คุยคนเดียว
ผมรู้เขาเหนื่อย
คนรอก็เหนื่อยเหมือนกัน
มันไม่ใช่เหนื่อยแบบ เหนื่อยกายอะ
มันเหนื่อยใจ
แค่ หวัง ไว้ว่ามันจะเป็นแบบนี้
แต่ผลรับมันเป็นอีกแบบ
ก็เลยผิดหวัง แล้วก็งอนใส่เขา
ผมก็ไม่ได้อยากทำหรอก แต่ผมเป็นคนขี้งอนจริงๆ
............
..........
.......
....
..
.
เขาง้อผม ทั้งที่เขาไม่เคยง้อใคร เพราะง้อไม่เป็น
เวลาผมงอนก็ไม่เคยมีใครง้อผมเหมือนกัน

ต้องหายเองตลอด
นอกจาก
    เขา
แต่ผมก็ยังคงงอนต่อไป เพราะ งอนเขาได้คนเดียว ผมแม่งเห็นแก่ตัว 
เวลาที่ผมทำแบบนี้ พี่เขาก็จะพูดว่า 
งี่เง่า
จนบางทีมันก็จำ จำจน พูดอะไรกับเขาไม่ได้
กลัวโดนว่าทำงี่เง่าใส่อีก
ผมไม่มีเพื่อนคุย
เพราะพี่เขาหึง
บางทีผมก็ระบายกับใครไม่ได้
ผมไม่กล้าพูดกับเขา
เพราะรู้ว่าเขาเป็นผู้ใหญ่เกินไป
เขาจะใช้ความคิดแบบผู้ใหญ่สอนผม
เวลาผมพูดอะไร ผมแค่ต้องการคนที่เข้าใจ ไม่ใช่มาสอนแบบผู้ใหญ่
ผมไม่ชอบโดนบังคับ พอโดนสอนก็เลยรู้สึกเหมือนถูกตีกรอบ
คุยในใจนี้คุยกับตัวเอง
สุดท้ายก็คุยอยู่คนเดียว
ปรึกษาตัวเอง
แม่งพูดกับตัวเองเล่นอะ
 : )



SHARE

Comments