ความรู้สึกที่ไม่อยากให้เกิด แต่ก็ห้ามไม่ได้
"คอลมั้ย" ผมถามเธอ 
"ไม่พร้อมอ่ะ555555" เธอตอบผม 
"พิมพ์เอาก็ได้" ผมตอบเธอไป
"ไม่รู้จะพิมพ์อะไรอ่ะ" เธอตอบผม 
"เหมือนกัน" ผมตอบเธอ
"ตึงปะ"​ ผมถามเธออีก 
"ตึง" เธอตอบผม 
"นั้นแหละ"
"ไม่อยากให้ตึง"
"แต่ก็ไม่รู้จะพิมพ์อะไร" 

เธอกดอ่านข้อความของผมแล้วเธอก็ไม่ตอบผมอีก
ผมตัดสินใจทักไปหาน้องที่สนิทด้วย
และกลับไปทักเธออีก 

"เธอ"
"ยังสับสนอยู่มั้ย"
"ขอโทษเรื่องเมื่อคืนด้วยที่เอาความน้อยใจไปบึ้มใส่เธอ"​

เธอขึ้นออน แต่เธอไม่อ่านแชทของผม 
ผมเองก็ควรจะปล่อยให้ผมและเธอต่างใช้เวลาอยู่กับตัวเองก่อน
แต่ตัวต้นเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้มันก็คือตัวผม
ตัวผมที่ไปเล่าอะไรให้เธอฟังแล้วเธอต้องตั้งคำถามว่า 

ควรรู้สึกยังไงซึ่งมันเป็นความผิดของผมที่ทำให้เกิดเหตุการณ์และความรู้สึกแบบนี้ 
เป็นความรู้สึกที่ผมไม่อยากให้เกิด
แต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้ที่ว่า คนคบกันจะไม่มีเหตุการณ์ให้ทะเลาะ หรือมีเรื่องหลายๆอย่างที่ต้องเจอ 
ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ 
ถึงผมกับเธอจะไม่ได้ทะเลาะกัน 
แต่สถานการณ์ตอนนี้ต่างคนต่างตึงใส่กัน 
ตั้งแต่บ่ายสามที่ผมขอโทษเธอไป 
จนตอนนี้เธอก็ยังไม่ตอบผม 

ผมกลัวตัวเองฟุ้งซ่าน 
ผมจึงตัดสินใจออกไปหาเพื่อนตอนป.6 ที่ยังติดต่อกันอยู่ เพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่าน 
แต่ยังไงก็เถอะ 
ถึงจะช่วยได้นิดหน่อย 
ผมก็ยังคิดถึงเธออยู่
 
เธอจะเป็นยังไงบ้าง 
เธอจะยังสับสนอยู่เหมือนเดิมมั้ย 
เธอจะเครียดหรือเปล่า 

ผมเป็นห่วงเธอมากตัวกว่าเอง 
ผมไม่รักตัวเองหรอ 
อื้ม เป็นแค่บางครั้งที่ผมรู้สึกไม่รักตัวเอง 
แต่ผมก็ยังเป็นห่วงเธอ 
ผมจ้องมองโทรศัพท์เพื่อรอแจ้งเตือนจากเธฮ 
แต่เธอยังคงไม่ตอบผมอีกเหมือนเดิม 

ผมจึงตัดสินใจที่จะปิดเน็ตและปิดล็อคหน้าจอและวางมันลง
ผมหาเรื่องพูดคุยกับเพื่อนที่ยังนั่งเป็นสังคมก้มหน้าอยู่ 
เวลาก็ล่วงเลยมาถึงทุ่มหน่ึง 
ผมขอแยกกลับมาบ้าน 

ในความรู้สึกตอนที่กำลังจะกลับบ้าน 
ผมยังไม่อยากกลับ 
ผมกลัว 
ผมกลัวว่าตัวเองจะฟุ้งซ่าน 
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทักน้องคนสนิทที่รู้จักผ่านโลกออนไลน์ 

"ว่างคอลเปล่า" ผมถามน้อง
"ได้อยู่" น้องตอบ 
"ไว้กลับบ้านก่อน" ผมบอกน้องไป
"เค" 

สามทุ่มห้าสิบเอ็ดผมทักไปถามน้องอีกครั้ง 
"สะดวกมั้ยตอนนี้"
"พี่เพิ่งทำกินข้าวกับอาบน้ำเสร็จ" 
"มาเด่ะ" 

จนผมคอลกับน้อง
ผมก็ยังพูดถึงคุณอยู่ 
ผมไม่ได้ร้องไห้ 
แต่ 
น้ำเสียงของผม 

มันดูไม่โอเค
"ทำไมเสียงเหมือนไม่โอเคอ่ะ" น้องถามผม 
"ก็ไม่โอเคตั้งแต่ตอนคอลแรกๆแล้ว" ผมตอบน้องพร้อกับส่งเสียงหัวเราะแห้งๆไป 

"มีเพลงมาให้ฟัง" 
"ถ้าเธอหายไป"
"ไว้ค่อยฟังตอนที่โอเคกว่านี้" 

"ไม่ทันแล้วอ่ะ พี่กดค้นหาเพลงแล้ว"
"ของใครนะ ของเลม่อนซุป หรือเอิ๊ต ภัทรวี"
"เอ้ยของเอิ๊ตมันเป็น ถ้าฉันหายไป" 

"ของเลม่อนซุปแหละพี่"

"อ่าโอเค พี่ขอไปฟังก่อน"

"ถ้าสายตัดไวไฟตัดนะ"

"โอเคครับ" 
"เออลองไปฟังเพลง เลือนลางและจางหายดู"

"หูว ชื่อเพลงน่าดึงดูด"

"ฟังดูดิ"
"ฟัวดู555555555555555"

หลังจากนั้นสายน้องก็ตัดไป
ผมกลับมาเปิดเพลงที่น้องแนะนำผมอีกครั้ง 
ผมเริ่มฟุ้งซ่าน
และน้ำตาก็เริ่มไหลออกมา 
ผมรีบกดเข้าแอพไอจีทักไปหาเพื่อน

"ท่านรองนอนยัง"
"ฟุ้งซ่านว่ะ"
"นอนแล้วไม่เป็นไร"

"????" 
"ยังไม่นอน"

"สะดวกมั้ย"
"คอลเฝ้าไม่ให้ฟุ้งซ่านอยู่"

"ว่าง"

"พูดอะไรไม่ได้แล้วนะ ย่ากูนอนแล้ว"

"ทำไม มึงเลิกกับแฟนหรือไง"

"เปล่า ไม่ได้เลิก"

"มีอะไรอ่ะ???"

"ไม่อยากฟุ้งซ่านว่ะ"
"ไม่อยากร้องไห้ด้วย" 

"นอน ง่ายสุด"

"งั้นกูต้องฟัง khh เพราะตอนนี้กูฟังเพลงเศร้าอยู่"

"ฟังเพลงสบายๆ"

"เพลงอะไรดี mozartดีปะ"

"ไม่รู้จัก"

"มันเป็นเพลงไว้ฟังตอนอ่านหนังสือสอบไง"

"เข้าใจแหละ"
"มึงฟังเพลงที่มึงชอบนะ มันจะชิวดีเพราะเป็นเพลงที่มึงชอบ"

"อื้อ กูมาฟังแล้ว"

"แล้วก็นอนแม่งเปิดเพลงไว้แบบนั้นแหละ"

"โอเค"

"ไม่ต้องเล่นทรศ.นะ ค่อยได้ฟีล"

"ฟีลร้องไห้หลอ"

"แหม่ ฟีลคุยกับตัวเอง"

"ครับจ้า"

และบทสนทนาก็จบลง ส่วนตอนนี้ผมเองก็ไม่ฟุ้งซ่านแล้ว 
แต่ก็ยังไม่โอเคอยู่ดี  
SHARE

Comments