บันทึก ของดวงจันทรา
รอยยิ้มเรายังคงเด่นชัด แต่สิ่งที่หายไป........หลายๆอย่างยังคงเหมือนเดิม ฉันไม่รู้ว่ามันเหมือนเดิมได้แค่ไหนกัน แต่ฉันพยายามรักษาทุกอย่างให้เหมือนเดิมที่สุดแม้วันนี้ฉันเองจะรับรู้ดีว่ามันไม่ใช่ ทุกอย่างในตัวและใจฉันเปลี่ยนไปแล้ว

การพูดการจา การคิด เริ่มช้าลง ทุกอย่างเริ่มเอื่อยๆ เฉือยๆ ฉันเริ่มอยากนอนนิ่งๆ ไม่อยากตื่น เริ่มเกลียดกลางกลางวัน หลงรักกลางคืน แม้ภายในจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหนแต่ฉันได้แต่พยายามเผยรอยยิ้มสดใสออกมาเพื่อตบตาผู้คนรอบข้าง มันเหนื่อยมากที่ต้องทำแบบนั้น
แต่นั้นคือสิ่งเดียวที่ฉันสามารถทำให้พวกเขาได้ เพื่อให้พวกเขายังคงสบายใจและไม่เป็นห่วงชีวิตของฉันมากไปกว่านี้

ฉันรู้ดีว่าครั้งหนึ่งที่ฉันดิ่งลงเหวไม่ใช่แค่ฉันที่ทรมาน และเจ็บปวด แต่ยังมีอีกหลายคนที่รู้สึกไปพร้อมกับฉัน และฉันก็รูดีว่าพวกเขาเป็นห่วงฉันมากขนาดไหนแต่ในเวลานั้นฉันไม่สามารถรับรู้ถึงความหวังดีของใครได้เลย
ฉันเหนื่อยเกินกว่าที่ฉันจะมองเห็นอะไรได้ภายใต้ความมืดมิดฉันหัวเราะในวันที่ใจไม่ได้รู้สึกสนุก ฉันเผยยิ้มในวันที่ใจไม่ได้มีความสุข ฉันใช้ชีวิตในวันที่ในหัวมีแต่คำถาม "ฉันมีชีวิตไปเพื่ออะไร?"

ลิ้นชักชีวิตที่เต็มไปด้วยความฝัน และแผนการสู่ความฝันกลับเหลือเพียงลิ้นชักว่างเปล่าในห้องร้างๆของหัวใจดวงนี้ ถ้าคุณเห็นคุณจะพอเดาได้ว่าเจ้าของห้องคงได้จากห้องแห่งความฝันนี้ไปนานแสนนาน และหลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าย่ากรายเข้ามาอีกเลย

สุดท้ายแล้วฉันแค่พยายามลุกขึ้นมาในตอนเช้า แล้วประคองตัวเองให้ใช้ชีวิตในหนึ่งวันให้ทุลักทุเลน้อยและบาดเจ็บน้อยที่สุด เพื่อเก็บเรี่ยวแรงและพลังไปใช้ต่อในวันรุ่งขึ้นที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าในค่ำคืนฉันจะชาร์ตพลังได้มากน้อยแค่ไหน

สวัสดีความเจ็บปวดที่โอบกอดฉัน และลาก่อนความสุขที่จากไปโดยไม่ทันร่ำลา
SHARE
Writer
Wakun
writer
traveler from Universe

Comments