แปรความทรงจำเป็นความสุข กระบวนการเพื่อความอยู่รอด
ถึงวันนี้ บางช่วงบางตอนที่นึกถึงเขาและเรา บางครั้งก็ทำให้เรายิ้มได้ กระบวนการเรียนรู้ความเจ็บปวดคงกำลังต่อสู้เพื่อความอยู่รอด .. จากที่เคยร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึง ก็เริ่มแซมด้วยรอยยิ้มน้อยๆ แต่สุดท้ายฉันเองนั่นแหละที่ทำไม่ได้
พูดอย่างไม่คิดให้เธอไปจากชีวิต
กลับมาได้หรือเปล่า กลับมาได้หรือเปล่า
ได้เรียนรู้ถึงความเงียบเหงาเมื่อขาดเธอวันนี้

พรุ่งนี้คือวันที่เขาบอกว่าจะกลับมา

: “พี่คับ ค่อยเจอกันครับ ผมกลับมา 13 เมษา”
...ประโยคสุดท้ายที่เขาทิ้งไว้ให้ และเป็นเหมือนสิ่งเดียวที่พันธนาการเราไว้ให้คิดวนไปวนมาว่าความสัมพันธ์นี้... “จบหรือยังไม่จบ” ...
รออีกวันเดียว แล้วเราจะไม่ต้องเดาเอาเองอีกต่อไป ถ้าเขายังมีใจมากพอ เขาจะติดต่อมาเหมือนทุกครั้ง แต่ถ้ามันจบไปแล้ว “ความเงียบคือคำตอบ”ความทรงจำถูกเปิดเล่นซ้ำไปซ้ำมา เราเริ่มเปลี่ยนวิธีคิด ... แล้วเราก็ยิ้มได้บ้าง

: “แล้วผมก็มารักพี่” “เวลาที่ไม่ได้คุยกัน ในใจผมมีพี่ตลอด แต่มันแสดงออกไม่ได้”  ... ในอ้อมกอดเขายามเกือบรุ่งสางของวันที่ 6 มีนาคม เขาดึงเราไปหนุนไหล่อุ่นๆ ... ความลึกซึ้งวาบหวานขึ้นในหัวใจเราเมื่อนึกถึง

: “ พี่.. เมื่อคืนไม่ปลุกเลยนะ ปล่อยให้นอนอยู่คนเดียว” ... ข้อความแรกจากคนเอาแต่ใจ ก่อนเช้าวันนั้น เราหนีเขาออกมาก่อนเพราะไม่อยากเห็นเขาเดินจากไป เราตั้งใจจะไม่ทักไปอีก และถ้าเขาไม่ทักมาก็คือจบ แต่เด็กงอแงคนนั้นก็ทักมา 😊 ...เขามักบอกก่อนนอนเสมอว่า “ใครไม่ปลุก โกรธ” “พรุ่งนี้พี่จะปลุกน้องแบบไหน” .. อ้อนเก่ง

2-3 วันต่อมา เขาบอกยุ่งมาก ถ้าพี่สะดวกให้ไปหาที่ทำงาน ที่โต๊ะทำงานก็พูดจาหยอกล้อ เย้าแหย่ หัวเราะกัน เป็นช่วงเวลาที่สมบูรณ์แบบที่สุด
: “คืนนั้นที่พูด.. จริงหรือเปล่าคะ”
: “จริงครับ” เขาตอบและยิ้มอายๆ
: “ที่บอกว่ารัก .. จริงอ่ะ”
: “ครับ จริงครับ” 
เราแตะจมูกเขาเบาๆ ก่อนกลับออกมา

... เราเผลอยิ้มเมื่อนึกถึงตอนนั้น ..ทุกอย่างยังกรุ่นกลิ่นอยู่ในใจ... 

เขาจะกลับมาหรือไม่.. เราก็ยังต้องใช้ชีวิตต่อไป ..
เขาจะยังนึกถึงเราหรือเปล่า.. เราก็ยังนึกถึง
หวังว่านานไปเราจะยิ้มได้มากขึ้นเมื่อนึกถึงเขา
จากลักษณะชีวิตของเราทั้งสอง ที่ทำให้เจอกันยากอยู่แล้ว งานของเขาที่อาจเปลี่ยนแปลง จะทำให้เราไม่มีวันเจอกันอีก
.......... ใช่ค่ะ... ไม่มีวันเจอกันอีก.........


แล้วประโยคสุดท้ายที่เขาทิ้งไว้ให้จะเป็นเหมือนนิยายที่ไม่เคยได้เขียนบทต่อไป...

: “พี่คับ ค่อยเจอกันครับ ผมกลับมา 13 เมษา”


..ถ้าพรุ่งนี้น้องไม่กลับมา ถ้าเราไม่เจอกันอีกแล้ว พี่จะต้องทำยังงัยกับวันที่ 13 เมษา ของทุกปี?..

ถ้าเราบังเอิญเจอกันในวันที่พี่แก่เฒ่า น้องจะยังอยากกอดกันอยู่ไหม ไม่ว่าจะในฐานะพี่สาวกับน้องรัก 


ยังมีคำถามที่พี่ยังไม่ได้ตอบ.. “พี่รักน้องใช่ไหม?”
ยังมีคำพูดที่พี่ยังไม่ได้ต่อ.. “แล้วผมก็มารักพี่”

เราพบกันครั้งแรก วันที่ 3 สิงหา
ปีต่อมา คืนนั้น วันที่ 6 เดือน 3 ห้อง 13 ตี 3
และน้องบอกจะกลับมา วันที่ 13 เมษา
เพิ่งเห็น.. บังเอิญเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ 13 ใน Storylog 

—// พี่จะลองกินมาม่าที่ต้มแบบเส้นไม่สุก //—        “พี่ครับต้มมาม่าให้น้องหน่อย”
     “ผมชอบกินแบบเส้นไม่สุกนะครับพี่”

ถ้ามันจะแปรความทรงจำเป็นความสุข       กระบวนการเพื่อความอยู่รอด.... 


Cr. Cover ตอนหนึ่งจากบทความของพี่อ้อย


SHARE
Writer
Cloverleaf
Dreamer🌟💛
เราจะฟังความฝันของเธอไม่รู้จักเบื่อ จะอยู่ฟังความฝันกับเราไหม เราจะแวะมาที่นี่ เวลาที่เราคิดถึงใครบางคนจนทนไม่่ไหว เราไม่รู้หรอกว่าความไม่จริงใจเป็นยังงัย เพราะเราไม่เคยไม่จริงใจกับใครเลย

Comments