คุณที่จางหาย




     ในหนึ่งวันเราต้องเจอความจริงที่ไม่เคยอยากจะรับมือกี่รูปแบบนะ  ความเปลี่ยนแปลงฉับพลันทำให้คนๆหนึ่งโตขึ้นในระยะเวลาสั้นๆ และดูเหมือนว่าเราเองนั้นก็คล้ายจะลืมสิ่งสวยงามในวัยเด็กเหมือนดอกไม้หลากสีที่ร่วงโรยตามระยะเวลารึเปล่านะ



เราเฝ้าถามลึกๆของจิตสำนึกของตัวเองบ่อยว่าถ้าหาก มันมีจุดที่ไม่สามารถ Control ได้เราเองจะปล่อยมันไปได้สักครั้งบ้างได้ไหม ในรูปแบบจินตนาการสักครั้งก็ยังดี 



   แต่ความเป็นจริง ชีวิตบอกให้เราตั้งรับกับปัญหาที่ถาโถมเข้ามาอยู่ตลอด  



   พอได้มองย้อนกลับไปในช่วง 18-19 เราใช้เวลาทดลองหลายสิ่งหลายอย่างบางครั้ง ก็มักจะทำได้ดีเกินเหตุในเรื่องที่ไม่เคยเรียนรู้  บางเหตุการณ์ก็บอกเสมอว่าต้องพยายามมากกว่านี้ 

   สิ่งหนึ่งที่เราไม่เคยจดจำได้เลยนั้นคือบทเรียนเราทำพลาดมาหลายอย่างแต่ก็จะไขน็อตชีวิตให้กลับมาเป็นดังเดิมให้สามารถเดินต่อไปข้างหน้าได้ ช่างนั้นเองประสปการณ์ ก็มอบหลายอย่างที่ไม่พึงประสงค์
เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับคนห่วยบ้าง  เราไม่ใช่คนดีขนาดนั้นเพียงแต่เรา ชอบตกอยู่ในสถานการณ์ที่ทำให้ต้องแก้ไขด้วยตัวคนเดียว  เราเลยผ่านเหตุการณ์จำพวกนี้มาได้โดยไม่ได้ยืมมือคนอื่น


    พอก้าวข้ามวัยรุ่นที่โหดร้ายมาได้ ข้อมูลที่ผ่านๆมากลับใช้ไม่ได้กับตอนนี้



03.12


เวลานั้นเราเลิกงานพอดีเราทำงานร้านพี่ที่รู้จักผ่านพอแม่อีกทีจริงๆก็สนิทแหละเพียงแค่ก่อนหน้าเราไม่ค่อย เจอในเวลาเรียนแค่นั้น


วันที่สมองโล่งมากกว่าปกติ การดำเนินชีวิตของเรายังคงเป็นไปตามความไม่แน่นอนเช่นกัน  


เวลานี้และทุกๆวัน มักจะมีคุณเสมอที่คอย support และให้ความหวังกับเราเรื่อยๆ 


แต่การที่เราบอกแบบนั้นเพียงแค่มันไม่ใช่ตอนนี้แค่นั้นเอง  เราก็เป็นของเราเเบบนี้ คิดถึงอดีต ติดภาพจำของคุณที่ไม่สามารถลบออกจาก Memory ของเราได้  


     แต่เพราะการที่เราผ่านมาถึงจุดนี้ได้ก็อาจจะเป็นเพราะคำพูดของคุณด้วยส่วนหนึ่ง ไม่เพียงแค่ความคิด ความฝัน และการไล่ตามความฝัน แต่ในทุกๆวันคุณทำให้เราเห็นว่าการมีคนดีๆอยู่ข้างๆ  มันก็มีพลังให้สามารถทำอย่างอื่นได้ดีมากกว่าการไม่มี



   จำได้มั้ยในวัยเด็กการร้องให้ให้กับเรื่องไร้สาระบางเรื่อง การยึดติดกับการกระทำที่ส่งผลร้ายเพียงแค่การไม่รู้ การไม่เข้าใจเหตุผลของผู้ใหญ่ การที่พ่อมองแม่เสมอตอนหันหลังแต่ปกติจะไม่ค่อยสบตากัน  เรื่องแค่นี้มันก็เป็น ep ที่เราต้องใช้เวลา


  ความรักด้วยหรือปล่านะ คุณบอกเสมอและเรายังจำมันได้
  ตอนดึกแม้ข้างนอกจะอันตรายขนาดไหนแต่ไม่จริง
  ข้างในก็อันตรายโดยเฉพาะความเหงามันทำให้เราคลั่งได้เปลี่ยนมุมมองได้ คุณอยากให้เราเข้มเเข็งไว้ในวันที่สักวันหนึ่ง เราทั้งคู่จะหายไปจากกัน




วันนั้นแหละวันที่เพลอคิดถึงคุณขึ้นมาเพียงแค่อยากรู้ความเป็นไปของคุณ จริงๆอาจจะโกหกนะเเละเราคิดถึงคุณแค่นั้นเอง 



ภาพของคุณยังเป็นเสมือนความจริงหลายๆด้าน
ตัวตนที่คุณจริงจังจะทำมัน
ความจริงที่ว่าคุณหาเหตุผลที่เราไม่เข้าใจเจอแล้ว
ทางที่คุณเลือกแล้วว่าจะไม่กลับมาอีก
และใช่คุณมีคนดีๆอยู่ข้างๆแล้ว...


เราคงทำได้แค่ยินดีกับเขาในเวลานี้ทำได้แค่นี้อาจจะใจหายไปพักนึงแต่ก็กู้กลับมาได้ หลายๆอย่างที่เห็นมันให้ความรู้สึกว่า เราไม่ควรจะมายึดติดกับความคิดที่มีเขาอยู่ อาจจะมีบ้างเป็นส่วนหนึ่งแต่ห้ามเอาเป็นหลัก  สุดท้ายคุณรู้อะไรไหม ?



 บางอย่าง  เพียงชั่วคราว
 บางอย่าง  ที่วนเวียนอยู่ 
 ฉันมองเงาสะท้อน  ของวันวาน
 ผ่านมา  นานแสนนานยังจดจำ
  
 จดจำไว้ทุกเรื่องราว
 ตอนหน้าหนาว ที่ฉันมีเธอ
 อยู่ข้างกาย
 ฤดูกาลแห่งฝัน  ผ่านไป
 วันนี้มีเพียงฉัน  แค่ฉัน...


aren't  we all life to feel them ?


    

SHARE
Writer
Discrocer
Writer
Can wait

Comments