การเดินทางวันนี้ 10/04/19
การเดินทางของวันนี้ เริ่มต้นด้วยการตื่นขึ้นมาเมื่อเวลา 04.25 น. ผมและเพื่อนของผม นายจันทร์ว้าว ต้องไปรับการรักษาที่รพ.รััฐแห่งหนึ่ง ผมได้ตื่นขึ้นมาก่อน และได้บอกให้จันทร์ว้าวรีบอาบน้ำแต่งตัว เพราะต้องขึ้นรถในเวลา 05.00 น. โดยจันทร์ว้าวได้บอกให้ผมไปก่อนเลย ผมเลยเดินไปก่อน ไม่ถึง 10 นาที ผมก็ถึงที่หมาย ผมนั่งพักผ่อนได้ซักพักหนึ่ง นายจันทร์ว้าวก็ตามมาถึง ซึ่งทันเวลาที่รถมาถึงพอดี ทำให้ผมรู้ว่าไม่ควรใช้วิธีที่ทำให้คนอื่นเสียใจ เพื่อให้งานสำเร็จก็ได้ เพราะความความสัมพันธ์​ของบุคคลนั้นสำคัญกว่าเรื่องงานหรือเรื่องอื่นๆอยู่แล้ว ถึงแม้เราจะหวังดีกับเขาก็ตาม แต่เราก็สามารถใช้วิธีที่อ่อนโยนจะดีกว่า

   เมื่อถึงรพ.แล้ว ผมได้ทานข้าวเช้ากับจันทร์ว้าว
เมนูที่จันทร์ว้าวสั่งคือต้มเลือดหมู  ส่วนของผมคือบะหมี่หมูแดง รสชาติจืดมากอาจเกิดจากการเพิ่งตื่นก็ได้ ประสาทสัมผัสทั้ง5ของผมจึงยังไม่ตื่นเช่นกัน ทำให้รับรสชาติอาหารได้ไม่ดีเท่าที่ควร ผมจึงต้องขอโทษ​คุณครูด้วยนะครับ ที่ผมกินข้าวไม่หมดอีกแล้ว
   ผมได้ยื่นใบเพื่อต่อคิวเข้าห้องตรวจ เวลาประมาณ​ 06.25 น. แต่เนื่องจากผมเป็นผู้ป่วยใหม่ ทำให้ผมต้องเสียเวลาในการทำบัตรผู้ป่วยอีกซักพักหนึ่ง แต่ไม่เป็นไร ผมชิวอยู่แล้ว เมื่อทำบัตรเสร็จคุณ​พยาบาลให้ผมไปอีกห้องหนึ่ง เป็นคลินิคโรคเฉพาะทาง ผมได้เดินทางไปถึงห้องนั้นเวลาประมาณ​ 09.00 น. ระหว่างทางผมได้ผ่านลิฟท์ทำให้ผมคิดอะไรบางอย่างได้
บางทีการเดินขึ้นบันได อาจจะเร็วกว่าการรอขึ้นลิฟท์ก็ได้ 

   ผมนั่งรอที่นั่นเกือบ 2 ชั่วโมง คุุณ​หมอก็เรียกผมเข้าไปตรวจ อาการของผมดีกว่าที่ผมคาดการไว้ เป็นแค่กล้ามเนื้อหลังอักเสบเท่านั้น ไม่ถึงกับกระดูกทับเส้นประสาท (ซึ่งผมกินยาและพักผ่อนให้เพียวพอ แค่นี้ผมก็สามารถกลับไปซ้อมยูโดที่ผมรักได้แล้ว)​ คุณหมอได้ให้ยาผมมาทานและเขียนใบรับรองแพทย์ให้กับผม บุคลิิก​ของคุณหมอนั้นดีมาก ดูเป็นผู้มีความสามารถ แถมยังให้ความรู้สึกเป็นมิตรเวลาเข้าไปรักษา (ซึ่งผมประทับใจหมอหลายๆคนที่ทำแบบนี้ให้แก่ผู้ป่วยมาก)​    ในระหว่างที่ผมรอรับยาที่ช่อง 3 อยู่นั้น เพื่อนของผมน้องไซอิ๋ว ได้แชทมาหาผมว่า "จะกินชาไข่มุกไหม เดี๋ยว​ซื้อมาให้" ด้วยความที่ๆเพื่อนผมเรียนนั้นน่าจะอยู่ไกลจากที่ผมอยู่ ด้วยความเกรงใจจึงปฎิเสธเพื่อนไปว่า "ไม่" เพื่อนผมจึงบอกว่า "ให้ไปหาไหม? ว่างถึงบ่าย 2" ด้วยความที่ว่าเวลาตอนนั้นก็เกือบเที่ยงวันแล้ว กลัวว่าเพื่อนจะไปเรียนไม่ทัน จึงปฎิเสธอีกครั้งว่า "ไม่" บทสนทนา​จึงจบด้วยคำว่า "จะไม่ให้กูไปหานะ งั้นนอนละนะ" มาถึงตอนนี้ทำให้ผมคิดอะไรบางอย่างได้
การเกรงใจที่มากเกินไป อาจทำให้เราพลาดอะไรบางอย่าง เช่น ชาไข่มุก เป็นต้น
SHARE
Written in this book
My Journey

Comments