ใจหายไปหน่อยน่ะ!
   เช้าแห่งความเวิ้งว้างวันที่ 16 พ.ค. 62 ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่แสนคุ้นชิน ผนังห้องที่เคยประดับประดาไปด้วยรูปภาพ โน๊ตย่อ และข้อความที่ประทับใจในแต่ละวันที่มักถูกแปะไว้ให้เห็นเกลื่อนตากลับเกลี้ยงเกลา

   มองไปยังตู้เสื้อผ้าที่ถูกเปิดทิ้งไว้ ก็เห็นไม้แขวนเสื้อเปลือยเปล่าแขวนอยู่ในราวตู้ ไร้เสื้อผ้าที่คุ้นตาห้อยอยู่แม้แต่น้อย 

   เสียงลมแผ่วๆสลับกับเสียงฟ้าร้อง ทำให้บรรยากาศของห้องที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมายรู้สึกเล็กลงกว่าเดิม หลอดนีออนที่กำลังทำงานอย่างไม่รุ้จักเหน็ดเหนื่อยตั้งแต่เมื่อคืน ก็ยังฉายแสงจนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว

   ลัง 4 ใบ ที่วางอยู่ชิดกำแพง เป็นคำตอบของเรื่องราวทั้งหมด ข้างในถูกบรรจุสิ่งของทุกอย่างเอาไว้ ข้าวของเครื่องใช้รวมกันอยู่ในนั้น ทิ้งไว้แค่กุญแจ 1 ดอกวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง ข้างๆสัญญาเช่า


   กระเป๋าเป้ขนาดใหญ่ถูกยกขึ้นสะพายหลัง สองมือประคองหีบสมบัติทั้ง 4 กล่องออกจากห้องที่โล่งแจ้งผิดหูผิดตา มีภาพๆหนึ่งถูกติดไว้ เป็นภาพครั้งที่ฉันอาศัยชายคาเมืองใหญ่ใหม่ๆ 

  เก้าอี้มันหันมามองฉัน ประตูบานหลังถูกลมพัดจนเปล่งเสียงอ๊อดแอ๊ด!อย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน คล้ายว่ามันกำลังบอกลารูมเมดอย่างอาลัย "ฉันอาจจะจากแกไปอย่างถาวร" มันเป็นสิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่ในใจตอนนี้

   สภาพห้องที่โล่งกว้างต่างกับใจฉันตอนนี้ที่มันกำลังรกไปด้วยความผูกพันเก่าๆและความทรงจำมากมายที่เกิดขึ้นที่นี่ จะฝืนบอกลาทั้งๆที่อยากอยู่ต่อที่สุด แต่...

   "ฉันต้องกลับบ้านแล้ว" ยังไงฉันก็ต้องกลับในสักวันอยู่ดี ที่นี่มันแค่ชั่วคราวเท่านั้น และสักวันที่ฉันบอกมันก็เป็นวันนี้ เศร้าที่สุดจริงๆ ฉันก็อยากกลับมาหาแต่ฉันมีสิ่งที่ต่องเลือก เอาเป็นว่าถ้าฉันผ่านมาทางนี้ ฉันจะแวะทักทาย หวังว่าเราจะมีโอกาสได้อยู่ร่วมกันอีกครั้งน่ะ! พวกนาย โต๊ะ ตู้ แจกัน กระถ่างต้นไม้ ก้าวอี้ริมระเบียง ลาก่อนรูมเมดของฉัน "332"
SHARE
Writer
PleeNajuak
Cr:บอยอน้อย🐊
อักษรศิลป์ จินตอุดมการณ์

Comments