จดหมาย.. รัก [มาเรื่อย ๆ] จากคนแปลกหน้า
ขึ้นมานั่งที่ทำงาน เปิดอีเมลเจอตัวเลขสีแดงถึง 40 ฉบับ
นอกเหนือจากเมลงาน
ก็มีเมลขายสารพัดขายหลงเข้ามาบ้าง
ในขณะที่มีเมลจากเพื่อนเก่าที่ส่งข่าวมาด้วยเรื่องน่ารัก ๆ
อ่านจบแล้ว ตอบบ้าง วางเฉยบ้าง
แล้วก็ลบลงถังขยะเป็นส่วนใหญ่

คลิกย้ายเมลตอบแล้ว จาก inbox ไปสู่ keeping จนเกลี้ยง
นั่งมอง 1 เมลที่เหลือใน inbox
นานแล้วที่ไม่ได้เห็นเมล จากชื่อนี้..
นานมากทีเดียว

วันนี้ ได้เห็น ใช้เวลาอยู่อึดใจกว่าจะคลิกอ่าน..

กี่นานแล้วนะที่ได้รับ "ความรู้สึก" นี้อย่างสม่ำเสมอเรื่อยมา
อยากตอบว่า "ขอบคุณนะคะ" กับหลากหลายที่บอกมาเป็นระยะ
ไม่แน่ใจว่า คุณจะทราบรึเปล่านะว่า
จดหมายของคุณแต่ละฉบับ มาในวันที่กำลังต้องการกำลังใจ-จริง ๆ
นับตั้งแต่ต้นจนถึงวันนี้
นานเป็นปี ๆ แล้วใช่ไหม..
กับการรักษาระยะห่างระหว่างกันไว้
ด้วยความรู้สึกสวยงาม และเสมอต้นเสมอปลาย

ยังจำความรู้สึกที่ได้รับอีเมลฉบับแรกได้
ไม่อยากบอกว่า คิดสงสัยอยู่นะว่าจะยืนนานเพียงใด
แต่วันนี้ คุณก็ยังบอกมาด้วยความรู้สึกเดิม
ดีจัง ดีจัง..

เราไม่เคยคุยกันส่วนตัวใด ๆ เลย
นอกจากทักทายฉันเพื่อนร่วมวงการเดียวกัน, นาน ๆ ครั้ง
เราไม่เคยเจอหน้าเจอตากันจัง ๆ
นอกจากรูปคุณที่ฉันไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่า เป็นคุณ คราวที่มีสัมมนาบอร์ด

ในขณะที่คุณเห็นหน้าฉันหลายครั้ง
จากรูปไปงานเลี้ยงที่เพื่อนฝูงเอาไปแปะ
จากรูปที่บรรดาญาติสนิทมิตรสหายกลั่นแกล้งเอาไปโพสต์
และทั้งจากเมลรวมมิตรที่ฉันส่งรูปถึงคนเป็นร้อย
เพื่อบอกว่า ยังยิ้มได้หวานอยู่..
เรียกได้ไหมว่า เราเป็นคนแปลกหน้าระหว่างกันน่ะ?

แต่เชื่อไหมว่า ฉันเชื่อในความจริงใจนั้น
 แปลกที่เชื่อในคำพูดนั้น 
และรู้สึกดี
แปลกที่ฟังในคำพูดนั้น
แล้วรู้สึกอิ่มใจ

ถึงบางครั้งเราจะเดินไม่ตรงทาง
หันเหเฉไฉไปตามเรื่องราวที่มากระทบใจ
แต่ขอบคุณนะคะ ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า
ทุกครั้งที่ฉันยืนอยู่ท่ามกลางความเวิ้งว้าง
ฉันแน่ใจเสมอว่า คุณอยู่ไม่ไกล

ขอบคุณนะคะ
ขอบคุณอีกครั้งที่ยังอยู่ในมุมสลัวราง
มองฉันห่าง ๆ ด้วยความรู้สึกเดิมเสมอ

ขอบคุณค่ะ--
SHARE

Comments