สามปีให้หลัง
พรุ่งนี้เป็นวันที่เรากำลังจะได้รับเสื้อกาวน์เป็นครั้งแรก

ว่ากันตามตรง พอคิดว่าอยู่คณะนี้มาสามปีแล้วก็อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้เหมือนกัน

ทำไมเวลาถึงผ่านไปเร็วขนาดนี้นะ รู้สึกว่าวันแรกที่รู้ว่าสอบติดคณะนี้ วันแรกที่มากล่าวคำปฏิญาณที่คณะ วันแรกที่ได้เจอหน้าเพื่อนร่วมรุ่น ทุกอย่างเพิ่งผ่านมาไม่นานนี้เอง

ไม่นึกเลยว่าจะมีวันนี้

เป็นประโยคที่แปลกมาก โดยเฉพาะเมื่อคิดว่าเราเรียนคณะอะไร จะเป็นไปได้ยังไงที่จะเรียนโดยไม่นึกว่าวันนี้จะมาถึง ใครมันจะเรียนโดยไม่คิดว่าตัวเองจะเรียนจบกันบ้าง

แต่เชื่อเถอะ พอวันนี้มาถึงจริง ๆ เราก็รู้สึกคล้ายกับจะฝันไปเหมือนกัน

เรารับผิดชอบมากพอหรือยังนะ
เราโตพอหรือยัง
เรามีวุฒิภาวะมากพอจะแบกรับสิ่งนี้แล้วจริงหรือ

หลายความคิดวนเวียนอยู่ในหัว แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าพิธีการพรุ่งนี้ โดยเนื้อแท้แล้วก็เป็นเพียงแค่การรับเสื้อคลุมเพิ่มมาอีกตัวเท่านั้นเอง

ทั้ง ๆ ที่เป็นแค่เสื้อตัวหนึ่ง แต่ความรับผิดชอบที่แฝงมาพร้อมกับเสื้อตัวนั้นกลับยิ่งใหญ่เกินความรู้สึกของเราเสียจริง

เราเองไม่ได้ชอบพิธีการนี้เป็นพิเศษ ก่อนหน้านี้ไม่เห็นด้วยที่จะจัดด้วยซ้ำ แต่พอจะถึงวันจริง ดันตื่นเต้นขึ้นมาเสียได้

หลังจากนี้ ชีวิตทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม

โดยที่เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะต้องเผชิญกับอะไร

แต่ก็จะพยายามทำให้ดีที่สุด เหมือนกับสามปีที่ผ่านมา
SHARE
Writer
Celestophia
Wanderer
Jack of all trades, master of none.

Comments

girlfromneptune
7 months ago
ขอให้มีพลังใจที่ดี​ ผ่านพ้นภาระความรับผิดชอบนี้ไปได้ด้วยดีนะคะ​
Reply
Celestophia
6 months ago
ขอบคุณค่า :)
theNeverything
7 months ago
ใดใดที่เราได้รับ คือสิ่งที่เราเหมาะสมที่จะได้รับค่ะ

ขอให้ทุกอย่างลุล่วงไปด้วยดีนะคะ :)
Reply
Celestophia
6 months ago
ขอบคุณนะคะ :D