//3 hours 10 minutes กับก้อนคาดเดายาก
ฉันชันตัวขึ้นนั่งบนเตียง
วันนี้ไม่สดใสนัก อาจเป็นผลจากการนอนดึกมาจากเมื่อวาน
ฉันกลับไม่รู้สึกสบอารมณ์เ่ท่าไหร่ ทั้งๆที่นาฬิกาปลุกเพียงแต่ทำหน้าที่ของมันอย่างขยันขันแข็งก็เท่านั้น

ฉันมีธุระที่ต้องออกไปทำในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า
แต่ขอใช้เวลาตอนนี้ในการทำกิจกรรมประจำวันเสียก่อน

ฉันเอื้อมมือคว้าอวัยวะที่33นี้ ก่อนจะกดปิดระบบตั้งปลุกอย่างลวกๆ เพื่อให้มันหยุดส่งเสียงน่ารำคาญนั่นเสียที
นิ้วหัวแม่มือสไลด์หน้าจอเพื่อเช็คข้อมูลต่างๆเป็นกิจวัตรประจำวัน
ฉันแค่อยากรู้น่ะ ว่าโลกข้างในนั้นเคลื่อนไหวอย่างไรบ้างระหว่างไม่กี่ชั่วโมงที่ฉันไม่อยู่

3 hours 10 minutes
หน้าจอแสดงผลการใช้งานล่าสุดของเมื่อคืน
เวลาหลายชั่วโมงที่เจ้าโทรศัพท์เคลื่อนที่ยังคงต้องทำงานอย่างหนักในขณะที่ฉันหลับไปแล้ว
สายโทรศัพท์ถูกวางไปตอนช่วงเวลาตีหนึ่งกว่าๆ
ซึ่งอาจจะเป็นผลมาจากสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่ไม่เสถียร หรือฝีมือของคู่สายก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่นัก

ใช่
ฉันกลับมาติดอยู่ในสถานการณ์อะไรแบบนี้อีกแล้วหลังจากละมือจากวงการมาได้สักพักใหญ่ๆ
ซึ่งในครั้งนี้ก็คงจะโทษใครไม่ได้ เพราะมันระบุไว้ในหน้าจอโทรศัพท์อย่างชัดเจน
ว่าบุคคลที่กดต่อสายนั้นคือฉันเอง

ชื่อคู่สนทนาเมื่อคืนยังค้างอยู่บนนั้น 
นานแล้วน่ะที่ไม่ได้เห็นมันโชว์หราอยู่บนหน้าจอทัชสกรีนนี้

กิจกรรมเดิมๆที่ฉันนิยมชมชอบเหลือเกิน
การนั่งๆนอนๆ ฟังเสียงการเคลื่อนไหวของคู่สนทนาเป็นชั่วโมงๆ
โดยไม่มีเนื้อหาสาระอะไร 
แต่มันกลับทำให้ฉันอุ่นใจไม่น้อย

เขาเป็นคนตื่นเช้า
ในขณะที่ฉันน่ะ กว่าจะลืมตาตื่นได้ ก็ไม่เคยจะทันทักทายแสงแดดอ่อนๆซักที
เพราะฉะนั้นทุกเช้าที่ตื่น จะเจอข้อความที่เขาฝากไว้ก่อนหน้านั้นเสมอๆ

ฉันรีบเคลื่อนย้ายตัวเองไปยังอีกแอพลิเคชั่นสนทนาเพื่อเช็คว่ามีความเคลื่อนไหวอะไรจากเขาบ้างหรือเปล่าอย่างที่เคยเป็น

ข้อความจากเพื่อนๆสองสามคน
โฆษณาร้านค้า 
สติกเกอร์ลายใหม่
หรือดวงประจำวันนี้ของฉัน

ไม่มีแฮะ 

ฉันแว้บเข้าหน้าจอนั้น
หน้าจอนี้ 
เพื่อเช็คให้มั่นใจว่านี่เป็นความตั้งใจของเขาหรือเปล่านะ ที่ไม่ทิ้งอะไรไว้เหมือนที่เคยทำ

ภาพอาหารเช้าบนโต๊ะตัวเดิมที่เห็นจนชินตา 

เป็นคำตอบว่ากิจวัตรทุกอย่างของเขาดำเนินไปตามปกติอย่างที่มันเคยเป็น 
เพียงแต่เจ้าตัวอาจจะตัดสินใจที่จะไม่ทำบางสิ่งที่เคยทำเป็นประจำออกไปบ้างก็เท่านั้น

หลังๆมานี้ ห้องสนทนานี้ของเราไม่ค่อยมีความเคลื่อนไหวมากนัก
บับเบิ้ลสีเขียวๆนั้นชักจะลดจำนวนน้อยลงเรื่อยๆ ตามปัจจัยอะไรสักอย่าง
แต่ไอการจะไม่มีอะไรเลยแบบนี้ก็เป็นเรื่องที่ทำให้ฉันกระวนกระวายใจขึ้นมาไม่น้อย

อาการไม่สบอารมณ์จากเมื่อสักครู่คุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง
ฉันกึ่งนั่งกึ่งนอน ชันเข่าอยู่บนเตียงที่ยังคงความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ

ฉันเกลียดการเงียบหายไปแบบนี้มากๆ
เพราะมันทำให้ฉันไม่สามารถคาดเดาอะไรได้เลย

ฉันเกลียดการทะเลาะกับก้อนความไม่เข้าใจที่มันมักจะขยายตัวใหญ่ขึ้นตามระยะเวลาที่มันยังเคลื่อนตัวอยู่ใกล้ๆฉัน

ส่วนเขาน่ะเป็นก้อนความไม่เข้าใจที่คาดเดายาก 
และขยายตัวใหญ่มากๆด้วย

อาการกระวนกระวายนี้เกิดขึ้นมาซะดื้อๆเพียงเพราะฉันหาสาเหตุของพฤติกรรมไม่ปกตินี้ไม่ได้

ก่อนที่จะปล่อยให้ตัวเองคิดอะไรมากมายโดยไม่มีประโยชน์ 
ฉันดีดตัวขึ้นจากเตียง โยนโทรศัพท์ไว้ตรงนั้น ก่อนจะลุกไปอาบน้ำ 
แอบหวังเล็กๆว่าชั่วระยะเวลาที่ฉันไปทำอย่างอื่นนี้
อาจจะมีการเคลื่อนไหวใดๆจากคู่ตรงข้าม มาตอบคำถามแก้ข้อสงสัยในเช้านี้ของฉันเสียที

ฉันใช้ชีวิตตามปกติ อาบน้ำสระผมด้วยอย่างที่เคยทำ
แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีอ่อนอย่างลวกๆ ไม่มีเวลาพิถีพิถันอะไรมากนัก 
ฉันใช้เวลาบนเตียงเมื่อซักครู่นานเกินไปนิด ส่งผลให้ฉันกำลังจะไปตามนัดไม่ทัน
แสงแดดจ้าข้างนอกนั่นบอกเวลาบ่ายนิดๆ ซึ่งก็แปลได้ว่าใกล้จะถึงเวลานัดของฉันพอดี

หลังจากตระเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย
ฉันวิ่งกลับขึ้นมาข้างบนเพื่อที่จะคว้าอุปกรณ์อิเล็คทรอนิกส์คู่ใจ
แอบใช้เวลาชั่วขณะหนึ่งในความเร่งรีบนั้น
เลื่อนผ่านหน้าจอโทรศัพท์

ข้อความจากเจ้าของนัดตอนบ่ายนี้ว่าเขาก็อาจจะมาสายเล็กน้อย
สายที่ไม่ได้รับจากบุคคลข้างบน
อีเมลล์สองสามฉบับเกี่ยวกับเรื่องงาน


หน้าจอแสดงผลเพียงเท่านั้น
มวลความหวังพวกนั้นค่อยๆสลายตัวออกไปจนแทบไม่เหลือให้จับต้องได้
ฉันยักไหล่สองสามครั้งกับตัวเองเป็นเชิงปลอบใจ



ไม่มีอะไรหรอกน่ะ
เพราะฉันเชื่อเสมอว่าเจ้าของสาเหตุของความกังวลเบื้องต้นนั้น
ไม่เคยปล่อยให้ฉันผิดหวังนานๆอยู่แล้ว
.


SHARE

Comments