in a relationshit
: ทำไมคุณถึงเล่นแอพนี้อะ
; ก็... เหงา ๆ อะ

เรื่องราวของเราเริ่มจากแอพ ๆ หนึ่ง
ซึ่งมีความเหงาเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา

ครั้งแรกที่คุยกันน่ะ ไม่มีอะไรพิเศษหรอก
แต่ดันบังเอิญฟังเพลงแนวเดียวกัน
บังเอิญดูหนังแนวเดียวกัน
บังเอิญไลฟ์สไตล์คล้าย ๆ กัน

เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน
แต่ดันคุยเหมือนสนิทกันตั้งแต่ชาติปางก่อน

แต่เอาเข้าจริงแล้ว
ไม่รู้ว่าระหว่างเรามันเรียกว่ารู้จักกันได้ไหม

เรารู้จักกันแค่เพียงนามสมมติ
ไม่เคยรู้จักชื่อ ไม่เคยเห็นหน้า
แต่ก็ได้ยินเสียงกันทุกวันผ่านฟีเจอร์หนึ่งในแอพ

แต่กลับรู้อะไรที่ลึกกว่านั้น เช่น...
- คุณเรียนอยู่ปี 2 คณะวิศวกรรมศาสตร์ในสถาบันแห่งหนึ่ง
- คุณชอบกินไก่ทอดมาก ๆ
- คุณเกิดและโตที่จังหวัดหนึ่งในภาคใต้้
- คุณอยู่กรุงเทพมา 2 ปี
- คุณเล่นกีต้าร์เป็น
- คุณเป็นคนน่ารัก
- ฯลฯ

หลายคนอาจจะคิดว่าเราบ้า
ที่เอาแต่นั่งคิดถึงคนแปลกหน้า
— ก็คงจริง

ความสัมพันธ์ของเรากับเขาก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
แต่เป็นความสัมพันธ์ที่หาความชัดเจนไม่เจอ

เราไม่มีรู้เลยว่าเขาทำอะไรอยู่
ถ้าเขาไม่ได้ไลฟ์
-- แม้แต่คอนแท็กที่เอาไว้แชทกันเราก็ไม่มี

เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่ควรคาดหวัง
แต่เราดันคาดหวัง

หลาย ๆ ครั้งที่เขาทำให้เราคิดว่าเราพิเศษ
มันอาจจะเป็นเพราะเรารู้สึกกับเขา 
ไม่ว่าเขาจะทำอะไร เราก็คิดเข้าข้างตัวเองทั้งนั้น

มีคนหลายคนถามว่าเราเป็นอะไรกัน
แต่ทุกครั้งที่มีคนถามคำถามแบบนั้น
เราสองคนก็ต่างให้คำตอบเป็นความเงียบ

เราไม่กล้าแม้จะบอกกับเขาตรง ๆ ว่าเรารู้สึก
กลัวว่าอะไรหลาย ๆ อย่างจะเปลี่ยนไปในทางที่แย่

ถ้าเราบอกเขาไป ผลลัพธ์จะมีอยู่สามทาง คือ
1. เราจะได้รู้จักกันจริง ๆ ที่ไม่ใช่แค่ในแอพ
2. เราจะกลายเป็นคนแปลกหน้าที่แท้จริง
3. ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

แต่เชื่อสิ
ถ้าผลลัพธ์เป็นทางที่สาม
อย่างน้อยความรู้สึกก็ต้องเปลี่ยน
เพียงแค่ไม่พูดออกมาแค่นั้น

แต่เราก็ยังคงหลงไหลในบทสนทนาไร้สาระ

; ถ้ากันเป็นแฟนนกแล้วนกเป็นแฟนใคร
: แล้วถ้ากันเป็นแฟนนกแล้วนกเป็นแฟนคนอื่นล่ะ
; แย่เลยเนอะ

SHARE
Written in this book
mood
:)
Writer
LALXNLALYN
human
ig : your.lalin

Comments