การเดินทางวันนี้ 10/04/19 ต่อ
เมื่อผมเสร็จกิจที่รพ.แล้ว ผมได้เดินทางออกมา โดยมีจุดหมาย คือ ร้านบุฟเฟ่ต์​ไก่ทอด แถวๆอนุสาวรีย์​ ผมนั่ง BTS จนมาถึงสถานีอนุสาวรีย์
ผมไม่รอช้าที่จะเดินตรงไปร้านบุฟเฟ่ต์​นั้นทันที

การที่นั่งกินข้าวคนเดียว ทำให้ผมคิดถึงผู้หญิงคนหนึ่ง คนที่มักจะนั่งตรงข้ามผมประจำไม่ว่าจะไปร้านไหน ผมได้แชทไปหาเธอว่าผมได้มากินร้านนี้ เธอบอกว่าอยากกินมาก ผมจึงสัญญา​กับเธอว่าวันหลังจะพามากินให้ได้
   เมื่อผมทานอาหารเสร็จ ผมได้ไปขึ้นรถเมล์ เพื่อจะไปต่อรถตู้ที่พาต้าปิ่นเกล้า แต่ผมได้ขึ้นรถเมล์ผิดสาย ไปลงที่เซนทรัล​ปิ่นเกล้า​แทน ผมจึงถามคุณ​ป้าแถวนั้นว่า " รถตู้ไปXXXต้องไปขึ้นที่ไหนครับ " ป้าแกบอกผมว่า " สายใต้เก่าน่าจะมีนะ " ผมจึงวางแผนใหม่ว่าจะไปที่สายใต้เก่า แต่ด้วยความไม่ประมาท ผมจึงถามคุณลุงอีกด้วยคำถามเดียวกัน คุณ​ลุงแกก็ให้คำตอบมาเหมือนกับคุณป้า ทำให้ผมมั่นใจว่า สายใต้เก่าต้องมีรถตู้ที่ผมหาแน่นอน ผมจนไม่รอช้าที่จะรีบขึ้นรถเมล์ เพื่อไปที่สายใต้เก่า แต่พอเมื่อถึงสายใต้เก่ากลับไม่มีรถตู้ที่ผมตามหา ผมจึงคิดย้อนกลับไปว่า เราอุตส่าห์​ถามคนแถวนี้ถึง2คน น่าจะมั่นใจได้100%ว่าเป็นอย่างทึ่เขาบอกจริง แต่สิ่งที่เขารู้อาจจะไม่ใช่เรื่องจริงก็ได้ ผมจึงตระหนักได้ว่า
บางคนเขาอาจจะไม่รู้เหมือนเราก็ได้ เพราะฉะนั้นอย่าเชื่ออะไร100%   และผมต้องต่อรถเมล์ถึง3เที่ยวเพื่อที่จะกลับมาที่พาต้า (เที่ยวแรกนั่งไปไกลมาก ถึงรู้สึกตัวว่ามันไกลเกินไปจึงถามกระเป๋ารถเมล์ ถึงรู้ความจริงอันน่าตกใจว่า เลยมานานแล้ว 2 เที่ยวท้ายจึงเป็นการนั่งรถย้อนไปพาต้าอีกครั้ง) และในที่สุดผมก็ได้มาถึงพาต้าเลยที ผมเสียเวลากับการหลงทางไปเกือบ 2 ชั่วโมง แต่ถือว่าเป็นประสบการณ์​ที่ดีอย่างหนึ่ง เพราะในระหว่างที่ผมนั่งอยู่บนรถเมล์นั้น ผมเห็นชายคนหนึ่ง ท่าทางและการแต่งกายของเขานั้นดูไม่ค่อยดีเท่าไร แต่สิ่งที่ทำให้ผมจำชายคนนั้นได้คือ เขาดูมีความสุขในสิ่งที่เขากำลังทำ ซึ่งแตกต่างกับผมโดยสิ้นเชิง​ ผมจึงคิดว่า ถ้าวันนึงผมได้ทำในสิ่งที่ผมอยากทำจริงๆ ผมจะมีความสุขได้แบบเขาไหม? ไม่ต้องสนว่าใครจะมองเราอย่างไร แค่ใช้ชีวิตให้มีความสุขไม่เบียดเบียนคนอื่นก็พอ   สุดท้ายนี้ผมก็ได้มาถึงห้องนอนของผมสักที ด้วยความเหนื่อยล้า ผมจึงค่อยๆเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้น แล้วนั่งพักผ่อนจิบชาที่ซื้อติดมาด้วย แต่ยังไม่ถึง5นาทีก็มีรุ่นพี่โทรมาตามผมว่า "นิว กลับมายัง? ถ้ากลับมาแล้วรีบมาที่XXXด่วนเลยนะ มีงานงอก " ผมจึงรีบออกไปตามที่พี่คนนั้นบอกพร้อมมีบางอย่างในใจว่า "ที่นี่แม่งวุ่นวายจริง!!"

วันนี้ผมขอขอบคุณ
ลุงขับรถ ที่ไปส่งผมที่รพ.
จันทร์ว้าว ที่คอยเป็นเพื่อนและบอกทาง(ขอโทษ​ที่ไม่เชื่อ)
คุณ​หมอ ที่รักษาให้ผม
พยาบาลทุกคน ที่บริการให้อย่างดี
ไซอิ๋ว ที่เป็นห่วงเป็น​ใย​เสมอมา
คุณลุงคุณป้า​ ที่ผมถามทางทุกคน
กระเป๋า​รถเมล์​ ที่บอกทางให้ผม
พี่ตูน ที่คอยเป็นห่วงเป็นใยและดูแลผมเสมอมา
หมูเอล ที่คอยชวนไปซ้อมเสมอ
จ่าแซม ที่ตัดผมให้
เพชรยุทธ​ ที่ให้ยืมของ
และสุดท้าย คือ แฟนของผมที่คอยดูแลและรักผมเสมอมา
SHARE
Written in this book
My Journey

Comments