คดีฆาตกรรมนายสูญเสีย
กระผมสารวัตร โมจิ (สุนัข)
ณ. วันที่ 11 เมษายน พุทธศักราช 2562
ได้รับแจ้งเหตุจากแมวเจ้าถิ่นว่าพบผู้เสียชีวิต ใน บ้านเลขที่ 94 ต.เสียใจ อ.ที่สุด จ.แต่ต้องทนไว้

จึงแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจ สน.ใจเธอตลอดไป ให้เข้าไปตรวจสอบที่เกิดเหตุ

ทางสถานีตำรวจ จึงรวบรวมกำลังเจ้าหน้าที่ทั้งหมด 73 นาย แต่เจ้าหน้าที่ขี้เกียจไป 72 นาย 

จึงส่งตัวแทนสารวัตรโมจิไปคนเดียว แม้สารวัตรโมจิไม่อยากรับงานนี้ เพราะเขา เกลียดนายสูญเสียเป็นการส่วนตัว โดยเหตุผลคือ...
ครั้งก่อนเขาเข้ามาจีบนายหญิงผม
ผมเห่าขับไล่เขาออกจากบ้านไป
(นายสูญเสียไม่คู่ควรกับนายหญิงผม) 

แม้จะเกลียดเขาแค่ไหนแต่คนตายก็คือคนตาย ผมอโหสิกรรมให้แล้วกัน




เมื่อมาถึงสถานที่เกิดเหตุ พบศพของนายสูญเสียในสภาพที่ไม่น่าดูนัก

จึงเริ่มทำการสืบสวนและตามหาตัวคนร้าย

เทคโนโลยีของสุนัขอันล้ำสมัย
...เดี๋ยวนี้ไม่ต้องใช้นักสืบกันแล้ว...
มีภาพย้อนเวลาฉายจากเครื่องมือเฉพาะเจ้าหน้าที่ตำรวจ

ภาพฉายย้อนเวลาเผยให้เห็นเหตุการณ์


เริ่มต้นเมื่อเวลาประมาณตีห้า 
มีชายผู้หนึ่งบุกเข้ามาในบ้านของนายสูญเสีย เขาสวมผ้าคลุมสีขาวเหมือนชุดเดินทางบนทะเลทราย และในมือของเขาถือถุงเงิน

จากภาพย้อนเวลานี้ผมสันนิษฐานว่าคนร้ายคือ พ่อค้าผจญภัย ใบหน้าของเขาทั้งสองคนเหมือนกันมาก สามารถเรียกว่าเป็นแฝดกันได้เลย

เหตุการณ์ในครั้งนั้น...
นายสูญเสียได้เข้าใจถึงสถานะของตนเองแล้ว เขาค้นพบทางออกและเส้นทางสิ้นสุดความเสียใจของเขาแล้ว เขาจึงโทรเรียกให้พ่อค้าผจญภัยเข้ามาในบ้าน เพื่อช่วยเหลือเขาเป็นครั้งสุดท้าย 


เมื่อพ่อค้าผจญภัยมาถึง เขาไม่รอช้าบุกเข้าไปในห้องเก็บของของนายสูญเสีย คว้าสมุดวาดรูปเล่มสีดำ แหวนเงิน ยางรัดผม น้ำหอม ตุ๊กตาและพวงกุญแจ ออกมา และถามนายสูญเสียว่า “นายแน่ใจแล้วนะ”  นายสูญเสียพยักหน้า

พ่อค้าผจญภัยไม่รอช้า 
ฉีกสมุดสีดำทั้งเล่ม รูปที่นายสูญเสียวาด เนื้อเพลงที่เขียน และข้อความถึงเธอขาดไม่มีชิ้นดี 

พ่อค้านำกระดาษมารวมกันไว้ และเทน้ำหอมในขวดที่เหลือเพียงไม่กี่หยดลงไปที่กองกระดาษนั้นหวังใช้แทนน้ำมัน

โยนตุ๊กตาตัวเล็กและพวงกุญแจลงไปด้วย จากนั้นพ่อค้าก็จุดไฟ เผาสิ่งของเหล่านั้น แต่มีอีก 1 ชิ้นที่ตัวพ่อค้าเองก็ไม่อยากเผาเพราะว่ามันทำจากเงิน 

แหวนเงินวงเล็ก พ่อค้ายื่นคืนในนายสูญเสียเป็นคนทำเอง นายสูญเสียหยิบแหวนออกมาจากกล่อง โยนกล่องลงกองไฟ เอาค้อนขึ้นมาทุบหวานให้มีสภาพบิดเบี้ยวและโยนตามกล่องของมันไป

ไม่นานทุกอย่างก็ไหม้หมดไม่มีสิ่งของใดๆไว้ดูต่างหน้าแล้ว 


จากนั้นนายสูญเสียก็พูดกับพ่อค้าผจญภัยว่า 
ช่วยฆ่าฉันทีเถอะ
มันถึงเวลาที่ฉันจะต้องจากไปแล้ว
พ่อค้าผจญภัยเห็นเช่นนั้นไม่ขัดใจเพื่อนตนเอง 

หยิบภู่กันที่ใช้วาดรูปคนรักของนายสูญเสียที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เขาปักไปที่ตาซ้าย 
เพราะนายสูญเสียชอบใช้ตาซ้าย
มองย้อนอดีต
วนอยู่กับความคิดถึงเธอผู้นั้น

 จากนั้นเขาก็คว้าปากกาที่นายสูญเสียใช้เขียนนิทานและเรื่องสั้น แทงเข้าไปที่ตาขวา 
เพราะนายสูญเสียชอบใช้ตาขวา
มองอนาคตที่จะได้อยู่รวมกับเธอ
เขาเพ้อเจอไปกับฝันที่ไม่มีจริง
นายสูญเสียยังไม่สิ้นใจ นายสูญเสียยังมีแรง มีลมหายใจอยู่ เขาแค่สูญเสียการมองเห็น 


แต่วันนี้ทุกอย่างต้องจบ 
พ่อค้าผจญภัยหยิบเอากีต้าร์ของนายสูญเสียออกมา กีต้าร์ที่เขาใช้เล่นเพลงรักและเพลงเศร้า

ดนตรีที่ปัจจุบันหล่อเลี้ยงตัวตนของนายสูญเสีย ฟาดนายสูญเสียอย่างแรง ฟาดไปมากกว่าสิบครั้ง 

ตีนายสูญเสีย จนกีต้าแตกและเหลือเพียงคอกีต้าเท่านั้น ร่างกายนายสูญเสียชำไปทั้งตัวแล้ว เหลือแต่หัวใจที่ยังคงรัก และเต้นอยู่ พ่อค้าผจญภัยพูดบอกลาเพื่อนคนนี้เป็นครั้งสุดท้าย 
ลาก่อนเพื่อน
ไม่มีอะไรเหลือให้นายอยู่รักษาไว้อีกแล้วไม่เหลือสักอย่างเลย

นายควรพักไปได้แล้ว ตลอดกาล
 
จากนั้นพ่อค้าผจญภัย ก็ใช้คอกีต้าร์ที่ถืออยู่ ปักลงไปที่อกของนายสูญเสีย
แทงโดนหัวใจพอดี พ่อค้ากระชากเอาหัวใจออกมากองที่พื้น 

กระทืบแล้วพูดดูถูกหัวใจและความรัก


บอกว่ารักก็คือเรื่องร้าย
รักก็คือเรื่องที่ทำให้ทุกข์

เขาถมน้ำลายใส่หัวใจที่น่ารังเกียจและกระทืบหัวใจจนแหลกเหลว นายสูญเสียสิ้นใจในที่สุด


จากนั้นพ่อค้าก็เดินออกจากบ้านหลังนี้ไปแล้วพูดออกมาว่า 

ความรักคือ

สิ่งไม่จำเป็นและควบคุมไม่ได้
เราเริ่มตั้งร้านค้าและเก็บร้านค้าได้ตามใจ
แต่ถ้าเราเริ่มรักเมื่อไร
แม้จะอยากเก็บรักแค่ไหน
เราไม่สามารถกำหนดตามใจตัวเองได้อีก
เมื่อรักไม่อยู่ในการควบคุม
อะไรที่ความคุมไม่ได้ก็ไม่ควรเอามายุ่ง
กับการค้าและธุรกิจ


ภาพย้อนอดีตถูกปิดลง
แม้ว่าภาพในวีดีโอยังมีต่อ 
แต่สารวัตรโมจิเบื่อที่จะชมละครน้ำเน่าแล้ว เขาปิดวีโอนี้ และสั่ง
ปิดคดีทันที!!
นี้เป็นคดีฆาตกรรมที่ 
เจ้าทุกข์สมยอมเอง 

สารวัตรโมจิขี้เกียจตามเรื่องต่อ ขอกลับไปนอนวิ่งไล่จับแมวที่บ้านและอ้อนนายหญิงดีกว่า

ขอไว้อาลัยให้กับการจากไปขอนายสูญเสียตรงนี้ด้วย
แต่ก็ดีแล้วที่นายสูญเสียจะไม่ต้องเหนื่อยอีก บ๊ายบายนายสูญเสีย


ปล. ของทุกอย่างก็ยังอยู่ครบ
ที่เผาไปทั้งหมด
ผมทำได้แค่ในจินตนาการเท่านั้น 

ผมรักของพวกนั้นมาก 
ทำอะไรพวกมันไม่ได้เลย
ที่ทำได้คืออย่างเดียว 
เก็บมันให้ห่างตาที่สุดและบอกตัวเองไปตลอดว่า 
มันจะหายไปเองสักวัน
ตอนนี้ก็อยู่ในที่ปลอดภัยไปก่อนนะ
SHARE
Written in this book
เพราะเราเติบโต...ด้วยรัก
ประวัติความรักของฉัน
Writer
Suyzeiy
ขอให้โชคดี
คนธรรมดามานั่งแต่งนิทาน (นิทานที่ไม่มีคนอ่าน)

Comments

BananaFlower
11 days ago
เรื่องราวสนุกและมีสเน่ห์มากค่ะ:)
แต่ตอนนี้แอบโหดนิดนึง 555
Reply
Suyzeiy
11 days ago
ขอบคุณครับ