อาหารจากคุณ
2:00

ผมมองเลขบอกเวลาที่มุมบนซ้ายของโทรศัพท์อย่างใจจดใจจ่อ มันควรจะมาถึงในเร็ว ๆ นี้ ทุกครั้งมันจะเป็นเวลาราว ๆ นี้ แต่ก็นั่นแหละ คุณมักจะนำมันมาช้าเสมอจนผมต้องนั่งทรมานกับเสียงฟ้าร้องในกระเพาะของตัวเอง แต่จะให้ผมทำอย่างไรได้ล่ะ ในเมื่อสิ่งที่ร่างกายของผมต้องการคือสิ่งที่คุณมี

แกร๊ก แอ๊ด… ประตูห้องถูกเปิด คุณเดินเข้ามาในห้อง ดูเหนื่อยล้าเหมือนทุกครั้ง แล้วก็พยายามซ่อนมันด้วยรอยยิ้มเหมือนทุกครั้ง คุณเดินมาตรงหน้าผมและวางถาดอาหารลงบนโต๊ะเหมือนทุกครั้ง

ซี่โครงหมูย่างซอสบาร์บีคิว ผมมองมันด้วยรอยยิ้ม คุณยิ้มให้ผม มองผม สบตาผมเหมือนทุกครั้ง ก่อนที่คุณจะหันหลังและเดินออกไปทางประตูนั่นอย่างรวดเร็ว ผมทำได้แค่เพียงมองดูคุณเดินออกไป
 
‘เหมือนทุกครั้ง’ ผมคิด ทันทีที่ประตูถูกปิด ผมก้มลงพิจารณาอาหารตรงหน้า เนื้อชิ้นโตชุ่มฉ่ำราดด้วยซอสกลิ่นหอมหวาน ผมสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากชิ้นเนื้อ ความอุ่นและกลิ่นหอมของมันช่างเหมือนกับคุณ ด้วยความรวดเร็ว มือทั้งสองของผมสัมผัสเนื้ออุ่น ๆ นั่นโดยตรง ฉีกมัน หยิบมันเข้าปากอย่างหิวกระหาย ผมเคี้ยวชิ้นเนื้อสีน้ำตาลอย่างบ้าคลั่ง สัมผัสนุ่มผสมกลิ่นไหม้เกรียมทำให้ใจผมเต้นแรง ผมกัดชิ้นเนื้อคำที่สองเพื่อรับรสนั่นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้สิ่งที่ปากของผมสัมผัสคือผิวบ่มแดดของคุณ เนื้อสัมผัสของมันปราณีตขึ้นเป็นทวีคูณ แต่ชิ้นเนื้อกลับละลายในปากหายลงไปในลำคอของผมแทบจะทันที เหลือไว้เพียงปลายรสของซอสสีน้ำตาลอ่อนอันหอมหวาน มันหวานเสียจนผมอดไม่ได้ที่จะนึกถึงแววตาของคุณ นัยน์ตาน้ำตาลอ่อนนั่นงดงามเสียเกินกว่าจะเชื่อว่ามีอยู่จริง หวานเสียจนผมสงสัยว่าการมองโลกผ่านคาราเมลนั่นจะมีรสชาติเช่นไร น่าตลกที่สิ่งที่ผมกลืนลงไปกลับทำให้กระเพาะกรีดร้องอย่างคุ้มคลั่ง ความกระหายของผมเพิ่มขึ้นอย่างทันทีทันใด ร่างกายร้องโหยหาอาหารของคุณ กลิ่นของคุณ แววตาของคุณ เสียงของคุณ สัมผัสของคุณ ทุก ๆ อย่างของคุณ ฟันฉีกชิ้นเนื้อ กรามขยับขึ้นลง ร่างกายของผมทำงานราวกับเครื่องจักร สูบอาหารตรงหน้าให้หมดลงอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีมือของผมก็สัมผัสได้แต่ความว่างเปล่า ผมยกจานสีขาวหน้าตาจืดชืดตรงหน้าขึ้นเลียกลืนซอสที่เหลือจนไม่มีอะไรค้างอยู่บนจานแม้แต่นิดเดียว

น่าแปลกที่ความหิวของผมกลับไม่ได้ลดลงเลยสักนิด ซึ่งมันก็เป็นแบบนี้เหมือนทุกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นตอนที่คุณเสิร์ฟสเต๊กปลาแซลมอนสีชมพูอ่อนที่ให้สัมผัสของริมฝีปากคุณ สุกี้กระทะร้อนที่ร้องฉ่าออกมาเป็นเสียงสูงของคุณ ข้าวห่อสาหร่ายเนื้อแน่นที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังเคี้ยวโหนกแก้มสูง ๆ ของคุณ บราตวัวร์สต์แท่งยาวสีเกรียมที่เหมือนมีนิ้วมือคุณมาบีบปากผมพร้อมตะโกนว่า‘กินฉันสิ!’ บิงซูเนื้อละเอียดเหมือนกับผิวกายคุณที่ทอปด้วยชิ้นมะม่วงสีระเรื่อขนาดสวยเหมือนกับถุงใต้ตาของคุณ หรือเมนูอะไรก็ตาม สำหรับผมมันไม่เคยพอ ผมต้องการมันมาก มากกว่านี้อีก แต่ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากรออยู่ที่นี่ รอให้คุณพาร่างงามของคุณผ่านประตูนั่นเข้ามาวางอาหารประทังชีวิตผม ก่อนจะเดินออกไปสู่ที่ที่ผมไม่รู้จัก ที่ที่ผมก็ไม่รู้ว่าคุณจะไปเสิร์ฟอาหารให้ใครอีกหรือไม่ ผมบอกกับคุณทุกครั้งที่สบตากันว่าผมปรารถนาเพียงอาหารของคุณและหวังให้คุณปรารถนาเพียงผมเช่นกันและทุกครั้งแววตาของคุณก็ตอบกลับมาว่าคุณคิดเช่นเดียวกันกับผม

แต่พักหลังมานี้ผมเริ่มไม่แน่ใจ ตาสีน้ำตาลอ่อนมองผมเปลี่ยนไป คาราเมลที่ผมเคยเห็นกลับกลายเป็นเพียงน้ำตาลทรายแดง คุณมาเสิร์ฟอาหารช้าลง ช้าลง จากที่เคยสายไม่เกินห้านาทีกลายเป็นสิบห้านาที เป็นครึ่งชั่วโมง เป็นครึ่งวัน จนบางวันผมก็ไม่ได้รับประทานอะไรเลย ท้องไส้ผมปั่นป่วนไปหมด คุณได้ทำลายนาฬิกาชีวิตของผมลงเป็นที่เรียบร้อย คุณเริ่มให้อาหารผมตามแค่เวลาที่คุณต้องการ ปริมาณที่คุณต้องการ คุณผู้หล่อเลี้ยงชีวิตผม บางครั้งเนื้อแฮมของคุณกลับบางเฉียบ แม้มันจะให้สัมผัสเหมือนหน้าผากของคุณตอนที่มันซบกับของผมแต่มันไม่เพียงพอกับความต้องการของผมเลย ผมเฝ้ารอคุณนานขึ้น... นานขึ้น... คิดถึงคุณมากขึ้น... มากขึ้น... รูป รส กลิ่น เสียง และเนื้อสัมผัสของคุณวนเวียนอยู่กับผมทั้งตอนตื่นและฝัน ผมรอคุณอ่านข้อความในไลน์ ดูไอจีสตอรี่ ตอบแชท หรือแม้แต่แค่ให้คุณออนไลน์อย่างใจจดใจจ่อ แต่คุณก็ไม่ทำ คุณไม่ให้อาหารผมอีกต่อไป ผมรอคุณอย่างหิวโหย จนเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าคุณแค่หายไปนานหรือคุณจะหายไปตลอดกาล ตอนนี้คุณกำลังทำอะไร ปรุงเมนูใหม่ด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศจากร่างกายของคุณให้กับคนอื่นอยู่หรือเปล่า คนนั้นที่มาเต้นข้างคุณในงานเลี้ยง หรือคนนั้นที่โพสเฟซบุ๊กถึงคุณเมื่อวันก่อน ไม่สิ หรืออีกคนที่คุณกลายเป็นชื่อแรกในช่องค้นหาของเขา ผู้คนมากมายอยากลิ้มรสอาหารของคุณ ก็อาหารของคุณมันช่างหอมหวานส่งกลิ่นดึงดูดพวกมดและแมลงได้ทั้งเมือง แต่ตอนนี้ผมกลับอยากเลิกรอคุณ ผมอยากหยุดความหิวที่แสนทรมานนี่ ผมอยากกลับไปทานอาหารปกติดังเช่นที่ผ่านมา แต่ทุกครั้งที่นึกถึงรสชาติของคุณ ร่างกายของผมก็ไม่ยอมรับอาหารจากที่อื่นได้อีก ผมยังรู้สึกถึงเนื้อคุณในปาก เสียงคุณในหู กลิ่นคุณในจมูก ผมไม่เห็นทางที่ตัวเองจะเลิกทานอาหารจากคุณได้เลย

แต่ผมจะตายหากทนหิวต่อไป... ผมคิด กลั้นใจบอกกับตัวเองว่าต้องหยุดรอคุณ ผมต้องกลับไปทานอาหารปกติให้ได้อีกครั้ง ผมเดินทางไปยังร้านอาหารที่ดีที่สุด สั่งเมนูที่น่ากินที่สุด ใช้มีดตัดให้พอดีคำที่สุด ยกอาหารเข้าปากในองศาที่สมบูรณ์ที่สุด แต่ทันทีที่อาหารสัมผัสลิ้นผมกลับนึกถึงรสชาติของคุณ มันทำให้อาหารชั้นเลิศในปากกลายเป็นจืดชืด ผมพยายามกลืนมันลงไปหากแต่หลอดอาหารของผมกลับไปยอมทำตาม ร่างกายส่งความรู้สึกสะอิดสะเอียนและสั่งผมสำลักอาหารนั่นออกมา ผมไม่ยอมแพ้ตักคำใหม่เข้าปากอย่างรวดเร็ว ผมจะต้องกลับมาทานอาหารปกติให้ได้ ร่างกายสั่งให้ผมคายมันออกมาอีกครั้ง ผมก็ตักมันใส่ปากอีกครั้ง ผมและร่างกายสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร ผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ผมนั่งอยู่ตรงนั้นแต่ในที่สุดผมก็ทานมันได้จนหมด ผมมองจานที่ว่างเปล่า ยิ้มให้กับชัยชนะของตัวเอง ความหิวของผมเริ่มลดลง ผมไม่ต้องพึ่งอาหารของคุณอีกแล้ว ผมกลับห้องพร้อมกับท้องที่ปวดน้อยลง ถ้าทำแบบนี้ได้ทุกวันผมต้องกลับมาอิ่มได้อย่างแน่นอน

แกร๊ก แอ๊ด… ผมหันควับไปที่ประตู คุณเดินเข้ามาในห้อง ทันทีที่เห็นคุณผมกลับรู้สึกเย็นวาบไปหมด ผมกลืนน้ำลายไปหลายอึกโดยที่ไม่รู้ตัว ริมฝีปากของผมเริ่มแห้งจนต้องเลียมันอย่างช่วยไม่ได้ ท้องของผมเริ่มส่งเสียงอีกครั้ง ครั้งนี้ราวกับมีค้อนทุบมาจากด้านใน คุณเดินมาหยุดตรงหน้าผม ให้ผมเห็นร่างกายงดงามของคุณที่ผมไม่ได้เห็นมานาน คุณวางจานอาหารลงตรงหน้าผม

แกงไก่มาซาล่ากับแป้งโรตี ผมมองคุณ บอกคุณด้วยสายตาว่าผมไม่แยแสอาหารของคุณอีกแล้วแต่คุณกลับตอบผมด้วยการยกโหนกแก้มสีวอลนัทขึ้นตามหางตาของคุณ คุณยิ้มและคุณก็หันหลังเดินจากไปเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิม ผมบอกกับตัวเองว่าจะไม่กินมัน ไม่เด็ดขาด หากแต่กลิ่นหอมที่คุ้นเคยมันเรียกหาผม ผมรู้ว่าผมไม่ต้องการอาหารจากคุณ ไม่อีกต่อไป นี่คือสิ่งที่ผมคิดในวินาทีที่อาหารคำแรกถูกตักเข้าปาก กลิ่นแกงรสเข้มข้นที่หอมขึ้นมาถึงจมูกผสมกับความกรอบของแป้งให้ความรู้สึกของเหตุการณ์ที่คุณวิ่งเข้ามากอดผม แรงกระแทกและสัมผัสของเหงื่อทำให้ผมไม่สามารถสลัดคุณออกไปได้ รสของคุณในปากแผ่ไปทั่วร่างกายตรึงผมไว้ไม่ให้หนีไปไหน ต่อมน้ำลายทำงานอย่างหนักเพื่อที่จะย่อยคุณให้หมด มือเรียวยาวของคุณโอบกอดผม ผมรู้สึกได้ถึงความมันบนใบหน้าของคุณที่อยู่ในปาก ผมเห็นตัวเองแนบชิดกับคุณกลางสนามหญ้าในฤดูร้อน เราลิ้มรสชาติที่หอมหวานของกันและกัน เมื่อรู้ตัวอีกทีภาพทุกอย่างก็หายไป เหลือเพียงจานตรงหน้าที่ว่างเปล่า ผมใช้นิ้วชี้เช็ดแกงที่เปื้อนอยู่ที่มุมปาก ผมมองเศษแกงที่ปลายนิ้วนั่น พิจารณาถึงเนื้อสัมผัสของมัน ผมเลื่อนนิ้วเข้าปากอย่างช้า ๆ ดูดกลืนสิ่งที่อยู่ปลายนิ้วเข้าไปเพียงเพื่อที่จะให้ตัวเองรู้สึกถึงคุณอีกครั้ง ผมหลับตา ใช้สมาธิจดจ่ออยู่กับรสชาติที่ปลายลิ้น จนผมไม่รู้สึกถึงรสชาติอะไรอีก

ผมรู้ว่าผมแพ้

ผมไม่อาจหยุดคิดถึงคุณได้เลย

SHARE
Written in this book
บทกวีของอินเทอร์เน็ต
บนอินเทอร์เน็ต ฉันหวังว่าเรื่องของฉันจะเป็นบทกวี
Writer
Tarr
นักเขียนคนโปรดของคุณ
เหมือนกับคุณ, เกิดและเติบโตบนอินเทอร์เน็ต - และพยายามจะเป็นศิลปะ * Pls leave any kind of comment

Comments