พ่อค้าผจญภัย : ของมีค่า...ในที่ไม่มีค่า
ใจกลางทะเลทราย 
มีเมืองหลวงที่สมบูรณ์ที่สุดในโลกตั้งอยู่ แม้ตัวเมืองจะตั้งอยู่บนทะเลทราย
แต่กลับมีพื้นที่ติดกับทะเล มีท่าเรือ ใกล้กับภูเขาและป่าไม้ 

เป็นสถานที่ สมบูรณ์แบบที่สุด แต่มันไม่ได้สมบูรณ์มาตั้งแต่แรกนะ มันสมบูรณ์มาจากเงิน ที่พวกเศรษฐีใช้เงินซื้อภูเขาทั้งลูก ทำเส้นทางให้น้ำทะเลมาถึงที่นี่ เมืองแห่งนี้มีชื่อว่า “เมืองของผู้มั่งมี” 


ณ. คฤหาสน์ของตระกูลพ่อค้า 
ตระกูลเก่าแก่ที่ทุกคนในตระกูลนี้มีอาชีพเดียวกันคือ พ่อค้า ลูกหลานทุกคนในตระกูลเมื่ออายุครบ 20 ปีบริบูรณ์จะต้องออกจากบ้านโดยไม่มีข้อยกเว้น 

ซึ่งพวกเขาก็สามารถเลือกทำอาชีพอื่นได้ แต่ด้วยสายเลือดและความภาคภูมิใจต่อต้นตระกูลที่สืบทอดกันมาหลายร้อยปี หนุ่มสาวที่ออกจากบ้านไม่เคยมีใครประกอบอาชีพอื่นเลย 

ทุกคนเป็นพ่อค้าแม่ค้ากันหมด เปิดร้านเล็กๆบ้าง สร้างห้างสรรพสินค้าบ้าง 

บางคนก็ทำธุรกิจทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับการขาย บางครั้งถูกใครต่อใครเข้าใจผิดบอกว่าเป็นนักธุรกิจ แต่แท้จริงแล้วพวกเราทุกคนเป็นพ่อค้าที่นั่งในตำแหน่งนักธุรกิจเท่านั้น

พ่อของผมเป็นพ่อค้าที่ยิ่งใหญ่ เขามีทั้งท่าเรือ ตลาด และร้านขายสินค้ามากกว่า 100 สาขา เขาเป็นคนที่ประสบความสำเร็จที่สุดคนหนึ่งในตระกูล

ตั้งแต่เล็กผมฝันที่จะเป็นแบบเขานะ แต่เส้นทางความสำเร็จ เส้นทางที่จะพาผมสู่ความร่ำรวยผมเลือก พ่อค้าเร่

โลกใบนี้สวยงามและกว้างใหญ่ ผมต้องการออกเดินทางเร่ขายสินค้าทุกที่ทั่วโลก โลกอันกว้างใหญ่นี้มีสินค้าแปลกๆ ที่ผมไม่รู้จักมากมาย ผมจะเรียนรู้และเสาะแสวงหาความต้องการของผู้บริโภคสร้างสุดยอดสินค้าของผมขึ้นมาให้จงได้

พ่อของผมไม่ได้ห้ามความคิดนี้
ด้วยกฎของตระกูลที่ลูกต้องออกจากบ้านเมื่ออายุ 20 พ่อแม่ไม่มีสิทธ์บังคับเส้นทางอยู่แล้ว ส่วนผมก็ไม่มีสิทธิ์อะไรในสมบัติของพ่อเช่นกัน


วันพรุ่งนี้ผมจะอายุครบ 20 ปีแล้ว 
ผมตื่นเต้นที่จะได้ออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ ทบทวนวิชาความรู้เรื่องการขายทั้งหมดผมเป็นเด็กหัวดีทุกเทคนิคการขายผมสามารถจำและทำออกมาได้ดีเยี่ยม และหนึ่งในคำสอนของตระกูลที่ผมชอบมากที่สุดคือ 
ทุกๆคนเคยเป็นขอทานความหมายคือ 

เราไม่ได้ซื้อร่างกายนี้มา
เราได้รับบริจาคมาจากพ่อและแม่
พ่อแม่ท่านเลี้ยงดูให้ทานเราแบบฟรีๆ
ท่านจึงเป็นผู้มีพระคุณสูงสุด

จำไว้ว่า
จะทำอะไรรบกวนท่านให้น้อยที่สุด เป็นสิ่งที่ขอทานที่ดีควรทำ

วันนี้ผมยังเป็นขอทานอยู่และการจะเป็นพ่อค้าได้ในวันพรุ่งนี้ผมต้องการทุน
ผมจึงต้องขอทาน ท่านจะให้มากให้น้อยสุดแต่ท่าน

พ่อแม่ของผมใจดีถ้าขอเท่าไรผมก็ได้เท่านั้น ขอเป็นล้านก็ไม่ใช่ปัญหาเลย

แต่ผมต้องการขอเพียงแค่ของเครื่องใช้ที่ผมเคยใช้อยู่เท่านั้น 

ผมขอเสื้อผ้าติดตัวสามชุด 
รองเท้า กระเป๋าผ้าใบใหญ่ หมอนผ้าห่ม อุปกรณ์มีด เชือก ของที่สามารถใช้ทำอาหารได้ ส่วนสินค้าที่จะขายคือ ของมือสองจากผม ชุดชา เครื่องเงิน เครื่องแก้ว ของประดับต่างๆ ของติดตัวสุดท้ายคือ ถุงใส่น้ำดื่ม และถุงที่บรรจุข้าวสารเล็กน้อยเท่านั้น

ก่อนจะเข้านอนผมได้บอกลาร่วงหน้าพ่อเรียบร้อย 

ส่วนแม่ท่านไม่อยากให้ผมออกไป ท่านเป็นห่วงผมมากๆ ร้องห่มร้องไห้ไม่อยากให้ผมไปลำบากเร่ขายสินค้า 

แต่ความแน่วแน่ของผม
สุดท้ายก็ทำให้ท่านยอมแพ้ และไม่ห้ามผมอีก ผมเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยและ...เข้านอน (แต่คืนนั้นมีเหตุการบางอย่างที่ผมไม่คาดคิดเกิดขึ้น กว่าผมจะรู้ตัวก็หลังจากที่ผมออกเดินทางแล้ว)


ผมออกเดินทางตอนเช้ามืด
ไม่มีใครมาส่งเพราะคนในคฤหาสน์ยังไม่มีใครตื่น

ผมเดินเท้าออกจากเมืองเพราะสินค้าเก่า สินค้ามือสอง ไม่เป็นที่ต้องการของคนในเมืองที่ร่ำรวยนี้ ผมกางแผนที่ออกมา 

สถานที่แรกที่ผมต้องการจะไปคือเมืองทางทิศตะวันตกมีชื่อเรียกว่า “เมืองไม่รอพรุ่งนี้” 

เท่าที่ทราบมาคือเมืองแห่งนี้ยากจนและผมเชื่อว่าสินค้ามือสองต้องขายได้ที่นั้น ผมไม่ได้จ้างอูฐเพื่อไปส่ง เพราะผมไม่มีเงินติดตัว ผมเดินเท้าไปใช้เวลาประมาณครึ่งวัน

ผมฝ่าทะเลทรายมาจนถึงที่หมาย แต่ก่อนที่ผมจะได้เข้าเมืองและวางขายสินค้า ผมก็ได้ยินเสียงเครื่องเงินตกลงมากระทบผืนทราย

... กระเป๋าผ้าใบใหญ่ที่ใส่สินค้าทั้งหมดของของผมไว้ มันขาดเป็นรูใหญ่จนสินค้าหล่นลงมา!!

ได้ยังไงกันผมจัดพื้นที่ในกระเป๋าดีที่สุดและใช้ประโยชน์ได้สูงสุดแล้ว มันพอดีพอเหมาะ และมันไม่น่าจะขาดได้

เมื่อผมตรวจเช็คของในกระเป๋าและสินค้าที่ตกตามทาง มีสิ่งหนึ่งที่ผมไม่ได้เตรียมถูกยัดเพิ่มขึ้นมาด้วย เพชร !!

เพชรเม็ดงามที่ประเมินค่าไม่ได้ถูกยัดลงด้วย เหลี่ยมของเพชรระหว่างที่ผมเดินมันเสียดสีกับกระเป๋าผ้าทำให้กระเป๋าขาด 


ผมสันนิษฐานว่าเมื่อคืนตอนที่แม่เข้ามาขอให้ผมทบทวนการเดินทางท่านคงหวังดียัดเพชรเม็ดนี้ลงมาในกระเป๋าของผมด้วย

ไม่ได้การผมต้องรีบซ่อมกระเป๋าที่สำคัญใบนี้ เพราะถ้าไม่มีกระเป๋าผมต้องแย่แน่ๆ

ไม่มีที่ใส่สินค้าเดินทางตัวเปล่าก็เท่ากับรอวันตาย


ผมเข้ามาในเมือง เป็นโชคดีของผมที่มีร้านเย็บผ้าอยู่ใกล้ๆ

ถามช่างเย็บผ้าถึงราคาค่าจ้างเย็บกระเป๋าใบนี้ เขาบอกราคามา...ไม่แพง 

มันถูกกว่าที่เมืองของผมเป็นสิบเท่าแต่......ผมไม่มีเงินสักเหรียญเดียว

ถ้าคุณไม่มีเงินในกระเป๋าสักเหรียญเดียว
สินค้าจะถูกแค่ไหนคุณก็ซื้อไม่ได้

คุณจะได้รับสินค้าโดยไม่เสียตังก็ต่อเมื่อ
มันฟรีและของฟรีในโลก ถ้าไม่ใช่ของจากพ่อแม่มัน “ไม่มีอะไรฟรี”


ผมเจรจากับสินค้าทุกชิ้นในกระเป๋า
เธอบอกว่าที่นี่ “เมืองไม่รอพรุ่งนี้” 
ถ้ามันไม่มีค่าในวันนี้เราไม่สน ของมือสองเครื่องเงินเครื่องแก้วที่คุณนำมา เราไม่รู้จะได้ใช้ของสวยงามพวกนั้นเมื่อไร เราจึงไม่สนใจมัน ...

มีเพียงสามสิ่งเท่านั้นที่เธอให้ผมแลกได้ ข้าว น้ำ และเพชร เท่านั้น

เมื่อเป็นมนุษย์ทุกคนต้องกินข้าว
วันนี้ข้าวจึงมีค่า
มนุษย์ทุกคนขาดน้ำไม่ได้ฉะนั้น
วันนี้น้ำจึงมีค่า
และเธอไม่ใช่คนโง่เธอเห็นเพชรที่มูลค่ามากมาย เธอรู้ว่ามันไม่มีค่าที่นี่ แต่เธอก็ฉลาดพอที่จะไปแลกเปลี่ยนที่อื่นจนตัวเองสบายได้ 

เธอสามารถเปลี่ยนฐานะตัวเองจากคนในเมืองไม่รอพรุ่งนี้ ไปเป็นคนใน “เมืองจะรวยพรุ่งนี้” เมืองที่อยู่ใกล้ๆ ได้ทันที

ผมไม่มีทางเลือกใดๆ 
นี้เป็นการค้าที่ถูกผูกขาด ผมเดินต่อไม่ได้ถ้ากระเป๋าใส่สินค้าขาดแบบนี้

ผมรู้ว่า
ผมทิ้งทุกสิ่งเอาเพชรไปขายเมืองข้างหน้าก็ได้ แต่ก็ไม่รู้ว่าทางข้างหน้ามันไกลขนาดไหนผมจะรอดไปถึงมันไหม 

ผมเสียข้าวและน้ำไม่ได้เพราะผมต้องใช้ทั้งสองอย่างในวันนี้

ผมจึงเลือกที่จะ “ไม่รอพรุ่งนี้”
ผมแลกเพชรกับการเย็บกระเป๋า
เพชรที่มีค่ามากมายในเมืองของผม
ตอนนี้เมื่อมันเปลี่ยนสถานที่
มันมีค่าแค่เย็บกระเป๋าใบเดียว
เท่านั้น

จงอย่ายึดติดกับมูลค่าที่มันเคยมี
ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนสถานที่ก็เปลี่ยน ของที่เคยมีค่าก็เปลี่ยนเป็นไม่มีค่าได้เช่นกัน

เธอเย็บกระเป๋าให้ผม 
ผมไม่เสียดายกับการตัดสินใจครั้งนี้ เพราะ

ของมีค่า ... ในที่ไม่มีค่า
มันก็คือของไม่มีค่า และถ้านำของไม่มีค่ามาทำให้เกิดประโยชน์ได้ นั้นคือกำไร และวันนี้

ผม ได้ กำ ไร
ปล.จากผู้เขียน
สอนพ่อแม่นิดนึงจะเห็นได้ว่าแม่เขาหวังดีมอบของมีค่าให้ลูกชาย แต่ต้องอย่าลืมว่าของที่ลูกไม่ได้ต้องการถูกเพิ่มเข้ามาด้วยการยัดเยียดของคุณอาจจะเกิดปัญหากับเขาในอนาคตได้นะครับ
 

มีตอนต่อไปแน่นอนผมเป็นพนักงานขายอยู่แล้ว...เรื่องแนวนี้ถนัด

แต่ต้องแล้วแต่อารมณ์นะ
คนอยากให้อ่านก็ไม่เคยมาอ่านเสียที

SHARE
Written in this book
พ่อค้าผจญภัย
เรื่องราวการผจญภัยของพ่อค้าเร่ ที่ออกแสวงหาสินค้าที่สมบูรณ์แบบ

Comments

เราชอบเรื่องของคุณนะ อยากให้แต่งต่อออกมาสร้างข้อคิดและแรงบันดาลใจแบบนี้ไปเรื่อยๆ ☺️
Reply
Suyzeiy
2 months ago
ขอบคุณครับ