แด่ฉัน...ผู้โดดเดี่ยว



แด่ฉัน ...ผู้โดดเดี่ยว




เวลาได้ยินข่าวการจากไปของคนรู้จัก หรือใครสักคนที่เคยพานพบครั้งนึงหรือสองครั้งในชีวิต
ความรู้สึกมันมักจะดิ่งลงได้ทันตาเห็น
ทั้งที่บางทีก็ไม่ได้มีส่วนได้เสีย หรือรู้จักมักคุ้นอะไรขนาดนั้น

แต่ในฐานะที่เป็นมนุษย์เดินดิน กินข้าวแกงเหมือนกัน ก็ทำให้ใจมันวูบโหวงได้ไม่น้อย

ความไม่เที่ยง ความไม่จีรัง ความธรรมดาของชีวิต ที่รู้และเข้าใจดีนั้น บางทีก็ทำใจยอมรับไม่ค่อยได้

ยิ่งรวมกับสถานการณ์ของตัวเองในช่วงหลังมานี้ ยิ่งทำให้รู้สึกหนักหนา เพราะมักจะโยงเข้ามาหาตัวเอง ราวกับว่าเป็นเรื่องของตัวเองเสียด้วยซ้ำ
เรียกว่า...ปล่อยวางไม่ได้สินะ

หรือจริงๆ ตัวฉันแค่ยกเอามาเป็นข้ออ้างในการปลดปล่อยหยดน้ำตาและความเศร้าหมองในใจ

เพราะเป็นเรื่องของคนอื่นก็เลยไม่รู้สึกแย่เวลามีน้ำตาสินะ


พอเป็นเรื่องของตัวเองทีไร กลับเอารอยยิ้มมากลบเกลื่อนไปเสียทุกครั้งได้

ฉันมันก็เป็นแบบนี้

ไม่อยากให้ใครเห็นว่าอ่อนแอ ทั้งที่ในใจบอบช้ำและหมดแรงไปเสียตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้


อยากมีที่ที่ให้หายตัวไป
ที่ที่สามารถปลดปล่อยความรู้สึกหนักอึ้งทั้งหมดนี้ได้
ปลดภาระและพันธะที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
ให้ตัวเบาดั่งปุยเมฆที่ลอยเหนือท้องฟ้าสีคราม

ให้ภาพเมฆหมอกครึ้มที่ซ้อนทับกันหลายๆชั้นบนหัวหายไปให้หมด
ให้เหลือแค่สายลมบางเบาที่พัดผ่านมาให้ชื่นใจก็พอ

หากเป็นแบบนี้แล้ว
ก็คงจะดีไม่น้อย





SHARE
Writer
iamatraveller
I am who I am
ฉันไม่ใช่นักเขียน ไม่ใช่นักอ่าน...ฉันก็แค่...ชอบเขียน ชอบอ่าน ชอบทำในเรื่องที่ชอบ...ก็เท่านั้น

Comments