[Drabble] Memory | Eunbi x Sakura
     "อันนี้คือดอกกุหลาบตอนเราเอาไปสารภาพรักเพื่อขอเธอเป็นแฟนสินะ" หญิงสาวผมยาวดำขลับสนิทไล่นิ้วไปตามดอกกุหลาบที่แห้งเหี่ยวจนกลายเป็นสีน้ำตาลในหน้าหนังสือคณิตเล่มหนึ่ง หากจับอย่างไม่ระมัดระวังก็อาจจะบุบสลายได้


     "เล่มนี้นี่มันตอนเราให้เธอสอนคณิตให้ตอนม.5 เพราะพ่อแม่เรายื่นคำขาดถ้าตกอีกตัดเงินเราแน่" อายกวาดสายตาไปทั่วหน้ากระดาษของหนังสือคณิตที่มีร่องรอยการขีดเขียนต่างๆ รวมถึงการหยอกล้อของเธอกับสร 

     ส่วนใหญ่ก็เป็นเธอนั่นแหละที่เขียนคำหยอกล้อในเชิงจีบมากกว่าการตั้งใจฟังที่สรพูด สังเกตได้จากรอยดินสอที่วาดรูปหัวใจ รูปหน้ายิ้ม รูปหน้าบึ้งเวลาโดนสรดุ และการเขียนจีบที่เป็นจุดเริ่มต้นทำให้สรรู้ว่าอายนั้นชอบเธอเข้าแล้ว

‘อายรักการสร’
 
     อายจำได้ทุกรอยยิ้ม ทุกการเขินอายปนแกมดุของสรในวันนั้นตอนเธอบรรจงขีดฆ่าคำว่าการออกไป เมื่อรู้ตัวว่าอีกคนกำลังมองเธออยู่อย่างสงสัย

     "สรุปเราก็ตกอยู่ดี เพราะคุณครูดันน่ารักเกินกว่าจะตั้งใจเรียนซะได้" อายแค่นหัวเราะกับตัวเองเบาๆก่อนจะปิดหนังสือพร้อมดอกกุหลาบแห่งความทรงจำ ก่อนจะลูบปกหนังสือไปมาอย่างอ่อนโยนและวางไว้ที่เดิมในตู้หนังสือของสรอย่างเบามือ 

    อายเดินขึ้นไปทิ้งตัวนอนบนเตียงคิงส์ไซส์ของคอนโดที่เธออยู่ร่วมกันกับสรมาได้3ปี แต่การรู้จักกันของสองคนนั้นนับเป็นระยะเวลา 10 ปีแล้ว

     "คุณแมวส้มกับคุณกระต่าย" อายค่อยๆจับตุ๊กตาสองตัวที่วางคู่กันบนเตียงมาสูดดมกลิ่นหวานอ่อนๆจนสุดปอด กลิ่นที่เธอชอบมาโดยตลอดเพราะมันคือกลิ่นของสรนั่นเอง
  
     "วันนั้นตลกมากที่อยู่ๆกลับห้องมาเธอเอาตุ๊กตากระต่ายมาให้เรา แล้วเราก็ดันซื้อตุ๊กตาแมวส้มมาให้เธอ ใจตรงกันจนอดขำไม่ได้เลย" เธอซื้อมาเพราะเห็นว่าลดราคาพอดีตอนเดินผ่านตลาดก่อนกลับห้อง ส่วนสรนั้นก็ซื้อมาเพราะลดราคาเหมือนกันแต่เธอเจอในห้างสรรพสินค้า
    
     เมื่อนึกย้อนกลับไปมันก็ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ แต่สิ่งที่ทำให้รู้สึกไม่ใช่ตุ๊กตาหรือสิ่งของหากเป็นการใส่ใจ การนึกถึงกันเสียมากกว่า

    หลังจากย้อนความทรงจำกับตุ๊กตาสองตัวเสร็จ อายเดินไปยังห้องครัวเพื่อหาอะไรกิน เพราะท้องของเธอเริ่มจะส่งเสียงดังเป็นสัญญาณเตือนของร่างกายว่าต้องหาอะไรใส่เข้าไปแล้ว

     "ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหน ก็นึกถึงแต่เธอเลยจริงๆ" อายยิ้มมุมปากเล็กน้อยตอนมายืนอยู่ที่หน้าเตา เมื่อภาพของสรที่ยืนทำอาหารเช้าสไตล์เบรคฟาสต์อยู่เป็นประจำก่อนทั้งคู่จะไปทำงานปรากฏขึ้นมาในหัวของเธอ เธอมักจะตื่นขึ้นมาและเลี้ยวเข้าห้องครัวเพื่อไปกอดสรอย่างออดอ้อนอยู่เสมอ และเช่นเคยสิ่งที่ได้รับกลับมาคือโดนดุ แต่หลังจากการดุก็จะเป็นมอร์นิ่งคิสที่หน้าผากจากสรมอบให้เธอ
    
    "เนี่ยพอนึกถึงเธอแล้วเราก็กินไม่ลงละ ช่างมันเนอะ" อายเดินส่ายหัวออกไปจากห้องครัวและนั่งลงบนเตียงอีกครั้งพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ

    "ทำไมห้องมันดูโล่งๆแปลกๆแบบนี้ล่ะ" อายกวาดสายตาไปรอบห้อง ยิ่งมองมากเท่าไรก็ยิ่งเห็นภาพของสรและเธอที่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกันอยู่ในห้องนี้ ทั้งตอนช่วยกันจัดห้อง ซื้อของเข้ามาตกแต่ง แต่ในวันนี้นั้นถึงแม้ของทั้งหมดยังคงวางอยู่ที่เดิมไม่ได้ปรับเปลี่ยนไปไหนและยังคงแน่นห้องอยู่เช่นเคย แต่มันกลับรู้สึกว่างเปล่าและอ้างว้างเหลือเกิน

หากแท้จริงแล้วสิ่งที่ว่างเปล่านั้นไม่ใช่ภายในห้องแต่เป็นความรู้สึกภายในใจของเธอนั่นเอง...     "แล้วนี่ยิ่งถ้าเก็บของเธอออกไปให้ครอบครัวเธอ มันจะไม่ยิ่งแปลกหรอเนี่ย" อายเกาหัวเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นมาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า

    "เก็บเสื้อผ้าก่อนแล้วกัน เราว่าจะเอาไปบริจาคอ่ะ"
    
    การเก็บเสื้อผ้าสรครานี้นั้นกินเวลายาวนานกว่าการเก็บเสื้อผ้าปกติ ไม่เหมือนกับเวลาเธอสองคนตัดสินใจไปเที่ยวซึ่งก็นานกันพอสมควรอยู่แล้ว แต่รอบนี้นั้นกลับนานกว่าเดิม อาจเป็นเพราะเธอต้องเก็บอยู่คนเดียว...นั่นคือสิ่งที่อายกำลังบอกกับตัวเองหลังจากเก็บเสื้อผ้าของสรเสร็จ

   ความเป็นจริงที่กินเวลานานขนาดนั้นเพราะกว่าจะเก็บเสื้อผ้าของสรแต่ละตัวได้ มันช่างทำใจยากซะเหลือเกินเมื่อรู้ว่าจะไม่ได้เห็นเสื้อผ้านี้บนตัวของอีกคนอีกต่อไปแล้ว...

    "ต่อไปโต๊ะทีวีสินะ มีตรงไหนที่ต้องเก็บอีกไหมเนี่ย ไม่น่ามีแล้วเนอะ" อายลุกขึ้นมาหยิบลังกระดาษที่วางอยู่บนพื้น และอุ้มไปวางไว้ข้างหน้าโต๊ะทีวีที่มีของวางเต็มไปหมดตามช่องว่างต่างๆ ทั้งสโนว์บอล กล่องดนตรี และกรอบรูปมากมาย ทั้งรูปของอายและสร รวมถึงรูปคู่ด้วย
 
    "สโนว์บอลอันนี้เราเอาให้บ้านเธอนะ" อายหยิบสิ่งของทรงกลมออกมาพร้อมเขย่าเล็กน้อยเพื่อดูว่ามันยังคงสวยอยู่เหมือนเดิมไหมก่อนนำไปห่อกระดาษและวางลงอย่างเบามือในลังกระดาษ สโนว์บอลอันนี้ที่เธอตัดสินใจนำกลับไปให้ครอบครัวของสรเพราะว่าสิ่งนี้คือสิ่งที่น้องชายคนเล็กของสรให้มาตอนเริ่มมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ เป็นของขวัญ 

     "พวกรูปภาพด้วย เอารูปไหนดี" อายพลางมองรูปเดี่ยวของสรที่เธอถ่ายให้จนทำให้ยิ้มออกมาเล็กน้อย ใครจะหน้าบึ้งให้กับรอยยิ้มอันแสนสดใสนั้นได้ล่ะ ช่างสวยงามและอ่อนโยน แค่เพียงมองก็ได้ยินเสียงหัวเราะออกมา

    "เธอนี่ยิ้มสวยจริงๆ รอยยิ้มนี้ฆ่าคนได้เลยนะรู้ยัง" อายหยิบกรอบรูปเดี่ยวของสรมาห่อกระดาษและวางคู่ไปกับสโนว์บอลในกล่อง ก่อนจะหยิบรูปคู่ของเธอกับสรยืนกอดกันและหัวเราะอย่างมีความสุขจากการโดนเพื่อนๆแซวว่า 'จะหวานกันไปไหน ตากล้องจะโดนตัดขาแล้ว' 

    "อิจฉาคนข้างบนเหมือนกันนะ ที่จะได้เห็นเธอในทุกๆวันต่อจากนี้" จากมีเพียงรอยยิ้ม หยดน้ำใสๆก็เริ่มไหลลงมาตามใบหน้าจนกระทบกับกรอบรูปที่เธอถือไว้จนไม่สามารถห้ามได้อีกต่อไป

     เธอค่อยๆบรรจงจุมพิตที่เต็มไปด้วยห้วงอารมณ์แห่งความคิดถึงลงไปที่รูปภาพ ก่อนจะนำไปวางไว้ที่เดิมรวมถึงทั้งในความทรงจำและในหัวใจ สรจะอยู่ในนั้นตลอดไปสำหรับเธอ...

"อยู่บนนั้นก็อย่าลืมคิดถึงเราด้วยล่ะสร... เรารักเธอ...จะรักเสมอและตลอดไป"


อยากแต่งฟิคเศร้าค่ะ เป็นไงล่ะแต่งไปน้ำตาคลอไป แงแอ
หวังว่าจะชอบนะคะ ฮืออออ



SHARE
Written in this book
[OS] IZ*ONE | PD48
โมเม้นสร้างดั้ยด้วยมือเลา
Writer
PCPPOLY
ordinary girl
กาวเก่ง

Comments

MrsP1403
6 months ago
ฮืออออ​ เธอเล่นกับใจเรามากเลยอะ​ อุตส่าห์ได้เจอฟิคคู่ที่ตัวเองชอบมากๆ​ อ่านตอนแรกอบอุ่นใจมากเลย​ สักพักอ้าวสงสัยคงเลิกกัน​ เดี๋ยวตอนท้าย​น่าจะง้อกันสำเร็จสินะ​ จนถึงบรรทัดท้ายๆ​ อุทานอีเหี้ยออกมาเลยค่ะ​ ฮือ​ TT
ใจร้ายมากเลย​ อย่าลืมมาปลอบใจเราด้วยการแต่งคู่นี้อีกนะคะ​ ไม่เอาแบบนี้แล้วนะ​ แงงงง​
Reply