You're my bestfriend .
คุณเคยลองย้อนกลับไปดู ' การ์ตูน ' เรื่องโปรดของตนในวัยเด็กไหม ?

          วันเวลาเเปรเปลี่ยน คนเราก็เปลี่ยนเเปลงบางสิ่งไปตามกาลเวลา. 


          ฉันเเทบไม่นึกถึงความทรงจำในวัยเยาว์ ครั้นเมื่อตอนได้ลองหัดปั่นจักรยานครั้งเเรก โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าป๊าได้ปล่อยมือออกจากท้ายรถเเล้ว หรือจะเป็นตอนที่ติดเกมส์ The Sims มากๆ จนอดหลับอดนอนเล่นจนกว่าตัวละครจะเรียนจบ(สร้างครอบครัวว่ายากเเล้ว ทำให้จบมหาลัยนี่ไมเกรนเเทบขึ้น).
          เเต่การเป็นเด็กนี่ก็ดีเนาะ เพียงเเค่สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ก็ทำให้รู้สึกมีความสุขขึ้นมาซะงั้น?
          ตอนที่ยังไม่คิดอะไรมากมาย ไม่ทะเยอทะยานอยากได้ในสิ่งที่เป็นไปได้ยาก หรือถ้าอยากจะให้เป็นไปได้ ก็ต้องพยายามสุดตัว.
          อาจจะจริงอย่างที่เขาว่า
ตอนเป็นเด็ก เจ็บสุดก็เเค่....หกล้ม
          

          ใครยังจำภาพที่ต้องเเหกขี้ตาตื่นเเต่เช้าตรู่ บางทีก็ลำบากให้คนในบ้านมาปลุก เพื่อที่จะทันดูการ์ตูนทางโทรทัศน์ อินเตอร์เน็ตก็ยังไม่เข้าใจเลยในตอนนั้นว่ามันคืออะไร ซ้ำยังไม่สนใจมันเลยต่างหาก.
          เเม้จะเป็นคนที่ชอบเข้าสังคม ชอบพูดคุย เเต่การย้ายบ้านบ่อยๆ กว่า 10 ครั้งในชีวิตวัยเด็ก (รวมครั้งนี้ที่หวังว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายก็ 11) ก็ทำให้ฉันขี้เกียจจะปรับตัวบ่อยๆ เหมือนกันนะ ต้องทำความรู้จักคนนู้นที คนนี้ที.
          บางครั้งก็เหนื่อย จนอยากมี เพื่อน ที่สนิทเเละอยู่กับเราไปตลอด (เป็นความคิดของเด็กเอาเเค่ใจจริงๆ -*-).
          เเต่เเล้วเมื่อฉันโตขึ้น ในวัยประถมปลายๆ ก็ได้รู้จักกับ พวกเขา .
          ตัวละครหลักผมสีเหลือง นัยน์ตาฟ้า มีขีดสามเส้นอยู่ที่ข้างเเก้มทั้งสอง ชอบยิ้ม หัวเราะ ทำเหมือนทุกอย่างราบรื่นไปด้วยดี เเต่เเท้จริงเเล้ว...เขากลับอยู่คนเดียวมาตั้งเเต่เกิด ทุกคนในหมู่บ้านต่างพากันเกลียด หวาดกลัว ขนาดสั่งไม่ให้ลูกของตนเข้าใกล้.
          ฉันไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไมถึงอยากติดตามตอนต่อไปของเรื่องนัก อาจเป็นเพราะชีวิตที่น่าเศร้าของเด็กที่ชื่อ นารูโตะ หรือความฝันของเขาที่อยากเป็นผู้นำของหมู่บ้าน ที่ทุกคนต่างให้ความยอมรับล่ะมั้ง เลยทำให้อยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อกันนะ ?

เเล้วพวกเขาก็เข้ามา
ในใจฉัน
.

ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งเเต่ตอนไหน
เเต่ไปๆ มาๆ ฉันก็ตกหลุมรักตัวละครนี้ซะเเล้วสิ
.
เขาที่เคยถูกทอดทิ้ง
กลับมีเพื่อนๆ คุณครู เเละหลายๆ คนที่เริ่มเปิดใจยอมรับ
.
ฉากที่ประทับใจที่สุด คงจะเป็นตอนที่ เพื่อนในทีม 2 คน เเบ่งอาหารให้เขากิน กับคำพูดของอาจารย์ผู้อยู่ภายใต้ผ้าปิดปากนั่นที่ว่า
คนที่ไม่เห็นความสำคัญของเพื่อนน่ะ เป็นยิ่งกว่าสวะซะอีก
ในตอนนั้นคิดอยูู่อย่่่่างเดียว...พี่่่่่เเม่งโคตรเท่่่ห์.
เเละเเล้วฉันก็ติดพวกเขา เสียจนงอมเเงม ปิดเทอมไม่ออกไปเล่นไหน อยู่ไล่ดูพวกเขาทุกตอน
.
จนเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้
.
นารูโตะ-จบเเล้ว
.
ในวันนั้นที่ได้อ่านตอนสุดท้ายของเรื่อง
.
ฉันร้องไห้เลยล่ะ มันอาจจะฟังดูเว่อร์ไป เเต่ฉันพูดจริง ความรู้สึกมันเหมือน
.
เสียเพื่อนไปเเล้วเลย


         จนวันนี้ ฉันนึกเเปลก อยากกลับไปฟังเพลง ED ใน Naruto Shipudden ซะงั้น.
          ฟังเพลงวนไปมาก็เจอเจอเข้ากับ Soundtrack ของเรื่อง.
          ฉันตัดสินใจกดเข้าไปฟัง
ก่อนจะรู้สึกเหมือนตนเองในตอนประถมอีกครั้ง
ยิ่งได้ฟัง Soundtrack ของเรื่อง ที่ชื่อว่า homecoming เเล้ว
เหมือนรู้สึกเเบบว่า...อ่า...ได้กลับบ้านเเล้วเเล้วก็มีเสียงของตัวละครในเรื่องตอบกลับมาว่า
ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ  😊

ถ้าถามว่าเพื่อนสนิทในวัยเด็กฉันคือใคร ?
คงเดาได้ไม่ยากอยู่เเล้วล่ะค่ะ
Naruto, you're my bestfriend .


SHARE
Writer
Pickme_23
writer reader
มันเป็นเพียงความเหนื่อยล้า ไม่สบายกายเเละใจในวันนี้ ไม่ใช่ของวันพรุ่งนี้เเละต่อๆ ไป ☺

Comments

ZRO
5 months ago
เราก็ชอบนารูโตะมาก วนดูซ้ำเสมอ ทุกครั้งที่รู้สึกหมดแรง เราก็จะเปิดนารูโตะดูตลอดเลย
Reply
Pickme_23
5 months ago
เห็นเจ้าหนวดเเมวเเล้วคึกตามจริงๆค่ะ5555 😂
kmp
4 months ago
ฮืออ นารุโตะคืออิสเดอะเบสในใจเลย
Reply
Pickme_23
4 months ago
มีลูกบอกลูก มีหลานบอกหลานเลยค่ะคราวนี้55555 😊