ไม่มีใครลืมดาวพลูโตได้จริงๆ หรอก
อากาศร้อนเหมือนนรกจำลองแบบนี้ทำให้นึกขุ่นเคืองดวงอาทิตย์อยู่บ้าง
เพราะมันตั้งอกตั้งใจทำงานได้ทรงประสิทธิภาพดีเหลือเกิน
เชื่อแล้วว่าดวงอาทิตย์มีดีที่ความร้อนจริงๆ

พอบ่นในใจไปถึงแสงของดวงอาทิตย์ที่เร่าร้อนและรุนแรง
สมองที่ว่างเปล่าก็โยงไปถึงเรื่องดาวเคราะห์ในระบบสุริยะ

ฉันไม่รู้ว่าดาวดวงอื่นจะรู้สึกถึงไอร้อนที่คนบนโลกรู้สึกมากน้อยขนาดไหน
อย่างดาวพุธที่ใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดมันทนพลังของแสงอาทิตย์ไปได้ยังไง
แล้วดาวพลูโตที่อยู่ไกลจากดวงอาทิตย์ที่สุดล่ะ มันจะได้รับความอบอุ่นเหมือนคนอื่นเขาบ้างไหม

เอ่อ...ฉันลืมไป...
พลูโต มันไม่ใช่สมาชิกของระบบสุริยะมาตั้งนานแล้ว...

1 | ดาว
ตอนประถมฉันชื่นชอบดาวอยู่สองดวง 
หนึ่ง คือ ดาวเนปจูน เพราะมันมีสีออกไปทางโทนฟ้า ซึ่งเป็นสีโปรดของฉัน
สอง คือ ดาวพลูโต เพราะมันน่าเอ็นดูและน่าสงสารที่อยู่ไกลกว่าชาวบ้านเขา

พลูโต-เป็นอดีตน้องเล็กแห่งระบบสุริยะ 
ระยะห่างจากโลกถึงดาวพลูโตเป็นระยะทางไกลแสนไกลถึง 7,500 ล้านกิโลเมตร
และเมื่อปี 2549 สหพันธ์ดาราศาสตร์สากล ก็ได้ลดขั้นให้พลูโตเป็นเพียงดาวเคราะห์แคระธรรมดาด้วยเหตุผลบางประการ

ตอนนั้นหลังจากรู้ข่าว...
ฉันอดน้อยใจและเสียใจแทนมันไม่ได้เลย
เหมือนอารมณ์ที่อยู่มาวันหนึ่งสหายในกลุ่มเพื่อนสนิทเดินมาสะกิด
แล้วบอกกับฉันอย่างหมดเยื่อใยว่า ต่อไปนี้เราไม่ต้องมาคบหากันแล้วนะ...

อย่างกรณี ดาวพลูโต บางทีมันก็อยู่ของมันดีๆ มาตั้งแต่ต้น 
แต่มนุษย์นั่นแหละที่เข้าไปจัดประเภทให้มันเสร็จสรรพ 
นานวันเข้าก็ไปลดขั้น ไปเปลี่ยนแปลงให้เสร็จเรียบร้อย

โลกนี้มันไม่มีใครอยากถูกลืมหรอก...

แต่สุดท้ายก็เกิดนิยามที่ว่า
พลูโต คือ สัญลักษณ์แห่งการถูกลืม 
ขึ้นมาจนได้
พลูโต, ฉันเข้าใจเธอนะ...
2 | บุคคล
เราคุ้นเคยกับดาวศุกร์
เราสนิทกับดาวอังคาร
แต่กับพลูโต...เราห่างไกลจากมันเหลือเกิน

ห่างไกล
จึงถูกลืมเลือน...


เหมือนกับในชีวิตคนเราที่มีความสัมพันธ์กับบุคคลอื่นตั้งแต่เกิดยันตาย
ตลอดชีวิตมีผู้คนเวียนผ่านเข้ามาให้เรารู้จักและเรียนรู้
อาจจะจำได้บ้าง อาจจะจำไม่ได้บ้าง อาจดีบ้าง อาจแย่บ้าง ปะปนกันไป
จำนวนบุคคลแปรผกผันกับอายุที่เดินไปข้างหน้า
ดังนั้น จึงมีใครบางคนสูญหายไประหว่างทาง

สำหรับใครบางคนที่ตัดขาดจากกันอย่างสิ้นเชิง
และไม่มีวันที่จะบรรจบมาหากันอีกแล้ว
แต่ยังมีเรื่องราวบางอย่างให้จดจำร่วมกัน
รำลึกถึงได้เมื่อจิตใต้สำนึกมันสั่งการ
ฉันขอนิยามให้ใครคนนั้นเป็น ดาวพลูโต...

ไม่มีใครอยากถูกลืมก็จริง...
แต่ตอนนั้นฉันกลับไม่รู้เลยว่าเจ้าพลูโตดวงนั้นกำลังคิดอะไรอยู่
บางทีมันอาจจะยินดีและพึงพอใจที่จะถูกฉันลืมก็ได้...
พลูโตจึงไม่เรียกร้อง ไม่คัดค้าน และไม่แสดงท่าทีใดใด
เมื่อฉันลองพาตัวเองออกจากวงโคจรระหว่างเราชั่วคราว

ความสัมพันธ์ระหว่างกันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน
ถ้าบีบแน่นก็อึดอัด
ถ้าคลายออกก็คล้ายว่าเมินเฉย
มันยากเกินไป...

ช่วงแรกที่ห่างหายจากกันไปเพื่อให้มีเวลาเป็นของตัวเอง...ฉันยังไม่รู้สึกอะไรหรอก
มันอิสระแต่เหงาพิลึก...
นานวันเข้าความคิดถึงที่มีส่วนผสมของความผูกพันมันก็ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
เรื่องราวของฉันและดาวพลูโตหลั่งไหลพรั่งพรูเหมือนภาพยนตร์ฉายซ้ำ
ฉันเริ่มโทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมากับการตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งใหญ่
รู้ตัวอีกที...พลูโตก็เดินห่างจากฉันไปไกลมากแล้ว

ฉันเคยคิดอยากเป็นดาวเนปจูน 
เพื่อจะได้ไปอยู่เคียงข้างดาวพลูโตอีกครั้ง
แต่มันไม่ได้หรอก
ในความเป็นจริง ในชีวิตจริง
มันเป็นไปไม่ได้หรอก...

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไร ณ ขณะนั้น
แต่สิ่งเดียวที่ทำได้และได้ทำคือการขวนขวายหาเรื่องราวความเคลื่อนไหวเกี่ยวกับเจ้าดาวพลูโต
มาประทังความคิดถึง มาเสพเพื่อหล่อเลี้ยงอารมณ์เทาๆ ให้ผ่านพ้นไปในแต่ละวัน
ผ่านบุคคลอื่นที่ยังหลงเหลืออยู่ในชีวิตฉันให้มากที่สุด

ฉันเฝ้ารอสาสน์อันล้ำค่าจากเพื่อนด้วยความหวัง

ทว่า มันน้อย...
น้อยมากเหลือเกิน
เรื่องราวเกี่ยวกับพลูโตที่ได้รู้ มันน้อยเกินไป...
เหมือนกับเขาเป็นดาวพลูโตจริงๆ และได้ตัดขาดจากโลกใบนี้ไปแล้วโดยสมบูรณ์

บางครั้งฉันก็นึกตั้งคำถามขึ้นมาด้วยความน้อยอกน้อยใจ...
ว่าดาวพลูโตจะนึกถึงฉันแบบที่ฉันนึกถึงมันบ้างหรือเปล่า
บางครั้งที่ฉันนั่งรถผ่านเส้นทางที่มีความทรงจำร่วมกับเจ้าดาวพลูโต 
ก็ได้แต่นั่งคิดว่าถ้าดาวพลูโตผ่านมาแถวนี้ 
จะมีหน้าฉันลอยขึ้นมาในหัวของมันบ้างไหม...

ไม่มีคำตอบใดให้ฉันคลายสงสัยลงได้เลย
คล้ายกับว่ากำลังสื่อสารอยู่ฝ่ายเดียว...
ฉันผิดหวัง เดียวดาย และเคยชินไปในที่สุด

พลูโต คือ สัญลักษณ์แห่งการถูกลืม...
แต่พอเอาเข้าจริงแล้ว 
ไม่มีใครลืมดาวพลูโตของตัวเองได้หรอก...

ใครจะไปรู้เล่า...บางทีคำว่า
'ห่างไกล
จึงถูกลืมเลือน...'
อาจจะเป็นฉันที่ถูกลืมก่อนก็ได้...
พลูโต, ฉันไม่เข้าใจเธอเลย...
3 | เวลา
ตอนเจ็บปวดในเรื่องใดใดแต่ละครั้ง ไอ้คำปลอบใจที่ว่า 
'เวลาจะเยียวยาทุกสิ่ง'
มันช่างทำให้ฉันรู้สึกท้อแท้ใจตั้งแต่ได้ยินเมื่อคราวแรกเสมอเลย

เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่า
ปลายทางของแผลสดที่ถูกบรรเทาโดยเสร็จสิ้นแล้ว
มันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่...

แต่โตมาจนกระทั่งบัดนี้จึงรู้แล้วว่า
ทุกปัญหาที่เคยเกิดขึ้นจะผ่านพ้นมันไปได้
ก็ต้องอาศัยเวลาช่วยเจือจางมันลงจริงๆ นั่นแหละ

เพราะเจ็บปวด...ฉันจึงเติบโต
หัวใจถูกซ่อมแซมด้วยยารักษาโรคแสนวิเศษที่ชื่อว่า เวลา
ฉันสลัดความคิดเก่าๆ ทิ้งลงระหว่างทางทีละนิด ทีละหน่อย
ให้เหตุผลกับตัวเองว่า ถ้ามัวแต่เฝ้ารอความหวังจากพลูโต
เราจะไม่มีวันเห็นความสวยงามของวัตถุอื่นใดบนท้องฟ้าที่สวยงามและทรงคุณค่าไม่แพ้กัน
ความสุขที่สมควรจะได้รับคงโบยบินไปครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างน่าเสียดาย

แม้ว่าดาวพลูโตยังคงซุกซ่อนอยู่ในความทรงจำของฉัน
แต่ตอนนี้ฉันไม่ปรารถนาที่จะเป็นดาวเนปจูนที่เคยเฝ้าฝันอีกต่อไปแล้ว

อดีตที่หอมหวาน...ฉันจะเก็บรักษามันเอาไว้อย่างลึกซึ้ง
แต่อดีตที่เจ็บช้ำ...ฉันก็เก็บมันไว้เป็นบทเรียนสอนใจตัวเอง
ว่าพลูโตสำหรับฉันคือความงดงามและความขื่นขมในเวลาเดียวกัน

ตอนนี้ฉันสบายใจที่จะได้เป็นตัวของฉันเอง
มีความสุขตามอัธยาศัย
บูชาความรักตามขอบเขตที่พึงกระทำ
ดำเนินชีวิตอย่างมีสติเพื่อรอวันข้างหน้า
จนกว่าอายุขัยของฉันจะจบลง

สถานะของดาวพลูโตได้ถูกเปลี่ยนแปลงไป
แต่ตัวมันยังโคจรอยู่ในจักรวาลเฉกเช่นเดิม
ความสัมพันธ์ระหว่างกันได้สิ้นสลายลงไปแล้ว
แต่ชีวิตและลมหายใจของเรายังดำรงอยู่...
SHARE
Writer
Piekhai
Ordinary girl
รักแมวและสัญญาณอินเตอร์เน็ต . . .

Comments

Kamechann
6 months ago
อ่านแล้วรู้สึกเหมือนเราเป็นดาวพลูโตของใครสักคน ที่เขาเคยให้ความสำคัญ แต่สุดท้ายเขาก็ทำให้เรากลับไปอยู่ที่เดิม เหงาเหมือนเดิม ไกลออกไป แย่จัง
Reply
Piekhai
6 months ago
หืม เป็นอีกมุมที่น่าสนใจมากเลยค่ะ หรือว่าจริงๆ แล้ว เราต่างเป็นพลูโตของกันและกัน มันเลยยิ่งห่างไกลแบบคูณ 2 T___T
1997s
6 months ago
ดีมากกกก
Reply
Piekhai
6 months ago
ดีใจที่ชอบ ขอบคุณมากค่า ; )
Tell
6 months ago
เราคือมนุษย์คนนั้น คนที่จัดประเภทให้มันเสร็จสรรพ เเล้วก็ไปลดขั้นให้เสร็จเรียบร้อย ส่วนพลูโตเขาก็อยู่นิ่งๆอย่างเคยเป็นมา โชคดีนะพลูโต
Reply
Piekhai
6 months ago
ไม่รู้จะสงสารพลูโต หรือ ตัวเองดี 555 ///สุดท้ายเราก็ได้แต่ฝากคำอวยพรแหละเนอะ TT
Lemniscate
6 months ago
บางที..เราอาจจะเป็นดาวพลูโตของใครสักคน
Reply
Piekhai
6 months ago
ขอโทษนะเจ้าพลูโต TT
whiteearth
5 months ago
ไม่มีอะไรอยากจะบอก นอกจากคำว่า " ลึกซึ้งและสวยงามจริงๆ "
:)
Reply
Piekhai
5 months ago
ขอบคุณนะคะ ทั้งชื่นใจแล้วก็ดีใจมากๆเลยยย >< 💛💛💛