดังสนั่นของเพื่อนๆกลางห้องโถง
ต่างกับฉันที่นั่งในห้องจมปลักหน้าคอมพิวเตอร์ในห้องนอน
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ฉันเริ่มกลายเป็นคนเก็บตัวเงียบทุกวัน
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่เพื่อนที่แสนดีของฉันเริ่มห่างจากฉันไป
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่เพื่อนเริ่มสนิทกันและฉันกลายเป็นส่วนเกิน

ทุกคนคงอาจจะคุ้นเคยหรือผ่านประสบการณ์นี้มาบ้าง
ฉันเองก็เป็นอีกหนึ่งคนที่เคยผ่านประสบการณ์นี้มาครั้งแล้วครั้งเล่า 

ทุกๆครั้งฉันมักจะพยายามตั้งเป้าหมายกับตัวเองไว้ว่า
ฉันจะเฟรนด์ลี่กับทุกคน ฉันจะพยายามเข้าหาเพื่อนๆ 
แต่สุดท้ายแล้วมันก็ล้มเหลวทุกครั้ง เพราะนั่นดูเหมือนไม่ใช่ตัวฉันเลย
ทุกคนที่ฉันพยายามคุย พยายามหาเรื่องคุย
บางทีฉันก็รู้สึกว่าไม่เป็นตัวเองเอาซะเลย

บ่อยครั้งที่ฉันอยากมีเพื่อนหลายกลุ่ม อยากมีเพื่อนหลายแบบ
แต่สุดท้ายแล้วยิ่งนานวันเข้านานวันเข้า
ก็กลับกลายเป็นฉันที่โดดเดี่ยวเหมือนเช่นเคย 

ฉันทบทวนตัวเองหลายต่อหลายครั้ง
อาจจะเป็นเพราะนิสัยของฉันรึเปล่านะ? 
หรืออาจจะเป็นเพราะโชคชะตาฟ้าลิขิตไว้ให้เป็นแบบนั้น? 

ฉันพยายามบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร
ก็แค่อยู่คนเดียวในบางครั้งเอง ถึงยังไงเราก็ยังมีเพื่อนอยู่นี่น่า

ตอนมัธยม .. ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่หนึ่งคน
ซึ่งโคตรจะรู้ใจกันเลย เขาเป็นเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดในชีวิตของฉันเท่าที่ฉันเคยเจอแล้ว 
ถึงแม้ตอนนี้เราจะอยู่ห่างกันเป็นพันๆไมล์
แต่ฉันโคตรคิดถึงแกเลยว่ะ :-(
ไม่มีเพื่อนคนไหนรู้ใจฉันเท่าแก 
ไม่มีเพื่อนคนไหนเข้าใจฉันเท่าแก
ไม่มีเพื่อนคนไหนคอยด่าคอยว่าฉันเท่าแก
ไม่มีเพื่อนคนไหนช่วยเหลือฉันเท่าแก
 
และ.. ไม่มีเพื่อนคนไหนรักฉันเท่าแกอีกแล้ว 
SHARE
Writer
happychina
reader, writer
ฉันและความทรงจำของฉันในเมืองจีน ♥

Comments