ประตูยังเปิดอยู่
นานเท่าไหร่แล้วนะตั้งแต่คุณเดินออกไป ผมจำไม่ได้แล้วสิ แต่มันก็คงนานพอกันกับที่ผมนั่งอยู่ตรงนี้ล่ะมั้ง 
ตอนคุณไป คุณเปิดประตูทิ้งเอาไว้
- และผมไม่เคยปิด
บางทีผมก็สงสัยนะ อะไรทำให้ผมไม่ปิดประตูนั้น
- ผมอาจจะรอให้คนต่อไปเดินเข้ามา

ใช่เลย! ผมต้องรอคนต่อไปแน่ๆ

แล้วทำไมผมยังนั่งอยู่ตรงนี้
- ก็นั่นไง ผมกำลังรอคนต่อไป
ไม่ออกตามหาหรอ
- ไม่หรอก ไม่ได้คิดถึงขนาดนั้น
อยากให้กลับมามั้ย
- ก็มีบ้างแหละ,ตอนคิดถึง
แล้วคิดถึงตอนไหนบ้างล่ะ
- ถามแปลกๆนะ ไม่รู้สิ
ตั้งใจตอบหน่อยน่า
- ตอนเล่นกีตาร์ตัวเดิม อ่านหนังสือเล่มเดิม ฟังเพลงเดิมๆล่ะมั้ง
แล้วทำบ่อยแค่ไหน
- หือ?
หมายถึงกีตาร์ หนังสือ เพลงไง
-ก็...ทุกวันแหละมั้ง
แปลว่าคิดถึงทุกวันเลยหรอ
- อย่ายอกย้อนสิ

เริ่มถามเยอะขึ้นแล้วนะ

ไม่ตามหาจริงๆหรอ
- เคยตามแล้วละสิ
แล้วไม่กลับมาหรอ
- หาไม่เจอต่างหาก
ก็เลยกลับมานั่งรอหรอ
- ไม่ได้รอ
ก็รอเห็นๆ
- ไม่ได้รอ
รอชัดๆ
- บอกว่าไม่ได้รอไง

 ป๊อก ป๊อก 

เสียงเคาะประตูบานเก่าที่เปิดอยู่ดังขึ้น ทำให้การสนทนาถามตอบหยุดลงไปครู่หนึ่ง หญิงสาวในเสื้อสีชมพูอ่อนโผล่หน้าเข้ามา แววตาฉงนเล็กน้อย เมื่อเห็นชายคนหนึ่งกำลังสนทนาอยู่ตัวเอง
"ขอเข้าไปได้มั้ยคะ"
ขอโทษครับ ประตูบานนี้มีเจ้าของแล้ว

SHARE

Comments