You are all i see -​ ฉันจะบอกเธอยังไงดี?
เวลา 3 เดือนที่ผ่านมานี้ มันเหมือนความฝัน เหมือนฉันพึ่งตื่นขึ้นมา จากภวังค์เกี่ยวกับการออกวิ่งไล่ล่ามาราธอน ตามแสงสว่างของคนๆหนึ่ง ที่เข้ามาในเวลา เวลาหนึ่ง ที่ไม่พึงประสงค์.. เส้นทางนี้ที่เธอบอกว่ามันมันไม่ได้สวยงาม ฉันได้เซ็นต์รับรองพร้อมไปเต็มฝีเท้า แม้รู้ว่ามันไม่มีแม้เส้นชัย แม้รู้พื้นถนนมันขรุขระยับเยิน แต่ฉันก็ยังคงไป... 


มันมีความรู้สึกเกิดขึ้นเยอะเหลือเกินจนไม่น่าเชื่อเพียงระยะเวลาระยะทางสั้นๆ เราได้รู้จักจากคนไม่รู้จัก เราได้พบเจอจากคนที่ไม่น่าจะได้พบเจอ เราพูดคุยเรื่องที่ไม่น่าจะพูดคุย ทุกอารมณ์มันปะปน ก็ดีกว่า.. ตัวคนเดียวหรือเหงาเป็นไหนๆแน่ๆ แต่ก็หารู้ไม่ว่าฉันเผลอผูกใจกับเธอไปแล้วในตอนไหน?
สายไป... ช้าไปแล้ว แสงของเธอหายไปด้วยคำล่ำลา เป็นสิ่งสุดท้ายบนโลกที่ฉันอยากจะได้ยิน แต่ก็ต้องรับมันเพราะนั่นคือคำสัญญา และแล้วฉันก็ล้มลงระหว่างทาง.. ไม่มีทางอื่นใด นอกจากต้องหาแสงใหม่ ช่วงนี้ก็อาศัยแสงริบหรี่น้อยๆของตัวเองไปพลางๆ...

เพราะเป็นเวลา 3 เดือนที่ฉันเห็นแสงแจ้งเตือนของเธอจากโทรศัพท์ ได้โต้ตอบตัวหนังสือผ่านปลายนิ้วเธอส่งมามันก็คุ้มค่าทุกเวลาและระยะทาง

ฉันผ่านความล้มเหลวชนิดนี้มามากมายทั้งร้ายดี ตั้งแต่เวลา 1 เดือน ถึง 6 ปี แค่ 3 เดือน มันน่าจะจิ้บจ้อย แต่ทำไม.. เธอต่างออกไป... เธอมีความพิเศษบางอย่างที่ฉันตอบไม่ได้ นี่ก็ผ่านมาได้ 1 อาทิตย์พอดีเป้ะและฉันก็ยังสงสัย
แต่สิ่งนึงที่ฉันรู้ชัดว่าพอไม่มีเธอแล้ว
แม่งโตตรคิดถึง
ชิบหาย





 



From me to you,
Your former heart support.
SHARE
Written in this book
Hope you comeback, someday.
ความคิดถึง ไปไม่ถึง มาถึงได้แค่ตรงนี้

Comments