จดหมายถึงดวงจันทร์
ถึง : คุณดวงจันทร์... ดาวบริวารของโลกที่อยู่แสนไกล

   ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเริ่มเล่ายังไงดี แต่ก็... อยากให้ช่วยรับฟังเรื่องราวจากฉันด้วยเถอะนะ

   ฉันสนิทกับเพื่อนคนหนึ่ง เขาคือ "ความโดดเดี่ยว"
   เราสองคนสนิทกันมานานแล้ว โชคดีที่เขาไม่ค่อยทำอะไรฉันเท่าไหร่ แถมยังทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยตลอดเวลาด้วย และฉันเองก็ชินแล้วเหมือนกัน ที่มีเขาเข้ามาอยู่ในชีวิตแบบนี้

   จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันเริ่มมีเพื่อนคนอื่นมากขึ้น เจ้าความโดดเดี่ยวดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ เขาบอกฉันว่า "ถ้าฉันอยู่กับคนอื่น ฉันอาจจะเผลอทำร้ายใครสักคนไปโดยที่ไม่รู้ตัวก็ได้..." ฉันเลยตัดสินใจเลือกที่จะอยู่กับเขา เพราะมันเป็นวิธีเดียวที่สามารถทำให้คนอื่น ๆ ปลอดภัยได้มากที่สุดแล้ว ไม่ต้องกลัวว่าจะเผลอไปทำร้ายใครอีก ไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องกังวลอะไรอีก
เพราะ "การอยู่คนเดียว" คือวิธีที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับฉันแล้วจริง ๆ
-ความโดดเดี่ยวบอกกับฉันแบบนั้น-
    ความโดดเดี่ยวบอกฉันว่าจริงแล้ว ๆ ฉันไม่รู้ตัวว่าฉันมีเงาของปีศาจร้ายซ่อนอยู่ ปีศาจร้ายที่สามารถตื่นขึ้นมาทำร้ายใครสักคนก็ได้ตลอดเวลา เพราะงั้น ถ้าฉันเลือกที่จะต้องอยู่โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะเผลอไปทำร้ายใคร วิธีที่ดีที่สุดคืออยู่กับความโดดเดี่ยวแบบนี้ตลอดไป

   ดวงจันทร์จ๋า... ฉันรู้ว่าเรื่องที่ฉันเล่าให้ฟังทั้งหมด มันฟังดูเหมือนคนบ้ามาก ๆ แต่ฉันไม่รู้จะเล่าให้ใครฟังแล้วจริง ๆ ฉันไม่อยากไปทำให้ใครเดือดร้อนอีกแล้ว...
"ดวงจันทร์จ๋า... ถ้าฉันขอพรจากคุณได้...
...ช่วยทำให้ฉันกลายเป็นมนุษย์ล่องหนหน่อยได้มั้ย?...
มันคงจะดี ถ้าฉันอยู่แบบไม่มีตัวตน ไม่มีใครเห็น
ฉันจะได้ไม่ต้องกลัวว่าจะเผลอไปทำร้ายใครอีก..." 
   ดวงจันทร์จ๋า... ได้โปรดรับฟังคำขอจากฉันด้วยนะ
   ถึงคุณจะให้พรนั้นไม่ได้ แต่ฉันก็ดีใจที่ความรู้สึกที่อัดอั้นภายในใจของฉันที่เก็บไว้มานานเหล่านี้ ได้ส่งไปถึงคุณแล้ว ฉันอยากให้ใครสักคนรับรู้... เพราะฉันมีเงาของปีศาจร้ายอยู่ ฉันเลยกลัว ถ้าหากมันจะตื่นขึ้นมาทำร้ายใครสักคน ขอให้เป็นฉัน ขอให้เป็นฉันคนเดียวพอแล้ว อย่าไปทำร้ายใครอีกเลยนะ ฉันเหนื่อยแล้วจริง ๆ...

   ให้ฉันเป็นคนที่เจ็บปวดคนเดียวดีที่สุดแล้วจริง ๆ นะ ได้โปรด ช่วยทำให้ตัวของฉันหายไป ให้ฉันอยู่กับความโดดเดี่ยวเหมือนอย่างเคยต่อไป...

   เพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันสบายใจขึ้นมาได้บ้างว่า... "ถ้าฉันอยู่กับความโดดเดี่ยวแบบนี้ ฉันจะไม่มีทางเผลอไปทำร้ายใครได้อีก..."

   เพราะฉันเหนื่อยกับการอยู่กับความกลัวแบบนี้มานานแล้ว...

   ได้โปรด... ช่วยรับฟังคำขอจากฉัน และช่วยปลดปล่อยฉันให้เป็นอิสระด้วยเถอะนะ...

   จาก : คนที่ต้องคำสาปให้อยู่กับปีศาจร้ายใต้เงามืดไปตลอดกาล... กับเพื่อนสนิทที่ชื่อ "ความโดดเดี่ยว"

ปล. ขอบคุณที่รับฟังฉันนะ และขอโทษ... ที่รบกวนเวลาของคุณด้วยนะ คุณดวงจันทร์...
SHARE
Written in this book
About My Black Dog (Based on True Story By : Sorrow_Night)
เป็นเรื่องสั้นกึ่งบันทึกชีวิตประจำวันของชายคนหนึ่งและ "สุนัขสีดำ" ของเขา
Writer
Midnight_Cat
Always in rain.
นึกอะไรออกก็พิมพ์ได้เรื่อย ๆ เก่งพิมพ์มากกว่าพูด

Comments