ปรากฏการณ์คิดถึง

  บรรยากาศ อารมณ์ และความรู้สึก หล่อหลอมเข้าด้วยกันและก่อตัวจนเป็นปรากฎการณ์ที่ทำให้....

คิดถึงท้องฟ้าที่บ้านเกิด
คิดถึงการออกมาเดินเปื่อยๆดูดาวดูนู่นนั่นนี่ตอนดึกหน้าบ้าน
คิดถึงน้ำเต้าหู้ที่กินทุกเช้าพร้อมกับข่าวช่องน้อยสี
คิดถึงกับข้าวฝีมือย่าโดยเฉพาะผัดแตงกวา
คิดถึงการวิ่งครั้งละ10กิโล
คิดถึงการนอนในคืนวันศุกร์และวันเสาร์โดยไม่กังวล    เวลาตื่น
คิดถึึงแมวที่เลี้ยงไว้ 2 ตัว ถึงมันจะไม่คิดถึงเจ้าของมันก็เถอะ
คิดถึงชุดนักศึึกษาทีี่่อาทิตย์นึงใส่ครัั้ง
คิดถึงห้องน้ำแผนกที่เวลาเลิกคลาสแล้วจะต้องเข้า
ทุกครั้ง
คิดถึงเพลงมาร์ชวิทยาลัยช่วง 7 โมง 20 นาที
คิดถึงการเข้าแถวเพียงเพราะจะได้เห็นผู้คน(หรอ)
คิดถึงการขีี่รถมาเรียนทุกเช้ากับระยะทาง30กิิโล
คิดถึงสนามในวัดที่จะมีน้องแถวบ้านมาปั่นจักรยาน
คิดถึงโต๊ะเขียวหน้าแผนก 
คิดถึงทรงผมสกินเฮดที่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัดทำไม
คิดถึงคำสอนต่างๆของอาจารย์ทุกท่าน โดยเฉพาะอาจารย์วิชาเครื่องกลไฟฟ้า2 
คิดถึงตอนไปเดินตลาดคนเดินในวันพุธ
คิดถึงการนั่งปั่นงานก่อนเข้าคลาส30นาที
คิดถึงไฟสปอร์ตไลท์ที่ต้องไปถ่ายทุกวัน เวลาเดิมๆ
คิดถึงหนังเรื่องแรกที่คนไปดูด้วยไม่ใช่ฐานะเพื่อน
คิดถึงร้านอเมซอนในช่วงเย็นของวันนั้นๆ
คิดถึงตอนไปสวนสัตว์ในรอบ10ปี
คิดถึงช่อดอกสุ่ยกับดอกสุ่ยในขวดโหล ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ
คิดถึงเค้กวันเกิดก้อนแรกที่ได้รับมาจากคนที่รักเรา
คิดถึงบรรยากาศในห้องม.3 ตึกอาคาร4 
คิดถึงห้องน้ำที่อยู่ติดห้องเรียน 
คิดถึงตอนเดินไปร.ร.ตอนเช้าๆ ซื้อน้ำเต้าหู้นั่งกินที่โต๊ะหินอ่อนหน้าห้อง 
คิดถึงสนามบอลที่เตะบอลอัดคนอื่น 
คิดถึงอาจารย์ใหญ่ที่เราชอบแอบนินทา(เงียบๆไว้) 
คิดถึงตำแหน่งประธานที่ไม่เคยได้ทำมันได้ดีพอ
คิดถึงอัฒจันทร์4ชั้น 
คิดถึงโซนในห้องด้านหลังที่มีหนังสือเพลงจากไหนไม่รู้หลายเล่ม 
คิดถึงการโวกแวกโวยวายแหกปากเสียงดัง 
คิดถึงการเทแป้งให้หัวผู้หญิงตอนม.ต้น
คิดถึงการฝากเงินทุกเช้าอย่างน้อยต้อง5บาท 
คิดถึงอาหารกลางวันที่อร่อยจริงๆอร่อยจนกลืนไม่ลง คิดถึงน้ำโกโก้ร้านป้าคนนึงกับคำพูดที่ว่า "ข้นดีจัง" คิดถึงการติวสอบo-net ช่วงก่อนเปิดเทอมแล้วก็ยาวยันปลายมกรา 
คิดถึงการแลกเสื้อกันหนาวกับเพื่อนใส่ 
คิดถึงกีฬาสีที่แจกขนมปี๊บ 
คิดถึงหนังสือทั้ง12เล่มของ 8;p
คิดถึงหนังสือเห็บหมาปลาวาฬของตาโต (เล่มแรกของพี่แกเลย น้ำตาจะไหล)
คิดถึงครูเก่งที่ชอบใช้ไปซื้อนู่นซื้อนี่ ชอบด่าแม่ ชอบเอาพ่อแม่ของนักเรียนมาอำเล่น5555555 ชอบซ้อมเด็กด้วยยยยย 
คิดถึงการสอบร้องเพลงช่วงพักกลางวันที่ต้องมาร้องให้พวกเพื่อน ครูและรุ่นน้องฟัง 
คิดถึงค่ายลูกเสือ3วัน2คืน 
คิดถึงตอนเอารองเท้าไปผิงกองไฟเพื่อให้มันแห้งแต่แม่งไหม้!!! 
คิดถึงการแสดงรอบกองไฟที่แสดงเรื่องแสบสนิท แล้วแม่งก็เงียบสนิทจริงๆ ได้แต่ขำกันเอง
คิดถึงช่วง1ปีที่ว่างเปล่า
คิิดถึงวันปีใหม่ที่ไม่ได้ข้ามปีคนเดียว

“คิดถึงน้ำเสียง” 
“คิดถึงแววตา”  
“คิดถึงเวลาแห่งความสุข”
“คิดถึงรอยยิ้ม”


ขอบคุณเรื่องราวและสิ่งดีๆที่ทำให้เกิดปรากฎการณ์นี้ขึ้นมานะ :-)











SHARE
Writer
l3igeye
Reader
เป็นคนไม่ซ้าย ไม่ขวา ไม่สมบูรณ์ไป

Comments