ต้วมเตี้ยมสุนัขตัวสุดท้ายในความทรงจำ
    ตั้งแต่จำความได้บ้านของเราเลี้ยงหมามาหลายตัวเหลือเกิน ทั้งหลายสีสัน และหลากหลายสายพันธ์ุ บ้างตายจาก บ้างหายตัวไป บ้างขายทิ้ง และบ้างที่ถูกคนอื่นฆ่าตาย..
    บ้านของฉันอยู่ต่างจังหวัดและหมู่บ้านของฉันของอยู่ไกลปืนเที่ยง ย้อนไปในสมัยที่ฉันอายุประมาณ 5-6 ขวบ พ่อพาลูกหมาหลายตัวมาบ้านเรา มีตัวหนึ่งมันเป็นลูกหมาสีขาวลายดำ แม่ตั้งชื่อให้มันว่า"ต้วมเตี้ยม"แม่ตั้งชื่อนี้จากท่าทางการเดินของมันที่เดินได้ต้วมเตี้ยมจนน่ารักน่าชัง

    น่าแปลกที่มันเป็นหมาตัวเดียวที่ฉันจำมันได้อย่างแม่นยำในบรรดาหมาเกือบสิบตัวที่บ้านของเราเอามาเลี้ยง บางทีอาจเป็นเพราะ"ต้วมเตี้ยม"เป็นหมาตัวเดียวที่อยู่กับฉันนานที่สุด อาจเพราะในสายตาของฉันมันเป็นหมาที่น่ารักที่สุด อาจเป็นเพราะมันรักฉัน หรือจริงๆแล้วอาจเป็นเพราะสำหรับฉันไม่มีหมาหรือสัตว์ตัวไหนบนโลกที่ฉันจะรักได้เท่ามันอีกแล้ว 
     จำได้ว่าในช่วงเวลาวัยเด็กของฉันเหตุการณ์สำคัญต่างๆมักจะมีมันร่วมเฟรมอยู่ด้วยเสมอ ทั้งตอนที่ดีใจที่สุด หรือเสียใจที่สุด มีครั้งหนึ่งฉันทะเลาะกับพ่ออย่างรุนแรงจนร้องไห้นานหลายสิบนาที น่าแปลกอีกแล้วที่ฉันจำไม่ได้ว่าทะเลาะกับพ่อเรื่องอะไรทั้งๆที่คิดว่าน่าจะเป็นเรื่องใหญ่พอสมควร สิ่งเดียวที่ฝังลึกอยู่ความทรงจำของวันนั้นจนถึงตอนนี้ คือฉันนั่งร้องไห้บนเปลที่ห่างจากตัวบ้านพอควร ฉันไม่ได้ร้องเสียงดังมากแค่สะอื้นไปตามอารมณ์พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบหน้า ไม่รู้ว่าต้วมเตี้ยมโผล่มาจกไหนมันเข้ามายืนอยู่ข้างฉัน เอาคางของมันมาเกยบนตักฉัน ราวกับอยากปลอบประโลมฉันช้าๆด้วยความอ่อนโยนมากที่สุดเท่าที่มันจะทำได้
ราวกับอยากปลอบประโลมฉันช้าๆด้วยความอ่อนโยนมากที่สุดเท่าที่มันจะทำได้
       หลังจากนั้นหลายปีฉันเติบโตขึ้นจนเข้าช่วงมัธยมต้นความสนิทของฉันกับต้วมเตี้มก็ลดน้อยลง คงเป็นเพราะฉันโตขึ้นหรือไม่ก็เพราะมันที่แก่ลง ฉันไม่รู้ว่าทำไมหมาถึงโตเร็วนักแต่สำหรับฉันอยากให้มันเป็นต้วมเตี้ยมตัวเล็กๆที่เดินด้วยท่าทางตลกๆตลอดไป
       ช่วงเวลาคาบเกี่ยวก่อนขึ้นม.ปลายข่าวร้ายก็มาถึง แม่บอกกับฉันว่าต้วมเตี้ยมตายแล้ว แม่ยังพูดต่อว่ามันตายยังไง ไปเจอศพมันที่ไหนและคิดว่าก่อนตายมันจะทรมาณมากแค่ไหนกัน ฉันรู้สึกหัววิ๊งไปชั่วขณะ แล้วย้อนคิดกลับไปถึงช่วงเลาก่อนหน้าว่าละเลยมันไปมากแค่ไหน หลงลืมความรักที่มีให้มันไปหลายปีก่อนจะเจ็บปวดอย่างสุดซึ้งในส่วนลึกของของหัวใจที่เคยมีที่ให้มันได้พักพิง
เมื่อช่วงเวลาที่เงียบงันที่สุดของวันเวียนมาถึง ฉันกลับดิ่งด่ำเข้าไปในส่วนที่ลึกที่ลุดของหัวใจ ขุดคุ้ยค้นดูความทรงจำเก่าๆที่อยู่ในซอกหลืบของหัวใจ
      ฉันไม่ร้องไห้หรือกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งตรงนั้น เพียงส่งเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากแค่หนึ่งคำว่า"อืม"ให้แม่ได้ยิน หลังจากนั้นฉันใช้ชีวิตอย่างปกติไม่ทุกข์ร้อนใดๆเลย เพียงแต่แค่เพียงแต่เท่านั้นเมื่อช่วงเวลาที่เงียบงันที่สุดของวันเวียนมาถึง ฉันกลับดิ่งด่ำเข้าไปในส่วนที่ลึกที่ลุดของหัวใจ ขุดคุ้ยค้นดูความทรงจำเก่าๆที่อยู่ในซอกหลืบของหัวใจที่เก็บเรื่องราวของหมาที่ฉันรักมากที่สุด และเป็นหมาตัวสุดท้ายในความทรงจำของฉันตลอดไป


SHARE
Writer
girlinredshoes
student
17 years old, girl.

Comments