Last
#WLU_HW
#FRONG

ครั้งล่าสุดคือตอนไหนกันนะ?

ครั้งล่าสุดที่ผมได้คุยกับเขา

ครั้งล่าสุดที่ผมได้ยิ้มให้เขา

หรือ..

ครั้งล่าสุดที่ผมได้เห็นน้ำตาของเขา

ร่างสูงโปร่งในชุดสีดำทมิฬกำลังเคาะนิ้วลงกับขอบโซฟาสีแดงเพลิง รอบตัวเขาเต็มไปด้วยความเงียบ ไม่มีเสียงพูดคุย ไม่มีแม้แต่เสียงนกร้อง เขาใช้ความเงียบรอบตัวเขาให้อยู่เป็นเพื่อน ค่อยๆ คิดไปถึงเรื่องราวเก่าๆ ก็ไม่เก่าเท่าไหร่ ประมาณ.. 2 ถึง 3 ปีก่อน 

2 ถึง 3 ปีก่อน ก่อนที่เขาจะผันตัวมาเป็น "ผู้เสพความตาย"

เขายังจำได้อยู่เลย เพื่อนๆ ของเขาที่เคยร่วมสุขร่วมทุกข์ด้วยกันต่างตกใจที่เขากลายเป็นแบบนี้ บ้างก็เกลียดเขาไปแล้ว รวมถึง.. คนๆ นั้นด้วย 

เขาไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ถ้าคนๆ นั้นจะเกลียดเขา แต่ที่เขาไม่ชอบมากที่สุดดูเหมือนจะไม่ใช่คำด่าทอจากอีกฝ่าย แต่เป็นดวงตาที่สื่อออกมาว่าผิดหวัง เสียใจ รังเกียจ และน้ำตา

ภาพนั้นยังติดตาเขาอย่างชัดเจน มันคอยหลอกหลอนเขาตั้งแต่วันนั้นจนกระทั่งวันนี้ ฟร้องยังคงจำได้ดี มันคือความผิดอันใหญ่หลวงที่ไม่สามารถหันหลังกลับไปแก้ไขได้ เขาเดินมาไกลเกินกว่าจะกลับไปแล้ว

และวันนี้ก็เช่นกัน ..

..
..

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

เขาเอ่ยทักทายอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสบายๆ พร้อมกับรอยยิ้มเหมือนเดิม แต่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ถึงมันหรือเปล่า 

เขาเห็นใบหน้านั้นที่กำลังแสดงความเกลียดชังออกมาอย่างชัดเจนแม้ไม่ได้พูดอะไรตอบโต้กลับมา ในมือของอีกฝ่ายกำไม้กายสิทธิ์ประจำตัวแน่น เหมือนพร้อมจะร่ายคาถาซักคาถาใส่เขา

"ผอมลงไปเยอะหรือเปล่าครับ? "

"หุบปาก"

"..."

เขาหลุดยิ้มออกมาหน่อยๆ หลังจากที่อีกฝ่ายตอบโต้กลับมา แม้จะเป็นคำที่เขาไม่ค่อยอยากจะได้ยินเท่าไหร่ก็ตาม แต่มันก็เหมาะกับคนทรยศแบบเขาแล้วล่ะ ฟร้องยังคงยืนอยู่นิ่งๆ ท่ามกลางสงครามรอบตัว เขาไม่ได้แยแสว่าพรรคพวกตัวเองจะล้มตายกันกี่คน เขาไม่ได้สนว่าพวกนักเรียนหรือเหล่าพ่อมดแม่มดที่มาร่วมสงครามจะตายกันยังไง ตอนนี้ที่เขาสนใจมีแค่อีกฝ่าย ที่ดูเหมือนจะไปเลอะฝุ่นเลอะอะไรมานิดหน่อย ก็นะ.. สงครามนี่

"ไม่ทำหน้าแบบนั้นสิ"

"หุบปาก"

"ไม่หล่อเลยนะ"

"บอกให้หยุดไง!! "

เขายอมหยุดเมื่ออีกคนบอกให้หยุด กลืนคำพูดที่อยากพูดมาตลอดลงไปในลำคอของตัวเอง แววตาที่ทอดมองไปที่อีกฝ่ายมันยังคงเหมือนเดิมเสมอมาแม้ตอนนี้อีกฝ่ายจะยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาชี้หน้าเขาก็ตาม 

..

"คนทรยศ"

"..."

"ทำแบบนี้ทำไม"

"..."

"นายทรยศพวกเราได้ไงฟร้อง"

สิ่งที่ผมไม่อยากเห็นที่สุด ในที่สุดมันก็ไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้น ที่ผมคอยพร่ำเพ้อเสมอมาว่าจะไม่ให้มันไหลออกมา จะไม่เป็นคนที่ทำให้อีกฝ่ายร้องไห้ แต่ตอนนี้ผมทำมันลงไปซะแล้ว 

เจ็บ..

เจ็บหัวใจยามได้มองน้ำตาที่ไหลลงมาจากดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่เคยสดใสทำไมตอนนี้มันดูเจ็บปวดจัง

" ... "

" ... "

"ผมจำเป็นต้องทำ"

"..."

"ผมมีเหตุผลที่จำเป็นต้องทำ"

"..."

"และสุดท้าย"

เขาหยิบไม้กายสิทธิ์ของตัวเองออกมาและชี้ไปที่คนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ด้านหลังของอีกฝ่ายเป็นเหล่ารุ่นพี่ เพื่อน และรุ่นน้องที่ต่างเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันกำลังจ่อไม้กายสิทธิ์มาทางเขาเหมือนกัน 

ขอให้เป็นครั้งสุดท้ายเถอะนะ

"Orchideous"

"Crucio!!! "

ฟร้องร่ายคาถาออกมาเบาๆ และค่อยๆ ทิ้งไม้กายสิทธิ์ของตัวเองลง หลังจากที่เขาร่ายคาถาก็มีช่อดอกไม้โผล่ออกมาแต่กลับกันแล้ว เขาค่อยๆ รับรู้ถึงความเจ็บปวดจากคาถาอีกฝ่ายจนล้มลงไปกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเกินกว่าจะทนรับได้ 

อีกฝ่ายดูจะตกใจพอสมควรที่เขาไม่ได้ร่ายคาถาทำร้ายแต่อย่างใด ใช่.. 

ใครมันจะไปทำร้ายคนที่ตัวเองรักลงคอ

"อ๊ากก! "

"..ฟ...ฟร้อง.."

เจ็บไปทั้งร่างกาย เจ็บจนตอนนี้เขาไม่สามารถเปล่งเสียงร้องออกมาได้อีก เจ็บเจียนตาย แต่มันคงสมควรสำหรับคนอย่างเขาแล้วล่ะ ดูเหมือนพระเอกเลย ฮะฮะ .... 

จริงๆ ร่างเขาไม่ได้รับแค่คาถาจากอีกฝ่าย แต่รวมถึงคาถาจากเพื่อนด้านหลังอีกคนด้วย ร่างกายคนเรามันไม่สามารถทนพิษบาดแผลได้ฉันใด พ่อมดคนทรยศอย่างเขาก็ไม่สามารถทนพิษจากเหล่าคาถาเวทย์มนต์ต่างๆ ได้ฉันนั้น เขาไม่ใช่คนแข็งแกร่งเหมือนกับเหล่าพ่อมดแม่มดในประวัติศาสตร์ เขามันก็แค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ที่ยอมเล่นตามแผนของผู้เสพความตายแสนยิ่งใหญ่ เหมือนกับผีเสื้อที่บินตามกลิ่นของดอกไม้ 

อีกฝ่ายลงมานั่งข้างเขาพร้อมกับกุมมือเขาไว้ 

อีกแล้วนะ..

ร้องไห้อีกแล้วนะครับคนดี..

"ม..ไม่ร้องนะ"

"ทำไมไม่ร่ายคาถา?"

เสียงอีกฝ่ายยังคงสั่นพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาหนักกว่าคงก่อน ดวงตาแดงก่ำจนน่าสงสาร เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปเกลี่ยมันออกแม้ตอนนี้จะเริ่มไม่มีแรงแล้วก็ตาม 

" ขอโทษ.."

"..."

"ฟร้องขอโทษนะ"

"..."

"ขอ..โทษสำหรับ..ทุกอย่าง"

"ไม่พูดแล้ว.. ไม่พูดแล้วนะ จะรักษา.. จะรักษ-- "

เขาส่ายหน้าให้ก่อนที่อีกคนจะพูดจบประโยค รอยยิ้มบางๆ ค่อยๆ เผยออกมา มันใกล้เข้ามาแล้ว เวลาของเขาใกล้หมดแล้ว

"..ร.."

"..?? "

"ผม...รักคุณนะ..คนดี"

".."

"อย่าร้อง.."

นั่นเป็นคำสุดท้ายที่เขาได้เอ่ยออกไปพร้อมกับฝ่ามือที่ค่อยๆ ร่วงลงข้างกาย ดวงตาค่อยๆ หลับลงจนกระทั่งวินาทีสุดท้าย..

เขาก็ยังเห็นน้ำตาอีกฝ่ายอยู่..

ในมืออีกข้างของเขายังคงกำบางสิ่งไว้แน่น มันเป็นของชิ้นสำคัญที่เขาพกติดตัวตลอดตั้งแต่อีกซื้อมา และยังไม่ได้มอบให้อีกฝ่าย

แหวนที่ถูกทำเป็นสร้อยคอ 

ของขวัญชิ้นล้ำค่าที่เขาตั้งใจจะเอามาให้ แต่มันคงไม่มีประโยชน์ซะแล้ว

แต่ไม่เป็นไร อย่างน้อยวินาทีสุดท้ายของชีวิต

เขาก็ได้บอกรักอีกฝ่ายแล้ว

ผมรักคุณนะคนดี 
SHARE

Comments

khunkao
2 months ago
อุ้ย
Reply