คุณร้องไห้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?
                      ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เหงื่อท่วมไปทั้งตัว ทั้งๆที่ตอนก่อนนอนก็เปิดพัดลมเบอร์สองกับหน้าต่างเอาไว้ ผมรีบจับผ้าห่มมาเช็ดเหงื่อที่หน้า มันเนอะนะ  ร่างกายของผมมันร้อนผ่าวไปหมด อาจจะเป็นเพราะความร้อนจากฤดูร้อน หรือไม่ก็แสงแดดที่ส่องเข้ามาถึงหน้าผมจากหน้าต่างที่ห่างจากเตียงไปไม่กี่เมตร

                      ผมรู้สึกถึงอะไรสักอย่างที่มันหนักอยู่ข้างในหน้าอก มันหนักมาก เหมือนมีอะไรสักอย่างมาถ่วงเอาไว้ ก่อนที่ผมจะตั้งสติได้และนึกย้อนกลับไปในความฝัน ความฝันที่ผมลืมไม่ลงไปตลอดเวลาของวันนั้น

Don't leave me just yet        ในความฝัน ผมฝันว่าผมอยู่ในที่แห่งหนึ่ง มันคล้ายๆกับตรอกซอกซอยเล็กๆ เป็นทางผ่านไปที่ไหนสักแห่ง มันเงียบมาก มีแต่เสียงลมที่พัดมาและพัดจากไป ผมเดินจับมือกับผู้หญิงคนนึง ผมจำหน้าเธอไม่ได้ แต่จำได้ว่าเธอผมสั้น ผิวขาว แต่งกายแบบ casual มันเป็นเวลาช่วงเย็น แสงอาทิตย์ส่องแบบเอือยๆ ใกล้ค่ำ เริ่มมีแสงไฟออกมาจากเสาไฟ เป็นสัญญานของความมืดที่กำลังจะเข้ามาเยือน

         ในความฝันผมกำลังเดินจับมือกับผู้หญิงคนนี้ไปยังปลายทางของซอยนั้น แต่ในขณะนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งโผล่ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ แต่งกายชุดดำทั้งตัว เขาค่อยๆหยิบปืนออกมาจากกระเป๋าในเสื้อของเขาแล้วเล็งมาที่พวกเรา ผมตกใจมาก แต่ในขณะเดียวกัน ขาของผมมันก็ขยับไปเอง ผมวิ่งเข้าไปต่อยเขา เราสู้กันอยู่พักหนึ่ง จากนั้นผมก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น 
 
...''ปัง'' 

         มันดังมาก ดังจนผมตกใจ ผมรีบก้มมองหารอยแผลที่ตัวเอง แต่มันไม่มี ไม่มีแม้แต่รูบนเสี้อผ้าของผม แต่เมื่อผมหันกลับไปมองที่ข้างหลัง ผมหน้าซีด ผมตกอยู่ในอาการช็อค ผมมือสั่น ตัวสั่น

         ภาพที่ผมเห็นคือผมเห็นผู้หญิงคนนั้นล้มลง เธอล้มเหมือนมีอะไรสักอย่างวิ่งมาชนเธออย่างจัง หลังจากนั้นผมรู้สึกได้ถึงความโกรธของผม ผมโกรธ โกรธมาก โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ความโกรธได้เข้ามาบดบังสติของผมสนิท ผมหันกลับไปที่ผู้ชายคนนั้น แล้วเริ่มต่อยไปที่หน้าของเขา ผมต่อย ต่อย ต่อย แล้วก็ต่อย จนเลือดเปื้อนมือของผม ผมโกรธ ผมสับสน ผมไม่รู้จะทำอย่างไร จนผมหยุดต่อย เหงื่อท่วมไปทั้งร่างกายของผม อากาศมันร้อน มันร้อนมากๆPlease stay with me 
           เวลาผ่านไประยะนึง ผมหยุดต่อยผู้ชายคนนั้น ผมลุกขึ้น แล้วผมก็วิ่ง วิ่งไปแบบไม่คิดชีวิต ผมรีบวิ่งไปดูผู้หญิงคนนั้น หน้าผมซีด ผมเห็นเลือด เลือดที่ไหลไม่หยุด มันออกมาจากช่วงท้องของผู้หยิงคนนั้น สิ่งที่ผมทำคือผมกอดเขา ผมกอดเขาเอาไว้แน่น แน่นมากๆ เหมือนผมไม่เคยกอดใครแน่นขนาดนี้มาก่อน 

น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากตาของผม มันไหลออกมาไม่หยุด ผมร้องไห้ ผมร้องไห้ไม่หยุด ผมได้แต่คร่ำครวญกับผู้หญิงคนนั้น ผมทำอะไรไม่ถูกนอกจากร้องไห้ และกอดเขาไว้ Your smile made my life less miserable 
 อยู่ดีๆเหมือนโลกมันก็มืดทมิฬ ทุกอย่างเป็นสีดำ ฉากตัดไปที่ผมมานั่งรออยู่ที่โถงทางเดินของโรงพยาบาลที่ไหนสักแห่ง ผู้คนต่างเดินกันผลุกผล่าน อากาศค่อนข้างร้อน ผมได้แต่นั่งรอ จนกระทั้งมีเสียงประตูเปิดดังขึ้น  

'' แอ๊ด ''
 

มีผู้ชายแต่งกายเรียบร้อย มีปากกาสองแท่งคาดอยู่ที่ช่องกระเป๋าด่านหน้าของเสื้อกาวน์ของเขา มีหูฟังการเต้นของหัวใจพาดอยู่ที่คอ เขาเดินเข้ามาผม แล้วบอกกับผมว่า

''คุณเข้าไปพบคนไข้ได้แล้ว''

           ผมลุกขึ้นจากที่นั่ง ผมรีบเดินเข้าไป ข้างในห้องดูเหมือนกับห้องผู้ป่วยเล็กๆทั่วไป ไม่มีอะไรนอกจากเตียงโต๊ะ และแจกันดอกไม้ 

            ผมรีบเดินเข้าไปหาคนที่นอนอยู่บนเตียง ปรากฎเป็นผู้หญิงคนนั้น เธอมองมาที่ผม และยิ้มให้กับผม มันเป็นรอยยิ้มเล็กๆของผู้หญิงคนนึง ที่มีให้ผู้ชายคนนึง ผมรีบเข้าไปกอดเขา และเขากอดผม 

              ผมกอดเขาไว้แน่นมาก เขาไม่พูดอะไรนอกจากยิ้มให้ผม น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากหน้าของผม ผมเริ่มร้องไห้อีกครั้ง ผมดีใจที่เขายังมีชีวิตอยู่ ผมร้องไห้ไม่หยุด ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นคือรอยยิ้มที่เขายิ้มให้กับผม แล้วจากนั้นภาพมันก็ตัดอีกครั้งWaking up 
              ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เหงื่อท่วมไปทั้งตัว ผมก้มมองไปที่นาฬิกาในโทรศัพท์ มันเป็นเวลาแปดโมงครึ่ง ซึ่งมันสายแล้วสำหรับคลาสตอนเช้าของผม ผมรีบลุกไปอาบน้ำ เปลี่ยนชุดนักศึกษา และรีบออกไปที่มหาวิทยาลัย 

ตลอดเวลาทั้งวันของวันนั้นผมรู้สึกหนักที่อกของผมตลอดเวลา  ผมได้แต่คิดถึงความฝันเมื่อตอนนั้น มันเหมือนแผลสดที่เพิ่มเกิดขึ้น ผมยังคงสับสนกับตัวเอง ว่าน้ำตาของผมในความฝันอันนั้น มันเป็นความรู้สึกจริงๆที่ผมอยากจะพูดออกมา หรือเป็นเพียงภาพที่สมองของผมมันสร้างขึ้นมา..


SHARE
Writer
Yolanda
introvert
He.him / I don't bite / Movie junkie / Wannabe Translator

Comments