คิดถึงเหมือนกันไหม..

     ยามค่ำคืนที่แสนอ้างว้าง  เราเผลอคิดถึงคุณอีกแล้ว  คิดถึงใบหน้าที่น่ารัก  คิดถึงน้ำเสียงนุ่มๆ  คิดถึงทุกๆ อย่างที่เป็นคุณเลย





     เราไม่ได้เจอกันมากี่วันแล้วนะ  ทำไมเราถึงได้รู้สึกคิดถึงคุณมากแบบนี้
     หากมีสิทธิ์ได้จับมือจะขอจับมือคู่นั้นให้นานที่สุด
     หากมีสิทธิ์ได้กอดจะขอกอดคุณจนไม่ยอมปล่อย
     หากมีสิทธิ์ได้หอมแก้มก็จะขอหอมแก้มของคุณหลายๆ ฟอดให้ช้ำไปข้างหนึ่งเลยล่ะ :-)





     ต้องทำอย่างไรคุณถึงจะรับรู้ความคิดถึงที่มากล้นนี้นะ
     ส่งข้อความเหรอ?  การแจ้งเตือนของคุณอาจจะขึ้นหลักร้อยหรือไม่ก็คงขึ้นเป็นหลักพัน
     โทรหาเหรอ?  คุณต้องรับสายไม่ไหวแน่ๆ
     ฟังเพลงที่คุณเคยส่งมาให้เหรอ?  ยิ่งคิดถึงเข้าไปใหญ่เลย
     ฝากดวงดาวไปบอกคุณเหรอ?  คงจะไม่พอสำหรับความคิดถึงนี้





เพราะว่าเราคิดถึงคุณเท่าเอกภพจนฝากดาวไปบอกไม่หมดเลยยังไงล่ะ :-)






     อยากเจอคุณวันพรุ่งนี้เลยได้ไหม?  อัพรูปลงโซเชียลสักหน่อยก็ได้  คนที่คิดถึงคุณตรงนี้คิดถึงแทบจะขาดใจเลยนะรู้ไหม





     กว่าจะผ่านไปได้แต่ละคืนนี่ยากเย็นเสียเหลือเกิน  ส่องคุณผ่านทางทามไลน์หลายครั้งแล้ว  ก็ยังไม่เห็นความเคลื่อนไหวของคุณเลย  เฮ้อ...





     มาถึงตอนนี้ก็เชื่อแล้วล่ะ  ว่าความคิดถึงน่ะ  มันฆ่าคนได้จริงๆ
     รีบกลับมานะคุณคนดีของเรา  คิดถึงคนน่ารักคนนั้นจะแย่แล้วนะ :-(



                          จาก คนที่คิดถึงคุณสุดหัวใจ



SHARE
Written in this book
ถึงคุณผู้เป็นรอยยิ้มของเรา :-)
บันทึกของ 'เรา' ถึง... 'คุณ'
Writer
Minbutter
Writer
ห้วงจักรวาลที่มีแค่เราคนเดียว

Comments