ยินดีที่ไม่รู้จัก
เรานั่งอยู่บนเตียงด้วยกัน หน้าตาเค้าดูจริงจังหลังจากพูดว่า "ขอคุย" ฉันดึงหมอนใบนึงมากอด ทำท่าตั้งอกตั้งใจฟังเค้า

"เราไม่เป็นแบบนี้แล้วได้มั้ย" เค้าเริ่มพูดเปิดประเด็น
"แล้วเราจะเป็นแบบไหน" ฉันพาซื่ิอ ทั้งๆที่ดูเค้าออกอยู่แล้ว จากความอ่อนโยนช่วงหลังๆของเค้า
"มาอยู่ในชีวิตจริงของกันและกันเถอะ"
- - - -
6 เดือนก่อนหน้านั้น
ระหว่างที่รถติดอยู่บนทางกลับบ้าน ฉันจ้องหน้าชายในรูปที่ใส่ mask ปิดปาก มีรูปของเค้ารูปเดียว แล้วปัดขวา ทั้งๆที่ไม่เห็นหน้าแบบนั้นแหละ
เมื่อถึงบ้าน อาบน้ำแล้วเตรียมเข้านอน มาเจอว่าเราดัน match กันซะแล้ว

"สวัสดีค่ะ" ฉันทัก ผช ที่ match กันคนเดียว ผชที่ดูรูปเค้ก ปลาดาว และทะเล ของฉัน แล้วปัดขวาคนนี้คงไม่ใช่คนแปลกอะไรนัก
"สวัสดีครับ ชื่อนัทครับ"

เขาทำให้ฉันคิดถึง "นัท" คนนึงที่ฉันรู้จัก
คนชื่อนัทจะกลับมาอีกแล้วเหรอเนี่ย

.... เราไม่มีอะไรคุยกัน แต่ดันมีหนุ่มอินเดียมา match กับรูปเค้ก ปลาดาว และทะเล เหมือนกับที่ฉันไปปัดขวารูปทะเลของเค้า หนุ่มอินเดียพยายามอยากขับรถมาหาที่ชานเมือง ฉันไม่รู้จะบอกเค้ายังไงว่ามันเร็วเกินไป

ข้างล่าง profile นัทเขียนว่า "just filling the hours" แต่การศึกษาเขียนว่า "undergrad" เอาน่า นัทเค้าอาจจะช่วยได้

"It too soon to meet up. let's talk for a while and let see what happens." เค้าแนะนำให้ตอบแบบนี้ undergrad ของตานี่ไม่ธรรมดา 

แล้วก็กลายเป็นว่าคืนนี้คุยสัพเพเหระกับตานัทนี่คนเดียว

- - - -
"บีต้องมีคนดูแลนะ" พี่นัทในเสื้อเชิ้ตสีขาวนั่งลงข้างๆ
"บีดูแลตัวเองได้ พี่นัทก็เห็น" พี่นัทยิ้มเบาๆแล้วลูบหัว
ฉันสะดุ้งตื่น มองไปทางพระพุทธรูปไม้องค์นั้นที่พี่นัทให้มา

ตั้งแต่พี่นัทเสีย พี่นัทมาเข้าฝันบีไม่กี่ครั้งเองนะคะ มีแต่บีที่คิดถึงพี่นัททุกวัน
- - - - -
วันนี้ตานัทไม่มาคุย ทั้งๆที่ฉันง่วนกับงานเอกสารที่หอบกลับมาบ้าน แต่คำพูดน่ารักๆ ความฉลาดปิดบังเรื่องส่วนตัวเวลาคุยกัน เหมือนกับที่เค้าปิดหน้าไว้ เสน่ห์พวกนั้นของนัทเข้ามารบกวนใจตลอดเวลา
"ทำไมงั้นอ่ะ" 

ก่อนนอนส่งข้อความไปบอกนัทว่า
"ช่วยออกไปจากความคิดเราหน่อย" เที่ยงคืน นัทตอบมาว่าจะแอดไลน์
"เอา ig ไปละกัน" ไลน์ค่อนข้างจะส่วนตัวไปหน่อย ฉันตอบเค้า
- - - - 
การคุย มาๆ หายๆ ของเค้าไม่ได้เป็นอุปสรรคอะไรในความสัมพันธ์เลย ในเมื่อฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากความสัมพันธ์ เหมือนที่เค้าแนะนำให้บอกอินเดียว่า
"It too soon to meet up. let's talk for a while and let see what happens."

"เราควรเจอกันนะ" นัทส่งข้อความบอกในคืนนึงที่กำลังง่วนกับการเตรียมส่งรายงาน
"ซื้อถุงยางแบบที่เราไม่แพ้มาด้วยนะ" ฉันหยิบมือถือมาพิมพ์เร็วๆแบบไม่คิดอะไร วางไว้ที่เดิมแล้วเดินไปที่เครื่องถ่ายเอกสาร

เอกสาร 20 ชุดวางตรงหน้าพร้อมเข้าเล่มเรียบร้อยทันส่ง ฉันฉุกคิดถึงตานัทที่ไม่ได้คุยมากว่า 2 ชั่วโมงจึงรีบกลับไปที่มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน

"แพ้ latex เหรอ"
"ต้องใช้ยีห้ออะไร บอกเราด้วยเราจะไปหาซื้อ"
"หายไปไหนแล้วอ่ะ"
"เราไม่อยากให้แพ้"
ฯลฯ

ใจนึงก็ยิ้มให้กับความน่ารัก อีกใจนึงก็ซึ้งใจในความอยากของผู้ชายคนนี้

"เราล้อเล่นน่ะ" ข้อความสุดท้ายของวันนี้ถูกส่งไป
- - - -
วันอาทิตย์ ที่สถานีรถไฟฟ้าแถวบ้าน ฉันรอรับนัท ที่ฝ่ายฉันเองคะยั้นคะยอให้เค้ามาพบ อยากให้เค้าหยุดคุย ถ้าเห็นว่าตัวจริงฉันไม่ได้น่ารักอย่างในรูปที่เห็น

เค้าบอกลักษณะและการแต่งตัววันนี้ ฉันบอกจุดที่รอเค้า แล้วผู้ชายตัวสูงๆผอมกว่าที่คิดคนนึงก็เดินเข้ามาหา เค้าตัวสูงกว่าพี่นัท แต่ผอมพอๆกับพี่นัท อันที่จริงต้องยอมรับว่าเค้าดูดีสำหรับคนวัย 30 ต้นๆเลยล่ะ
"หวัดดี" ฉันทักเค้าก่อน
วันนี้เราตกลงจะเจอกันแค่กินข้าว แล้วเราก็จะ 'แยกย้าย' ตามจุดประสงค์ที่ว่าเมื่อเค้ามาเจอตัวจริง ฉันจะไม่น่ารักอย่างที่เค้าคาดหวัง เดี๋ยวเค้าก็จะหายไปเอง

ณ ร้านที่พี่นัทชอบ ฉันพานัทมากินข้าว โดยให้นัทเป็นคนสั่ง แล้วต้องสงสัยในความบังเอิญ
"แกงคั่วสัปรด ผัดผักบุ้ง แล้วก็หมูกรอบทอดกระเทียมครับ"
ภาพพี่นัทซ้อนทับขึ้นมาบนตัวเค้า

"พี่หาร้านอาหารไทยเจอร้านนึงแหละ แม่ครัวทำกับข้าวอร่อยม้ากก" ฉันเดินตามพี่นัทที่เปิดประตูค้างไว้ให้ พี่นัทเกินไปหยิบเมนูเหมือนสนิทกับร้านนี้แล้วกลับมานั่งที่โต๊ะ
"แกงคั่วสัปรด ผัดผักบุ้ง แล้วก็หมูกรอบทอดกระเทียมครับ" 

"คุณนัทกินเหมือนเดิมทุกครั้ง ป้าว่าคุณนัทไม่ต้องหยิบเมนูก็ได้ค่ะ" ป้าแม่ครัวเดินออกมาคุย พี่นัทส่งเมนูให้ฉัน
"ทานอะไรเพิ่มอีกมั้ยคะ" คำๆเดียวกันนี้ ฉันจ้องหน้าเค้าไม่วางตา บางอย่างที่อยู่ในใจถูกกระทบจนน้ำตาเริ่มเอ่อ

'พี่นัทคะ บีไม่ต้องการให้ใครมาดูแล พี่นัทอยู่บนฟ้าไม่ต้องเป็นห่วงบีนะคะ บีอยู่คนเดียวได้'
- - - - - - - -
ตั้งแต่วันนั้น ฉันกับนัทก็คุยกันแต่ใน direct ig 

เค้าไม่หายไป

บอกตรงๆว่ากลัวความสุภาพ ความน่ารัก และความเหมือนพี่นัท ของนัทจะทำให้หลงรักเค้า กลัวเค้ากลายมาเป็นอีกนัทนึงที่มีความทรงจำที่จะไม่ลืมตลอดชีวิต

ความทรงจำมีเยอะแล้ว ไม่ต้องมาเพิ่มให้อีก
- - - - - - - - - - - - - - 
"บีทำไมทำแบบนี้ล่ะ ถ้างานจะส่งไม่ทันทำไมไม่บอกพี่ก่อน จะได้ช่วยกันแก้ปัญหา" เจ้านายเรียกฉันไปดุ กับงานที่มีความผิดพลาด ฉันกลับมานั่งที่โต๊ะ หยิบมือถือขึ้นมาดูว่ามีข้อความจากนัทบ้าง แต่เค้าเงียบ
"เย็นนี้ว่างมั้ย ออกมาเจอกันเถอะ" 
- - - - - - - - - -
ผู้คนมากมายเดินผ่านไปมาเนื่องจากเป็นช่วงเวลาเลิกงาน ฉันนั่งหมดแรงอยู่ที่เก้าอี้ยาวตัวหนึ่งในห้างสรรพสินค้า เมื่อนัทหาตัวเจอ เค้าเข้ามานั่งใกล้ๆ ฉันพิงไหล่เค้าโดยอัตโนมัติเหมือนรู้ว่านี่จะเป็นที่ที่ทำให้หายเหนื่อยแล้วถอนหายใจยาวๆ
"ไหนมีเรื่องอะไรไม่สบายใจ เล่าให้ผมฟังได้มั้ย"

ทำไมช่างเหมืิอนกันแบบนี้
- - - - - -
"ไหนมีเรื่องอะไรไม่สบายใจ เล่าให้พี่ฟังได้นะ" ปลายสายตอบมาเมื่อรับสายแล้วได้ยินแต่เสียงลมหายใจยาวๆ

วันที่พี่นัทยังอยู่ วันที่บีมีคนระบายความไม่สบายใจให้ฟัง โดยที่พี่นัทเป็นผู้ฟังที่ดี พี่นัทแนะนำบีแบบที่เป็นการแก้ปัญหาแบบผู้ใหญ่ตามสไตล์พี่นัท และพี่นัทมักจะพาบีไปทานของหวานให้บีอารมณ์ดี

พี่นัทคะ คนๆนี้ทำให้บีคิดถึงพี่นัทเหลือเกิน
- - - - - - - - - - - -
ที่คอนโดของนัท เค้าส่งน้ำเย็นให้แก้วนึงแล้วมานั่งข้างๆ ฉันพิงไหล่เค้าอีก เพียงแค่รู้สึกเหนื่อยและหมดกำลังใจกับงาน เค้าขยับตัวแล้วโอบคนเหนื่อยๆคนนึงเอาไว้ ฉันรู้สึกผ่อนคลายจนหลับไป
"ตายแล้ว ห้าทุ่มแล้ว" ฉันตกใจตื่น ลุกขึ้นเก็บของ เค้าจับมือข้างหนึ่งไว้
"เดี๋ยวผมขับรถไปส่ง" 
"บีกลับแท๊กซี่ดีกว่าค่ะ ขอบคุณ....." ยังไม่ทันพูดจบ เค้าดึงตัวไปกอดบนโซฟาตัวเดิม
"ถ้าให้กลับตอนนี้ เมื่อไรจะได้เจอกันอีก" เหมือนเค้าจะต้องการคำตอบที่พอใจ ถึงจะปล่อยตัวประกันไป แต่คำตอบในใจฉัน คือการบอกตัวเองว่าจะต้องไม่แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นอีกแล้ว โดยเฉพาะคนๆนี้ 

'ทำไมต้องคิดถึงเค้าเป็นคนแรกเวลาเหนื่อย'

แล้วก็ปล่อยตัวเองให้เค้ากอดจนถึงเช้า
- - - - - - - - -
ยังไม่จบนะคะ แต่คิดตอนจบมะออก 555



SHARE

Comments