The Undying : เธอผู้อมรณา
ผมฆ่าเธอไปแล้ว
ผมฆ่าเธอ ผมมั่นใจ
.
แต่...
แต่เธอยังไม่ตาย
เธอยังคงมีชีวิตอยู่ และดูเหมือนว่า
ทุกสิ่งทุกอย่างจะดูกลับกลายเป็นปกติเสียไปด้วยซ้ำ
ขาของเธองอกกลับคืนมา เธอเดินได้เป็นปกติ
มันเหมือนเรื่องราวทั้งหมดก่อนหน้านี้ มันไม่ได้เกิดขึ้น 
ผมสับสน ผมคิดวกวนหาคำตอบอยู่นาน แต่ก็ยังไม่พบ

ผมพบเธออีกครั้ง ที่ป่าแห่งหนึ่งใกล้ละแวกบ้าน
มันเป็นป่าที่แปลกประหลาดมาก จนราวกับว่า
ภาพที่ผมเห็นเธอในป่าแห่งนี้นั้น มันไม่ใช่ความจริง
ในป่าเต็มไปด้วยสิ่งประหลาด ต้นไม้มีขา ดอกไม้พูดได้ผีเสื้อสีน้ำเงิน เค้าแมวลายจันทร์ และอื่นๆอีกมาก
เธอรีบตรงเข้ามาหาผมทันที ที่รับรู้ได้ถึงออร่าของผม

เธอฆ่าเราไม่สำเร็จนะ..
“ ...อื้ม เห็นแล้วล่ะ “ ผมกำลังครุ่นคิดอยู่กับตัวเอง
“ เธอไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเราจริงๆหรอก ใช่ไหม “ 
เสียงของธรรมชาติและเหล่าสิ่งมีชีวิตจากป่านั้น 
แทบจะกลบทับความเงียบหลังจากประโยคคำถามเมื่อกี้
ระหว่างผมกับเธอได้อย่างแจ่มชัด..
แม้แต่ความเงียบ ก็ยังไม่สามารถเกิดขึ้นได้ในเวลานี้
ผมแค่ต้องการสมาธิและต้องการความสงบ
ในการหาคำตอบให้กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้ 
ผมฆ่าเธอไม่สำเร็จจริงๆสินะ
ใช่แล้วล่ะ !
ไม่ผิดแน่ๆ
รูป.. รส 
กลิ่น.. เสียง 
และริมฝีปากเผยอสีนู้ดมันวาวนั่น
มันคือเธอ จริงๆ 
แต่ในตอนนั้น เธอเป็นคนที่พยายามจะฆ่าผมก่อน
แต่เธอแทงพลาดเฉียดขั้วหัวใจของผมไปเพียงเล็กน้อย
ผมจึงฟันขาทั้งสองข้างของเธอ 
เพราะคิดว่ายังไงเธอก็ไม่มีทางรอด
เพราะต้องเสียเลือดและไม่สามารถเคลื่อนที่ไปไหนได้
ไม่ว่าจะยังไงเธอก็ต้องตายแน่นอน 
ผมไม่ได้คิดที่จะฆ่าเธอจริงๆนะในตอนนั้น  
และผมก็เดินจากไป ทิ้งร่างที่มีเพียงท่อนบนของเธอ
ลาดเรียงไว้อยู่บนพื้นเพียงนั้น..
แต่เราตั้งใจจะฆ่าเธอจริงๆนะ
เธอพูดขึ้น 
หลังจากที่ความเงียบของเราทั้งสอง
ถูกแทนที่ด้วยเสียงของสรรพสิ่งรอบตัว
เธอควักมีดสวิสที่พกอยู่กระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านหลัง
และออกแรงตวัดกวาดมีดที่อยู่ในมือขวาของเธอ
ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นอย่่างฉับพลัน
ฟรึ่บ !! เสียงของเส้นใยผ้าจากเสื้อที่อยู่บนร่างผม
ฉีกกระเด็นออกจากกันเป็นสองซีกครึ่งบนและล่าง
มีรอยแผลฉีกขาดเป็นเส้นตรงตามแนวกวาดของมีด
ที่ส่วนใต้ซ้ายไล่ยาวไปจนถึงใต้อกฝั่งขวา 
เลือดค่อยๆ ทยอยไหลเป็นเส้นเป็นสาย
เหมือนกระแสน้ำที่ค่อยๆทะลักออกจากบ่อ
ไหลรินลงมาทั่วตัวของผม
ผมตั้งสติได้ จากเลือดที่ไหลทะลักออกมาจากร่าง
ผมก้มตัวลงและกวาดเท้าเพื่อสกัดช่วงร่างของเธอ
เพื่อเปิดช่องว่างในการโจมตีครั้งต่อไปให้กับตนเอง
มันได้ผล ! เธอเสียหลักและกำลังจะล้มลง
ผมรีบคว้าเส้นผมสั้นตรงสีน้ำตาลของเธอ
และกระชากมันพร้อมกับหัวของเธอลงพื้นอย่างทันที
พร้อมกับหยิบสวิสไนฟ์ที่หลุดออกจากมือขวาของเธอ
ผมปาดมันลงไปที่คอ..
คอสีขาวอมชมพูที่เป็นส่วนหนึ่งของผิวหนังที่่อ่อนที่สุด
คอของเธอค่อยๆมีรอยฉีกขาดเป็นเส้นตรง
เหมือนกับแผลที่เกิดขึ้นตรงใต้อกของผมเมื่อชั่วครู่
น่าเสียดาย.. ที่กระแสน้ำสีแดงที่ไหลทะลักออกจากบ่อของผมนั้น ไม่มีปริมาณมากเท่าพอจะสู้กับเลือดที่ไหลทะลักออกมาจากรอยฉีกบนคอสีขาวอมชมพูของเธอได้
ตายเถอะนะ ที่รัก 
นี่เป็นคำขอเดียวที่ผมหลงเหลืออยู่ไว้ให้กับเธอ
ตายเถอะนะ
และอย่าได้กลับมาอีกเลย.. 
เธอไม่มีทางควักหัวใจของเราออกมาได้หรอก
หัวใจของเรา มันเป็นของเรา
และมันเลือกแล้วที่จะอยู่กับเรา..
ไม่ใช่กับเธอหรือกับใครก็แล้วแต่..
ตายซะนะ...
.

1 ปีผ่านไป 
ณ บาร์ดนตรีสดแห่งหนึ่ง
ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะริมฝั่งขวามือสุดของร้าน 
ในโซนเอ้าดอร์ นักดนตรีเล่นเพลง แก่ลงอยู่ทุกวัน
ในขณะที่มือขวาของกำลังหยิบแก้วยินขึ้นมาดื่ม..
สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นเธอ..

ผมฆ่าเธอไปแล้ว
ให้ตายสิ
ผมมั่นใจมากๆ ว่าผมกรีดคอของเธอฉีกขาด
ไม่สิ หรือว่า...
เป็นเพราะว่าผมไม่ได้ควักหัวใจของเธอมา
ผมไม่ได้กำจัดมัน !
แต่ถ้าทำแบบนั้น ผมก็จะต้องเป็นคนรับผิดชอบหัวใจ
ก้อนที่ผมทำลายไปนั้นชั่วชีวิต ผมฆ่าเธอเหล่านั้นมาหลายคนแล้ว แต่ทุกคนก็ตายและหายจากไปได้หมด 
ไม่มีใครที่จะฟื้นคืนจากความตายและกลับมาได้เช่นเธอ
นี่คือคำสาป คำสาปที่ไม่มีวันสิ้นสุดคำสาปจากสิ่งที่ผมได้ก่อทำไว้ในอดีต
และจากการฆ่าเหล่าเธอคนก่อนๆที่ผ่านมา
ผมฆ่าทุกคนก็จริง แต่ผมก็ไม่เคยคิดจะควักเอาหัวใจ
ของใครที่ลงมือฆ่ามาเก็บไว้และรับผิดชอบมัน
มันไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง และมันก็เป็นสิ่งต้องห้าม
มันไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นในการที่จะฆ่าใครสักคน
หรือฆ่าความสัมพันธ์นั้นลง เพื่อเดินหลีกออกมา
เธอผู้อมรณา
เธอผู้ที่จะไม่มีวันตาย 
ตราบใดที่ผมไม่ยอมควักหัวใจเธอออกมา
เธอจะยังคงฟื้นคืนกลับมา และวนเวียนอยู่เช่นนี้
เกิดขึ้นแล้ว เกิดขึ้นอีก 
ดับสลายแล้ว ก่อกำเนิดอีก
และมันจะเป็นอยู่อย่างนั้น เปรียบดั่งคำสาป
จนกว่าจะถึงเวลาที่เธอผู้นั้นจะได้ทำลาย
และครอบครองหัวใจของผม 
เธอจะไม่มีวันยอมหยุด 
จนกว่าจะถึงวันนั้น
เธอก็คือ ผู้อมรณา. 

The Undying. 
#หน่องเคนโจรฝึกหัด 

ขอบคุณที่อดทนอ่านจนจบนะครับ จริงๆเรื่องนี้
เป็นเรื่องสั้นที่เขียนต่อจากไอเดียในเรื่องก่อนหน้า
ที่ใช้ชื่อว่า The relationships muderer :  
เป็นเรื่องที่เขียนขึ้นจากก้อนความรู้สึกและไอเดียเล็กๆเพื่อความสนุกสนานเพลิดเพลิน และเพื่อบอกเล่าความรู้สึกต่างๆผ่านเรื่องราวนี้ ยินดีและอยากฟังความรู้สึกและความคิดเห็นของผู้อ่านมากๆ ขอบคุณที่อ่านจบฮะ



SHARE
Written in this book
In love we kills.
The story about love death and relationships.
Writer
nongkenlilthief
Actor also Writer
Sooner or later we’re all dying. Far beyond human.

Comments