[2Short] Ramyeon (Yujin x Eunbi) - 1

เขาว่ากันว่า ถ้าเราเจอใครสักคนนึงบ่อยๆ เราจะไม่ค่อยสังเกตเห็นหรอกว่าคนคนนั้นเปลี่ยนไปแค่ไหนในแต่ละวัน 


อันยูจินมีพี่สาวที่เป็นญาติห่าง ๆ แต่สนิทกันยิ่งกว่าพี่น้องที่คลานตามกันมาชื่อชูโซจองหรือที่เธอเรียกติดปากว่าเอ็กซี่ เธอเป็นเจ้าคาเฟ่ที่เป็นทั้งร้านกาแฟและร้านหนังสือ เปิดให้ผู้คนเข้ามาทานเครื่องดื่มและขนมที่หลากหลายพร้อมหนังสือมากมายที่มีทั้งให้ซื้อและยืมอ่าน มันจึงมีชื่อเสียงในย่านนี้พอตัวแม้จะเปิดได้ไม่นานนัก 


ร้านของโซจองเปิดตลอด 24 ชั่วโมง โดยสลับกันดูแลกับเพื่อนที่เป็นหุ้นส่วนอย่างคิมฮยอนจอง ซึ่งช่วงปิดเทอมเวลาเบื่อ ๆ หรือกลับจากการหนีไปเที่ยวเล่น ยูจินก็มักจะมาขลุกตัวอยู่ที่ร้านแทนการกลับบ้านไปนั่งกร่อยคนเดียว ซึ่งโซจองก็ไม่ได้ว่าอะไรแถมยังหางานให้ทำแก้เบื่อด้วยการให้ไปดูแลเคาท์เตอร์ของโซนหนังสือแทน


"ไงตัวแสบ มาช้านะวันนี้" โซจองมองนาฬิกาข้อมือที่บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบ ๆ จะ 4 ทุ่มครึ่งแล้ว ก่อนเอ่ยทักลูกพี่ลูกน้องที่เดินทำหน้าระรื่นเข้ามาในร้าน ยูจินเก็บร่มที่เธอพกติดตัวไว้ตลอดช่วงพายุเข้ากับที่ฝาก "ไปเที่ยวมาอีกล่ะสิ"


"นิดหน่อยเอง ฮยอนชวนอ่ะ" ยูจินตั้งแขนกับเคาท์เตอร์เท้าคางมองเมนูเครื่องดื่มบนป้ายข้างหลัง "เอาเหมือนเดิมละกัน"


"ตลอดแหละแกสองคนน่ะ พากันเสียคนจริง ๆ" โซจองอดบ่นเพื่อนตัวดีไม่ได้ ก็ฮยอนจองพายูจินเที่ยวบ่อยซะจนไม่รู้ว่าอีกคนเป็นเพื่อนเธอหรือเพื่อนยูจินกันแน่


"ยูก็กลับมาแล้วนี่ไง เอ็กซี่ไปบ่นฮยอนสิ คนนั้นยังดื่มต่ออยู่เลย"


"บ่นมันทั้งคู่นั่นแหละแต่ขอบ่นแกเยอะหน่อย เมื่อวานก็เพิ่งไปมา ถ้าไปบ่อยกว่านี้พี่จะฟ้องแม่แกนะยู"


โซจองมองตามยูจินที่เดินหนีไปยังเคาท์เตอร์ข้าง ๆ เหมือนทุกครั้งเวลาเธอเริ่มบ่นถึงการทำตัวเหลวไหลของเจ้าตัว ก็รายนั้นเที่ยวผับตั้งแต่อายุยังไม่บรรลุนิติภาวะ ดื่มเหล้าสูบบุหรี่อยากรู้อยากลองไปหมด บางครั้งโซจองอยากจะขอบคุณพระเจ้าที่เด็กนั่นยังรู้จักรักตัวเอง อะไรที่มันมากเกินไปอย่างเช่นยาเสพติดก็ไม่คิดจะลอง


แต่ที่เธอเป็นห่วงจริง ๆ ก็คือแอบไปนอนกับคนอื่นเนี่ยแหละ เธอเคยจับได้ครั้งหนึ่งโดยมีฮยอนจองช่วยมาฟ้อง เจ้าตัวแสบจะเป็นจะตายซะให้ได้ไม่ให้เธอฟ้องแม่ ด้วยความเป็นน้องโซจองก็เลยต้องยอมแพ้ให้กับลูกอ้อนนั้นไป …เธอว่ายูจินโตเกินวัยมากเกินไปหน่อย เธอพูดไม่ออกเลยตอนเด็กนั่นสารภาพว่าเป็นฝ่ายหลอกเขาไปนอนด้วยไม่ใช่โดนหลอก ซึ่งก็ไม่รู้จะหายห่วงดีไหมที่ยูจินดูเอาตัวรอดเป็นแล้วก็ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเป็นโชคดีได้หรือเปล่าที่อย่างน้อยเด็กนั่นก็มีรสนิยมชอบผู้หญิง


ยูจินยืนทำหน้าตาท้าท้ายแล้วยักคิ้วใส่โซจองแค่อ้อนนิดหน่อยพี่เขาก็ใจอ่อนแล้ว เธอผูกผ้ากันเปื้อนเข้ากับเอวเสร็จก็เดินเอาคางมาเกยไหล่โซจองพร้อมรับมอคค่าแก้วโปรดไปดูด


"เอ็กซี่ไม่ฟ้องแม่หรอกเพราะเอ็กซี่รักยูจะตาย"


"แต่เคยบอกไว้ว่าไง ถ้าไม่อยากให้ฟ้องแม่"


"อย่าให้มันมากเกินไป ดูแลตัวเองและห้ามโกหก" ยูจินทวนคำที่โซจองพร่ำบอก ก่อนทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้เลื่อนหลังเคาท์เตอร์ที่ตัวเองประจำอยู่ "แล้วยูเคยโกหกเอ็กซี่หรอ"


"ไม่โกหกแต่ก็ชอบไม่บอกนี่มันดีกว่ากันตรงไหนห้ะ แล้วขอเถอะนะบุหรี่น่ะเพลา ๆ ลงมั่ง เรื่องไปนอนกับคนอื่นอีก ระวังจะตายเร็ว"


"สูบวันล่ะมวนแล้วไง" ยูจินยักไหล่ให้กับสีหน้าของโซจองที่คล้ายจะบอกเธอว่ากล้าพูดเนาะ "ส่วนเรื่องนอนกับคนอื่น ไม่ได้ทำมานานแล้วเถอะ"


"แล้วทำไมเมื่อวานมีรอยลิปสติกเปื้อนมุมปากมา"


"ก็…kissing stranger oh na na na na na na na na 'Til I find someone I love" ยูจินฮัมเพลงใส่แทนคำตอบ


"อย่าทำเป็นเล่น"


"…เขาจูบยูก่อน ยูไม่ผิดซักหน่อย


โซจองส่ายหัวให้กับท่าทางไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวของเด็กตรงหน้า "ทำตัวให้เป็นเด็กดีหน่อยเถอะ โต ๆ แล้วนะยู"


"ก็พยายามอยู่นี่ไง" พยายามเพื่อคนคนหนึ่งที่ทำให้ความพยายามของเธอรู้สึกคุ้มค่า "แล้ว…พี่อึนบีมาหรือยังอ่ะ"


"ยังนะ วันนี้มันจะมาหรอ ฝนจะตกแบบนี้"


ยูจินแอบบึนปากใส่โซจองที่พูดจาตัดความหวังของเธอ


ช่วงเวลาไม่กี่เดือนที่ผ่านมาหลังจากที่เธอแวะมาร้านของโซจองบ่อยขึ้น ยูจินได้รู้จักผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งก็เรียกว่ารู้จักได้ไม่เต็มปากนักหรอกเพราะช่วงแรกนอกจากชื่อควอนอึนบีและเป็นเพื่อนที่เป็นลูกค้าประจำของโซจอง เธอก็ไม่รู้อะไรอีกเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น…รู้แค่เธอเป็นผู้หญิงที่ยูจินกำลังพยายามทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำเพื่อเธอ


ที่เขาว่ากันว่าถ้าเราเห็นใครคนหนึ่งบ่อย ๆ เราจะไม่ค่อยสังเกตหรอกว่าเขาเปลี่ยนไปแค่ไหนในแต่ละวัน เหมือนทฤษฎีนี้จะใช้ไม่ได้กับคนที่สนใจใครคนนั้นมาก ๆ และแน่นอนมันใช้ไม่ได้กับยูจินด้วยเพราะเธอสนใจอึนบีและถ้าเธอสนใจใครเธอก็จะเข้าหาทันทีแต่มันไม่ใช่กับคนนี้ อึนบีทำเธอประหม่าในแบบที่ไม่เคยเป็น เจ้าตัวดูเข้าถึงยากจนยูจินไม่กล้าที่จะทำความรู้จักและด้วยเหตุผลนั้นเธอก็เลยได้แต่เฝ้ามองอีกคนอยู่ห่าง ๆ จากหลังเคาท์เตอร์


อึนบีไม่ได้มาที่ร้านทุกวันแต่ถ้าวันไหนมาเธอมักจะมาช่วงประมาณ 4 ทุ่ม ยูจินเลยมักจะมารอก่อนแทบทุกครั้ง ถ้าเป็นวันธรรมดาอึนบีจะกลับช่วงประมาณ ตี 1-2 แต่ถ้าเป็นวันหยุดบางครั้งเธอก็อยู่ยันเช้าเลยก็มี ยูจินสงสัยว่าวันนึงอีกคนจะได้นอนสักกี่ชั่วโมงกันเชียว…แค่มองด้วยตาเปล่ายูจินก็รู้ว่าอึนบีนั้นผอมลงทุกครั้งที่เจอกัน จากที่ตัวเล็กอยู่แล้ว ตอนนี้อีกคนตัวเล็กลงกว่าเดิมไปเยอะ รอยยิ้มสดใสที่เคยเปื้อนใบหน้าและเป็นอีกเหตุผลที่ทำให้เธอสนใจในตัวของอึนบีก็ค่อยๆ จางหายไป


อึนบีไม่เคยสั่งกาแฟ เมนูเครื่องดื่มที่เธอชอบคือชาเขียวและขนมที่เลือกจากตู้ก็คือมาการองไม่เคยเปลี่ยน แม้โซจองจะพยายามโฆษณาเมนูอื่นให้ก็แต่อีกคนก็ปฏิเสธด้วยยิ้มที่ดูอ่อนเพลียก่อนจะไปนั่งรออยู่ที่โซฟาตัวเดิมและมุมเดิม ๆ มุมที่ดูเหงา ๆ ไม่ค่อยมีใครไปนั่งเพราะมันอยู่ติดหน้าต่าง ผู้คนและรถราที่ขวักไขว่ไปมาพาให้ไม่มีสมาธิแต่อึนบีกลับจดจ่ออยู่กับหนังสือในมือได้โดยไม่เห็นว่ามันเป็นการรบกวนแต่อย่างใด


"ยู พี่ฝากดูตรงนี้หน่อย พี่ไปเอาหลอดหลังร้านแปบนึง"


เสียงของโซจองดึงให้ยูจินหลุดจากภวังค์ เธอพยักหน้ารับคำฝากก่อนเจ้าของร้านจะหายเข้าไปในห้องเก็บของที่มุมในสุด ทิ้งเธอไว้กับลูกค้าประมาณ 4-5 คนและพนักงานชายอีก 2 ที่ง่วนอยู่กับการเช็ดโต๊ะและเรียงหนังสือในชั้นสำหรับยืมอ่าน


ในที่สุดฝนก็ตกลงมาหลังจากฟ้าครึ้มมาทั้งวัน มันตกหนักพร้อมลมที่พัดรุนแรง อึนบีที่กำลังจะกลับคอนโดเลยต้องเปลี่ยนเป้าหมายมาขอแวะหลบฝนที่คาเฟ่ร้านประจำของเธอแทน เดินเข้าร้านมาแต่เธอกลับไม่พบเจ้าของร้านที่คอยต้อนรับเธอทุกครั้งยืนอยู่ อึนบีเลยถามหากับพนักงานหนุ่มที่กำลังเช็ดโต๊ะ เขาจึงอธิบายแล้วรับออเดอร์เธอไว้แทนรอให้โซจองกลับมา


ระหว่างนั้นอึนบีคิดว่าเธอน่าจะไปถามถึงหนังสือที่สั่งเอาไว้ จึงเดินอ้อมไปเคาท์เตอร์ของโซนหนังสือขณะที่รอโซจองมาทำเครื่องดื่ม เด็กตัวสูงที่โซจองชอบบ่นถึงความเกเรให้ฟังนั่งสวมเฮดโฟนเล่นเกมอยู่ในท่าสบาย ๆ แบบที่ถ้าเจ้าตัวมาเห็นคงจะโดนด่า เธอโบกมือไปมาตรงหน้าของยูจินเมื่อเรียกแล้วอีกคนไม่ได้ยิน คนเด็กกว่าถอดหูฟังออกแล้วลุกขึ้นต้อนรับเธอด้วยท่าทีไม่รีบร้อน


"หนังสือที่พี่สั่งมาหรือยังคะ"


พอเห็นฝนตกยูจินก็อดคิดถอดใจว่าไม่ได้ว่าวันนี้อึนบีคงไม่มาแล้วเลยไม่ได้ใส่ใจจะเหลือบมองประตูร้านบ่อย ๆ ทำให้ไม่รู้ว่าอีกคนมาตอนไหน เสียงของคนตรงหน้าฟังดูอู้อี้เหมือนคนเป็นหวัด เวลาอยู่ต่อหน้าอึนบีทีไรยูจินรู้สึกเหมือนสมองประมวลผลนึกคำพูดไม่ค่อยทันตลอด เธอจึงไม่ได้ตอบคำถามแต่หันหลังกลับไปหยิบกล่องพัสดุมาวางตรงหน้าอึนบีแทน


"The Help ใช่มั้ยคะ American God ยังไม่มาหรอ"


ยูจินพยักหน้า


"แล้วจะมาวันไหนพอรู้มั้ยคะ"


"เอ็กซี่บอกว่าประมาณวันพุธหน้า"


"ค่ะ งั้นแกะให้แล้วใส่ถุงแทนได้มั้ยคะ ใส่กล่องเดี๋ยวมันเปียกฝน"


เด็กตัวสูงควานตาหามีดคัตเตอร์แทนคำตอบ เธอยืนรอยูจินค่อย ๆ บรรจงกรีดมีดลงบนกล่องกระดาษ ปกติเธอแวะมาร้านต่อให้โซจองอยู่ด้วย ยูจินก็ยังคงทำท่าทีสบาย ๆ ไม่ได้มีบุคลิกที่ดีของพนักงานบริการสักเท่าไรแต่ก็ไม่ได้เสียมารยาทอะไร เธอเลยชินกับนิสัยเฉื่อย ๆ ดูขี้เกียจและไม่ค่อยพูดของเด็กนี่ไปแล้ว แถมบางครั้งถ้าเธอหาหนังสือไม่เจอยูจินก็จะพาไปหาให้ด้วย เธอว่าเด็กตรงหน้าก็น่ารักดี ดูไม่ค่อยเหมือนที่โซจองชอบบ่นให้ฟังแต่รายนั้นก็เตือนเธอให้ระวังยูจินไว้เพราะเด็กนั่นจ้องจะกินเธออยู่ ถึงมันจะเป็นการเตือนที่ดูขำ ๆ แต่บางครั้งเธอก็แอบหวั่นใจกับสายตาของยูจินเหมือนกัน


"ให้ห่อปกด้วยมั้ย"


ยูจินเงยหน้าขึ้นมาถามผู้ใหญ่ตรงหน้าที่เหม่อมองเธอมาสักพักจนเธอเริ่มรู้สึกเกร็งนิดหน่อยหลังจากแกะบับเบิ้ลชั้นสุดท้ายเสร็จ


"รบกวนด้วยค่ะ"


ยูจินก้มลงไปหาแผ่นใสสำหรับห่อปกอีกครั้ง หัวคิ้วของคนเด็กกว่ายู่เข้าหากันเล็กน้อย อึนบีเกาแก้มแก้เขินที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองคิดนู่นคิดนี่เพลินจนเผลอไปจ้องยูจิน


ขณะที่บรรยากาศเงียบสงบเหมือนทุกวัน จู่ ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งพรวดพราดเข้ามาในร้าน ตรงดิ่งเข้าไปพร้อมปาแก้วน้ำใส่เข้าหน้าผู้ชายที่ยืนเลือกหนังสืออยู่ กาแฟในแก้วที่ผู้ชายคนนั้นขว้างมากระแทกหน้าผู้ชายอีกคน มันกระเด็นมาโดนอึนบีที่ยืนอยู่ไม่ไกล เสื้อเชิ้ตขาวที่เธอสวมอยู่แนบเข้ากับตัว


หมัดหนึ่งพุ่งเข้าหน้าคนที่เปียกโชกด้วยกาแฟ คนโดนต่อยโวยวายคว้าคอเสื้อและพยายามจะต่อยอีกคนกลับ ต่างคนต่างยื้อคอเสื้อกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เซกันไปชนชั้นหนังสือจนมันล้มต่อกัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนอึนบีได้แต่ยืนนิ่งอยู่ระหว่างผู้ชายสองคนที่กำลังชกต่อยกันชุลมุน ยูจินคว้าแขนอึนบีให้หลบมายืนข้าง ๆ ก่อนเรียกให้พนักงานในร้านมาช่วยแยกสองคนนั้นออก


"โวยวายอะไรกัน เสียงดังไปถึงข้างหลังนู่น"


โซจองรีบเดินออกมาจากห้องเก็บของทันทีที่ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายและเสียงกรีดร้องมาจากทางหน้าร้าน ตอนแรกแค่จะไปเอาหลอดแต่เธอดันทำกล่องลังร่วงเลยต้องอยู่เก็บจนนานแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะนานจนเกิดเรื่องขึ้น


"ลูกค้ามีเรื่องกัน"


ยูจินตอบแล้วเบนสายตามองไปทางตัวต้นเหตุสองคนที่พนักงานในร้านช่วยกันล็อคตัวไว้


"แกทำแบบนั้นได้ไง นั่นแฟนฉันนะเว้ย!!"


"เรื่องแบบนี้ปรบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอก หัดโทษแฟนแกซะมั่งนะหรือไม่ก็โทษตัวเองที่ไปทำอะไรไว้แฟนถึงนอกใจ!!"


"ไอ้เวรนี่"


"หยุดทั้งคู่นั่นแหละ" โซจองเข้ามาขวางทั้งสองคนที่พยายามจะยื้อตัวเองออกไปต่อยกันอีกรอบ "ฉันไม่สนหรอกว่าพวกคุณมีเรื่องอะไรกัน แต่การที่คุณมาทะเลาะกันในร้านของฉัน ทำข้าวของฉันเสียหาย ทำลูกค้าฉันเสียขวัญและดูท่าพวกคุณจะยังไม่สำนึก ฉันคงต้องขอให้เราไปเคลียร์กันที่สถานีตำรวจนะคะ"


โซจองส่ายหัวเป็นรอบที่สองของวัน เธอบอกให้พนักงานพาลูกค้าที่สร้างเรื่องทั้งสองคนไปที่สถานีใกล้ ๆ แล้วเธอจะตามไป ก่อนเดินเข้ามาดูอึนบีที่โดนลูกหลงจนเสื้อที่ใส่อยู่เปื้อนคราบกาแฟ อึนบียิ้มรับเพื่อที่จะบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก


"ในล็อกเกอร์ข้างหลังมีเสื้อร้านที่ยังไม่ได้แกะถุงอยู่ ยูพาอึนบีไปเปลี่ยนหน่อย พี่จะไปเคลียร์กับลูกค้าคนอื่นก่อน"


"ไม่เป็นไร ฉันโอเค"


"แกมองเสื้อตัวเองก่อนค่อยบอกว่าโอเค" อึนบีก้มลงมองตามที่โซจองบอก มัวแต่ตกใจเลยลืมว่าตัวเองใส่เชิ้ตขาวอยู่ เสื้อที่เปียกแนบลำตัวเผยให้เห็นขอบชั้นในชัดเจนจนเธอเอามือบังแทบไม่ทัน "ทีนี้แกยังโอเคอยู่มั้ย"


อึนบีมองค้อนใส่เพื่อนตัวดีที่ทำสายตาล้อเลียนเธอ 


"แกเลิกจ้องหน้าอกอึนบีมันแล้วพาไปเปลี่ยนเสื้อซักทียู เดี๋ยวเถอะ"
 

"เปล่าสักหน่อย…" ยูจินลูบหน้าผากตัวเองป้อย ๆ ที่โดนโซจองดีด 


โซจองหัวเราะก่อนตัวเธอเองจะเลี่ยงไปทำตามที่พูดไว้เมื่อกี้



"เมื่อกี้ยูไม่ได้มองจริง ๆ นะ…" ยูจินยื่นมือหยิบเสื้อสกรีนโลโก้ร้านของพนักงานแล้วแกะซีนพลาสติกออกก่อนยื่นมันให้อึนบี


อึนบีไม่ได้ตอบอะไร เธอรับเสื้อมาแล้วยืนมองคนเด็กกว่าอยู่อย่างนั้น ในขณะที่ยูจินเองก็มองกลับมาอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน


"แต่ตอนนี้กำลังจะมองใช่มั้ยคะ"


ยูจินทำหน้างง อึนบีจึงเอนหัวไปทางประตูเพื่อบอกใบ้


"ไม่ใช่แบบนั้น เอ่อ…งั้นยูขอตัวก่อนนะ"


อึนบีหัวเราะให้กับท่าทางของยูจินที่รีบออกไปทันทีที่เข้าใจความหมายที่เธอจะบอก


โซจองหันกลับมาหายูจินที่เดินเกาท้ายทอยด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อยหลังจากก้มขอโทษลูกค้าคนสุดท้ายที่เพิ่งเดินออกจากร้านเสร็จ "ทำหน้าทำตา เป็นอะไรอีกล่ะ โดนอึนบีมันแหย่มาหรือไง"


"ไม่ใช่สักหน่อย" ถึงยูจินจะปฏิเสธแต่สีหน้ามันบอกทุกอย่างหมดแล้ว ตั้งแต่โซจองไปเตือนว่ายูจินจ้องจะหิ้วอึนบีกลับไปกิน อีกคนก็ชอบแกล้งแหย่เด็กตัวโตนั่นแทบทุกครั้งที่มีโอกาส โซจองก็ชอบนะเวลาที่ยูจินโดนแกล้งแล้วทำอะไรกลับไม่ได้ ได้แต่ทำหน้าหงุดหงิดใจแบบนี้ แต่ก็แอบห่วงอึนบีที่กำลังทำตัวเหมือนไปแหย่หางเสือมากกว่า "แล้วเอ็กซี่ให้ลูกค้ากลับไปหมดแล้วหรอ"


"อือ แจกคูปองกินฟรีไปคนล่ะใบน่ะ บอกให้มาวันหลังเพราะพรุ่งนี้จะปิดร้าน"


โซจองถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วเดินไปปิดเครื่องทำกาแฟ


"ปิดร้านทำไมอ่ะ ให้ยูช่วยก็ได้นะ"


"พี่จะไปเคลียร์ที่สถานีอีก พรุ่งนี้เลยจะปิดร้านแล้วค่อยเข้ามาดู" โซจองมองชั้นหนังสือที่ล้มไม่เป็นท่าจนหนังสือหล่นมากองระเนระนาด "ถ้าจะช่วยพรุ่งนี้ค่อยแวะมาก็ได้หรือตอนนี้ถ้าอยากจะช่วยจริง ๆ ก็ช่วยไปเก็บแก้วเก็บจานขนมที่ลูกค้ากินมาไว้ที่ซิงค์ที"


"ตกลง"


ยูจินไปทำตามที่โซจองสั่งระหว่างที่เจ้าตัวเองก็เก็บร้านอย่างลวก ๆ เพื่อเตรียมไปสถานีตำรวจ ขณะที่เก็บแก้วเก็บจานเดินไปมาระหว่างโต๊ะกับซิงค์ ยูจินก็คิดในสิ่งที่เธออยากทำมาตลอดก่อนจะตัดสินใจพูดกับโซจอง


"เอ็กซี่…"


โซจองส่งเสียงในลำคอตอบน้อง


"ยูขอไปส่งพี่อึนบีได้มั้ย" ยูจินพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจ


"หือ?" เหมือนเสือจะหมดความอดทนซะแล้วสินะ


"คือพี่เขาไม่ได้เอาร่มมา แล้วที่ร้านก็มีแค่ร่มของเอ็กซี่กับร่มของยู เอ็กซี่ก็ต้องใช้ร่มเพื่อไปสถานี ยูก็ต้องใช้ร่มเพื่อกลับบ้าน พี่อึนบีก็ไม่มีร่มกลับ ยูก็เลยจะขอไปส่งพี่เขาได้มั้ย"


โซจองอยากจะหัวเราะดัง ๆ ให้กับการอธิบายที่เหมือนออกมาพูดรายงานหน้าชั้นเรียนของยูจินแต่เพราะท่าทีจริงจังของน้องเธอเลยต้องกลั้นเอาไว้แล้วเล่นตามน้ำไป


"คิดอะไรหรือเปล่า"


ยูจินก้มหน้ามองเท้า เธอไม่เคยเห็นเด็กแสบนี่ดูหมดความมั่นใจขนาดนี้มาก่อน ถ้ายูจินเงยหน้าขึ้นมามองโซจองสักหน่อยจะรู้ว่าอีกคนกำลังพยายามกลั้นขำจนรูจมูกบานไปหมด


"แล้วถ้าคิดล่ะ" เด็กตัวสูงเม้มปากแล้วเงยหน้าขึ้นมาจ้องเธอด้วยสายตาจริงจัง จริงจังในแบบที่เธอไม่ค่อยได้เห็นจากยูจินจนต้องจริงจังตาม


วันแรกที่เจอกันเด็กนั่นทำท่าทางสนใจอึนบีทันทีและสายตาตอนนั้นดูก็รู้ว่าประสงค์อะไร โซจองบอกและย้ำว่าอึนบีเป็นเพื่อนสนิทและลูกค้าประจำของเธอ ยูจินก็มีท่าทีเกรงใจขึ้นมาทั้งที่ปกติอยากได้อะไรก็ต้องได้ ถึงแม้จะดูเกเรและไม่ค่อยเชื่อฟังพ่อแม่แค่ไหนแต่ยูจินนั้นเชื่อฟังและเคารพในตัวโซจองมากเพราะโซจองก็เคารพและรับฟังยูจินเช่นกัน


ยูจินเข้าใจในสิ่งที่โซจองย้ำบอกว่าอึนบีเป็นเพื่อนสนิทเธอ มันเหมือนเป็นการบอกนัย ๆ ให้ได้คิดเองว่าอย่ายุ่งเลยเธอไม่เหมาะหรอก เธอจะมาทำเพื่อนพี่เสียใจเปล่า ๆ และตัวอึนบีเองก็มีพื้นที่ส่วนตัวสูง เป็นครั้งแรกที่ยูจินรู้สึกว่าตัวเองทำตัวเด็กเกินกว่าจะเข้าหาอึนบีได้ ตั้งแต่นั้นมาเจ้าตัวก็พยายามปรับปรุงตัวเองมากขึ้น ทั้ง ๆ ที่โซจองคิดว่าเดี๋ยวยูจินจะต้องถอดใจจากอึนบีในไม่ช้าไม่เร็วนี้แน่ ๆ


เธอไม่ค่อยเห็นยูจินรักใครจริง ๆ จัง ๆ สักเท่าไร เห็นแต่ควงคนนั้นคนนี้ไปเรื่อย แต่ครั้งนี้โซจองเห็นใจความอดทนและความพยายามที่ปกติไม่ค่อยมีของยูจินและเธอก็รู้จักยูจินดีเลยเชื่อว่าเด็กนี่จะไม่ทำให้เพื่อนเธอเสียใจ ช่วงนี้โซจองเองก็ห่วงอึนบีที่ดูเครียด ๆ อยู่เหมือนกัน ได้ยูจินไปอยู่ด้วยให้แกล้งแหย่อาจจะดีขึ้น…อย่างน้อยเธอก็หวังให้มันเป็นแบบนั้นน่ะนะ เพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ใครจะแหย่ใคร


"’ก็…ทำอะไรก็คิดให้เยอะ ๆ แล้วกัน"


"ตกลง"



หลังจากที่เก็บร้านเสร็จอย่างลวก ๆ โซจองก็รีบเร่งออกไปสถานีตำรวจทันทีโดยทิ้งกุญแจสำรองไว้ให้ยูจินช่วยปิดร้านตอนกลับ ยูจินนั่งรออึนบีไม่นานอีกคนก็เดินออกมาด้วยสีหน้างง ๆ นิดหน่อยเพราะไม่เห็นใครอื่น


"ไปไหนกันหมดแล้วคะเนี่ย"


"กลับหมดแล้ว เอ็กซี่ก็ไปสถานีตำรวจ" ยูจินยื่นถุงหนังสือที่เธอกลับไปห่อปกจนเสร็จหลังจากเก็บร้านให้อึนบี "คือ…เห็นพี่ไม่ได้เอาร่มมา ยูไปส่งได้มั้ย"


"ค่ะ รบกวนด้วยนะคะ" ตอนแรกว่าจะปฏิเสธเพราะเธอกะจะเอาเสื้อสูทตัวนอกคลุมไป แต่พอเห็นสายตาที่ดูคาดหวังของยูจินแล้วอึนบีกลับพูดไม่ออก "งั้นเรากลับกันเลยมั้ยคะ"


ยูจินพยักหน้า เจ้าตัวเดินนำไปหยิบร่มสีน้ำเงินคันเก่งจากที่ฝาก อึนบีขอร่มมากางให้ระหว่างรอคนเด็กกว่าล็อคประตูร้านก่อนยูจินเอาร่มคืนเพื่อมาถือเอง ทั้งคู่ค่อย ๆ เดินไปอย่างไม่รีบร้อนอะไรเพราะกลัวฝนจะสาดใส่ ยูจินเองก็ไม่อยากให้ช่วงเวลานี้มันจบลงเร็วเหมือนกัน


ท้องฟ้าแลบพร้อมเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นมาพาให้ยูจินแอบหวั่นใจอยู่ลึก ๆ แต่คนโตกว่าที่เดินอยู่ข้าง ๆ กลับหยุดเดินทันทีแล้วยกมือขึ้นปิดหูจนเธอหยุดตามแทบไม่ทัน


"ไม่เป็นไรนะ"


…น้ำเสียงอบอุ่นเจือปนด้วยความเป็นห่วง ทำให้อึนบีรู้สึกว่ามันไม่ใช่คำถามแต่เป็นคำปลอบโยน


"ค่ะ"


ยูจินเองก็ไม่จำเป็นที่จะต้องถามออกไป เธอรู้ว่าอึนบีนั้นกลัวเสียงฟ้า จริง ๆ ยูจินเองก็แอบสังเกตอยู่เหมือนกันว่าอีกคนมักมีอาการระแวงเวลาฟ้าแลบเพราะส่วนใหญ่มันจะตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องไม่ก็ฟ้าผ่า 


อึนบีไม่รู้ตัวหรอกว่าเธอเขยิบเข้ามาเดินใกล้ยูจินแค่ไหนจนเรามาถึงหน้าคอนโด เธอไม่เคยอยู่ใกล้ยูจินขนาดนี้ กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ที่ติดตัวปนกับกลิ่นน้ำหอมพาให้เธอเวียนหัวนิดหน่อยแต่ก็ชวนเคลิ้มอยู่ไม่น้อยเช่นกัน อึนบีเว้นระยะห่างออกมาแล้วโค้งหัวลงเพื่อขอบคุณยูจิน เด็กตัวสูงเองก็โค้งหัวรับกลับมาเช่นกัน


ในตอนที่อึนบีกำลังจะก้าวเข้าคอนโด อะไรบางอย่างดลใจให้เธอหันกลับมาหายูจินที่ยังคงยืนมองอยู่ที่เดิมไม่ไปไหนเหมือนว่ารอให้เธอลับสายตาไปก่อนถึงจะกลับ เด็กตรงหน้าเอียงหัวสงสัยเล็กน้อยที่เธอไม่เดินเข้าไป มันทำให้ยูจินดูเหมือนสุนัขตัวโต ๆ ในสายตาของอึนบี


"ขึ้นไปทานรามยอนร้อน ๆ ก่อนมั้ยคะ"


ยูจินเลิกคิ้ว ไม่รู้อีกคนจะรู้ตัวไหมว่าการชวนขึ้นไปกินรามยอนบนห้องมันมีความหมายอีกอย่างหนึ่งที่ทำให้คิดไปไกล…เธอชะงักไปสักพักจนคนโตกว่าต้องถามย้ำ


"ว่าไงคะ เดี๋ยวพี่หาเสื้อให้เปลี่ยนด้วย" ดูจากท่าทางแล้วเธอคงจะไม่รู้ตัวจริง ๆ นั่นแหละ ยูจินพยักหน้ารับพลางบอกตัวเองไม่ให้คิดเลยเถิด "ถือร่มยังไงให้เปียกตัวเองเนี่ย เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"


"ถือแบบเป็นห่วงพี่ไง" ยูจินพูดพึมพำกับตัวเอง "…ตัวเองนั่นแหละที่เป็นหวัดอยู่"


"คะ?"


"เปล่า"


เด็กตัวโตเดินสวนเธอเข้าคอนโดไปรออยู่ที่หน้าลิฟต์ อึนบีได้ยินในสิ่งที่ยูจินพูดเพียงแค่เธอไม่ค่อยมั่นใจว่ายูจินจะสื่ออะไรมากกว่าแต่มันทำให้เธอรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาในใจทั้งที่บรรยากาศเหน็บหนาวแบบนี้



TBC.

ติดตามตอนต่อไปที่ไม่ต้องรอนานเพราะอัพต่อเลย 5555

SHARE
Writer
DachshundChan
I'm Radioactive
I'm gonna live until I'm die.

Comments

MB1221
1 year ago
เจ้ายูจินนน่ารักกกกกกกก
Reply