วันอาทิตย์ธรรมดา
ที่เป็นแค่หนึ่งในวันหยุดยาวช่วงเทศกาล และแดดเมืองไทยร้อนเกินกว่าจะออกจากบ้านไปกรีดกรายให้ผิวเกรียม,

เมื่อคืนอาจจะเพราะคาเฟอีนในเอิร์ลเกรย์ ทำให้คะนองด้วยฤทธิ์ชา นั่งคัดหนังสือ และเก็บกวาดบ้านถึงตีสาม แบ่งหนังสือออกเป็น 3 ส่วน คือ เก็บไว้ (ก่อน), บริจาคมูลนิธิ และ บริจาคห้องสมุด หนังสือคัดออกส่วนใหญ่เป็นเรื่องสั้นที่เคยอ่าน ในยุคที่ยังเขียนหนังสืออยู่ แต่ตอนนี้ไม่ได้อ่านแล้ว และคิดว่า อยากให้ชีวิตเหลือ 'สิ่งของ'​ ให้น้อยที่สุด จึง 'ทิ้งของ'​ ทุกวัน วันละชิ้น สิ่งไหนที่คิดว่ายังมีประโยชน์กับคนอื่นอยู่ก็เอาใส่กล่องไว้ สิ่งไหนเป็นขยะได้ก็ทิ้งไป... 

เอาเข้าจริงก็ทิ้งไปไม่น้อย
แต่ 'สิ่งของ'​ ก็ดูจะไม่พร่องลงเลย -​-

....

หยิบ 1991 ระหว่างเราสูญหาย มาแกะพลาสติก แล้วบรรจงชงชาอีกครั้งพร้อมนั่งตีฟองนม ระหว่างสมาชิกนัดเล่นบอร์ดเกมกำลังตัดสินใจว่าจะยังไงดีกับวันนี้

อันที่จริง, พวกเราไม่ได้ยุ่งยากในการตัดสินใจนัก เราพร้อมจะเปลี่ยนแผนกันได้ตลอดเวลาถ้าเห็นว่ามีใจที่ตรงกัน และเราจะไม่ขุ่นใจถ้าหากมีใครปฏิเสธแผนนั้น...

เรารู้จักกันมานาน, รู้จัก และรู้ใจ ในขณะเดียวกันพวกเราก็มีระยะห่างในความสัมพันธ์เสมอ

..

1991 ระหว่่างเราสูญหาย เป็นหนังสือที่อ่านง่าย แป๊บเดียวจบ เหมาะสมคนที่โควต้าการอ่านสั้น และไม่ชอบอ่านอะไรยาวๆ เรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างคน ที่ส่วนใหญ่แล้วเศร้า แต่ไม่ถึงกับร้าวราน, ไม่ขมขื่นน้ำตานอง จะคลับคล้ายลมพัดใบไม้ไกว...แค่ทำให้คนอ่อนไหวรู้สึกเหงาเท่านั้น

วันนี้เอิร์ลเกรย์อาจจะให้หลับช้า, แต่ก็ไม่ว่ากัน -​-

หลับช้าลง, ก็มีเวลาคิดถึง 'คุณ'​ มากขึ้น
SHARE
Writer
blue0416
etc.
"หมาขี้เหงา วิ่งไล่งับเงาในแดดบ่าย"

Comments