Ivy - Frank Ocean
ใช่ ผมยังไม่เป็นมะเร็งตายและสบายดี    ตามสันดานส่วนตัวแล้วก่อนจะเล่าเรื่องอะไรก็ตามมะเร็งมวนน้อยจะถูกจุดและจูบก่อนเสมอ 
ให้ตายสิ! ผมกลับเพิ่งจะมีโอกาสได้สังเกตุสังกามันเสียจริงๆก็วันที่บุหรี่หมดเสียนี่แหล่ะ เอาเถอะ นี่ก็ผม, เพื่อนคุณคนเดิมไม่ต่างจากสามหรือสี่ปีที่ผ่านมา (สำหรับผู้อ่านเก่า) หรือเพื่อนคนใหม่ของคุณในยามดึก (ใช่ มันก็ตีหนึ่งครึ่งแล้ว) ทั้งนี้ผมอยากใส่บทนำนี้มาให้เพียงเพราะชีวิตคนเรามันแสนสั้นน่ะสิคุณ ใครจะรู้ว่าวันนี้หรือพรุ่งนี้ผมหรือคุณยังจะมีโอกาสสนทนากันเสียอีกไหม 
ดังนั้นผมถึงถือโอกาสนี้ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านบทความนี้เสีย ไม่ว่าคุณจะชอบหรือไม่ชอบก็ตามเถอะ ผมขอบคุณ..

I thought that I was dreaming, when you said you love me.
"ฉันคิดว่าฉันฝันไปเสียอีก เมื่อครั้งที่เธอบอกรักกัน" 

    ลมโชยปะทะผิวหน้าที่หยาบกร้านในเวลาพลบค่ำ ควันขโมงสีนวลที่ไม่คุ้นตาลอยฟุ้งอยู่ท่ามกลางห้วงอากาศ เสียงพูดคุยสัพเพเหระเจืออากาศชื้นก่อนฝนตกอยู่เป็นระยะๆ ในเวลากลางคืนเช่นนี้เองแหล่ะที่มนุษย์มักจะออกมา "ใช้ชีวิต" กันเสียจริงๆจังๆบ้าง พระเจ้าช่วย! คุณทำงานวันล่ะหกถึงสิบสองชั่วโมงเพียงเพื่อเครียดและตายไปกันเองเหรอ ผมไม่เชื่อแบบนั้น....

    ผิวปากคล้ำจากความร้อนของบุหรี่จิบลงที่แก้วสูงยาว "เตกิล่าซันไลท์" ผมกระเดือกรสหวานฟาดของสุราแดนทาโก้ลงคออยากไม่ยี่หระความรุนแรงของมัน มันไม่ใช่คืนที่ทุกข์ทรมาณหรือต้องตีหน้าชื่นอกตรมอะไรเสียหรอก มันหากเป็นคืนที่..ว่างเปล่า กระทั่งประโยคแรกของเพลงแว่วเข้าหูผม อันที่จริงมันดังมาจากลำโพงสเตียรีโอราคาประมาณ...ไม่รู้สิ ถ้าให้ผมประเมิณแล้วอาจห้าหรือหกพันก็ได้ ใครจะรู้ ถึงผมจะรักเสียงเพลงแต่กับเทคโนโลยีต่างๆผมกับโง่เหมือนกับปลาที่คิดว่ากระป๋องคือบ้านเสียอีก 

    เชื่อผมเถอะว่าการพูดนอกเรื่องมันเป็นศิลปะอย่างนึง หากแต่เนื้อเพลงในท่อนแรกมันไม่ได้นอกเรื่องเสียซะสิ พูดตรงๆเสียซะอย่างนั้น ไร้ศิลปะจริงหากผมจะทำตัวกระแนะกระแหน หากแต่มันเป็นเพลงโปรดผมเอง ผมเผลอกระดิกเท้าตามจังหวะเพลงไปเสียด้วยซ้ำ มันพูดถึงการบอกรัก โอ ความรักมันมีแต่ทุกข์ทรมาณคุณก็ทราบดีแก่ใจ 

It quite alright to hate me now, when we both know that deep down, the feeling still deep down is good.
"มันถูกแล้วที่จะเกลียดฉันซะตอนนี้ ถึงเราทั้งคู่รู้อยู่ว่าลึกๆ...ความรู้สึกลึกๆมันยังคงดีอยู่"

    เชื่อมั้ยล่ะมันเลี่ยนและบาปมาก หากแต่มันถูกจริตเสียนี่สิ ความย้อนแย้งที่ขมปี๋นี่แหล่ะที่ย้อมใจเทาๆในวันที่ต้องการจะตอกย้ำความคิดว่าตัวตนของเราเองนั้นมันบาปหนาแค่ไหน คุณเคยมีแฟนเก่าไหม หรืออาจจะพูดว่าบุคคลใดก็ได้ในความสัมพันธ์ที่เคยมีอดีตร่วมกันที่ไม่ลงรอยดี มันสร้างแผลเก่าที่กลัดหนองไว้ข้างในอย่างเยือกเย็น 

    ในขณะนั้นเองเพื่อนร่วมบรรยากาศบนโต๊ะเรียบๆสีน้ำตาลอ่อนก็มาถึง เธอเป็นเพื่อนต่างวัยและเพศหากคุณจะพูดอย่างนั้น ริมฝีปากเผยอสั่ง "วอดก้า" หนึ่งช็อตก่อนจะนั่งลงถอนหายใจเฮือกนึง ผมเดาว่าเธอคงจะพบพานอะไรที่ไม่สบอารมณ์มาก็ได้

"เป็นไงล่ะวันนี้" ผมเปิดหัวข้อสนทนาอย่างใคร่รู้
"ก็ดีค่ะ ฮะฮะ หนูเดาว่าก็ไม่แย่" เธอตอบอย่างสดใส
"ฝนดูท่าจะตกล่ะสิเลยดูหงุดหงิด" ผมดักทาง
"ไม่ปฏิเสธหรอกค่ะ จะทำไงได้ถ้าตกมา ทั้งเปียกทั้งชื้นไม่สบายตัว" เธอพูดแกมบ่น
"เอาน่า จะเป็นไรล่ะ อยู่ใต้ฟ้าอย่ากลัวฝน" ผมพูดพลางหยอกเย้า
"เพิ่งโดนเทมาอ่ะพี่ เอาจริง" เธอเข้าเรื่อง
"อีกแล้วเหรอ" ผมพูดไปอย่างไม่แปลกใจ
"ถ้าจะบ่นน่ะเหยียบไว้เลย นรก! ไม่เคยจะปลอบสักครั้ง" เธอบ่นออกมาสักที
"ชน" ผมตัดบทแกมยิ้ม

    จะพูดว่าเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง ผมก็กระดากปาก ไม่ใช่เพราะผมหลงเสน่หาหรืออะไรหรอกเพียงแต่ผมไม่เคยมีน้องสาวเสียนี่สิ ข้อเสียของลูกคนเดียวก็ซะอย่างนี้ อันที่จริงก็ไม่ใช่ธุระของผมที่ต้องไปสนใจอะไรกับมันซะหรอก 

    สำหรับคนที่มี "แฟนเก่า" จำนวนหนึ่งมันจะเป็นยังไงกัน หากต้องจบความสัมพันธ์และสร้างความไม่สัมพันธ์กับมนุษย์จำนวนหนึ่งเพียงเพราะคำว่า "เข้ากันไม่ได้" นั่นล่ะคือสิ่งที่ผมยังไม่เข้าใจและอาจไม่มีวันเข้าใจ 

I broke your heart last week, you probably feel better by the weekend and still remember that deep down you're going scream my name. the feeling deep down is good.
"ฉันหักอกเธอเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เธอคงจะดีขึ้นภายในอาทิตย์นี้แหล่ะ และยังคงจำได้ว่า ลึกๆแล้วเธอยังคงกรีดร้องชื่อฉัน เพียงเพราะลึกๆแล้วทุกๆอย่างมันยังดีอยู่"

    ถึงเพลงมันจะจบด้วยเสียงของนายแฟรงค์พังข้าวของในสตูดิโอซะเละ แต่สิ่งที่มันติดใจผู้ฟังเดนตายอย่างผมกลับเป็นประโยคเหล่านี้ซึ่งมันก่อให้เกิดคำถามว่า มนุษย์เราต้องใช้เวลาเท่าไหร่ในการรักษาความรู้สึกตัวเองจากการเสียตัวตนไปกับ "ความสัมพันธ์" อาทิตย์หรือสองอาทิตย์ก็ยังไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้องทั้งหมด ที่สำคัญคือเวลาอาจจะไม่ช่วยอะไรด้วยซ้ำถ้าชื่อของบุคคลนั้นๆมันก้องอยู่ในหัวตลอดเวลา อา....ผมเคยทำแบบที่นายแฟรงค์บอกนั่นล่ะ กรีดร้องเป็นชื่อคนนู้นคนนี้ในใจ แต่ยังไงเสียได้ล่ะมันดูอ่อนแอ และพระเจ้าเองก็ไม่อนุญาตให้เราอ่อนแอตลอดเวลาหรอก 

    น่าเศร้าที่ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์แดนหมีขาวมันฆ่าสติสัมปัชชัญญะเธอไปเสียแล้ว ใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอฟุบลงกับโต๊ะตัวเดิมที่ตั้งไว้ไม่รู้คืนและวันเวลา ปากพร่ำเสียใจที่ไว้ใจผิดคน ผมก็สงสารเธออย่างที่เธอต้องทรมาณแบบนี้เสมอๆ หากแต่มนุษย์เป็นสัตว์ที่มีพฤติกรรมดื้อดึงไม่เคยจำเสียซะทีกับความผิดพลาด นั่นล่ะ..

"ทำไมหนูต้องเจอกับคนไม่ดีตลอดเลย" เธอสะอื้นปนสะอึก
"ตอบยาก ถ้ามันดีทุกคน อะไรจะเป็นคนไม่ดีล่ะ" ผมสับสนเธอแต่ก็ไม่มีสัญญาณใดๆตอบกลับมา
"ฮือ หนูเสียใจ" เธอครวญคราง
"นั่นล่ะ มนุษย์" ผมยิ้มพยุงเธอไปส่งที่บ้าน

I was dreaming, dreaming.."ฉันกำลังฝันไป ฝันไป"

Ref.
Song "Ivy - Frank Ocean" retrieved from https://www.youtube.com/watch?v=AE005nZeF-A 
SHARE
Writer
Nocturnal
Sincered human being
I​ don't​ fear a​ curtain death, death​ is​ curtain.

Comments