I want to died.
เก่งแต่ให้คำปรึกษาคนอื่น เรื่องตัวเองห่วยแตก
มีช่วงนึงในชีวิตของผม ที่ทำให้ผมรู้สึกว่า

ผมอยากตาย
ใช่ตอนนี้ความรู้สึกนี้มันยังคงเหลืออยู่ แต่นับว่าน้อยกว่าเมื่อก่อนมาก

ผมเครียดทุกวัน กินพาราแทบทุกวัน มันเครียดมากๆ เรื่องแบบนี้เป็นประจำจนมันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

แต่มีช่วงนึงผมเครียดมากๆจากปกติเครียดมากๆมันก็ทวีเพิ่มขึ้นเครียดขึ้นไปอีก ตอนนั้นผมมองไปทางไหน ผมก็เห็นแต่ทางตัน คิดลบแบบกู่ไม่กลับ นอนไม่หลับ กินข้าวไม่ลง กินแล้วจะอ้วก ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไรสักอย่าง 

ชีวิตตอนนั้นเรียกง่ายๆคือบัดซบ ทุกเรื่องในหัวในสมองผมตีกันไปหมด เรื่องแย่ๆในอดีตที่ผมมั่นใจว่าผมจะลืมมัน มันก็กลับมาอีก เรื่องในปัจจุบันก็เครียดเป็นทุนเดิมอยู่แล้วอีก เรื่องในอนาคตที่ทำผมแทบทรุต ทั้งสามช่วงเวลาตีกันในสมองไปหมด

จากที่เคยมั่นใจว่าตัวเองเข้มแข็งแล้ว มาเจอเรื่องพวกนี้ ผมกลายเป็นไอ้ขี้แพ้ไปเลย


ความรู้สึกรวมๆคือผมไร้ค่า ทำตัวเป็นภาระ ทำให้คนอื่นลำบาก ไม่มีอะไรดี ไม่มีใครรัก ผมเหนื่อยที่ต้องเฟคว่าผมโอเคร่าเริง ทั้งที่ข้างในผมไม่ไหวแล้ว ผมอยากจะนอนแบบไม่ต้องตื่น ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น อยากให้ตัวเองหายไป ยิ้มไม่ออกเลยล่ะ.. 

เรื่องพวกนี้ผมไม่เคยบอกใคร นอกจากเพื่อน แค่เพื่อน 1 คนเท่านั้น ผมมั่นใจว่าหลายคนเคยเป็นแบบผม ไม่บอกใครเพราะไม่อยากให้เขามาลำบากมาเครียดไปกับเรา เราก็จะรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระเขา

จนมีอยู่วันนึง ประมาณ 4 ทุ่ม ผมไม่ได้ทักไประบายกับเพื่อนเพราะไม่อยากไปรบกวน มันคงจะนอนแล้ว แต่วันนั้นผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน มันเป็นความรู้สึกที่จุกอกแบบไม่เคยเป็นมาก่อน

ผมตัดสินใจไปร้องไห้ในห้องน้ำ ในหัวตอนนั้นมีแต่คำว่าอยากตายเต็มหัวไปหมด ผมเริ่มลงมือทำอะไรบ้าๆ.... ใช่ผมทำร้ายตัวเอง ผมเกือบจะฆ่าตัวเองตาย...แต่ผมรู้ว่าตัวเองยังตายไม่ได้ จนกว่าจะถึงวันนั้นวันที่กำหนดชีวิตผม ผมจึงตัดสินใจนั่งร้องไห้ต่อ ความรู้สึกตอนนั้นบอกผมว่าถ้าตายไม่ได้ก็ทำให้ตัวเองเจ็บมากๆซะ!

ผมนั่งทำร้ายตัวเองพร้อมร้องไห้ไปเรื่ิอยๆจนเริ่มคิดได้ว่าผมเข้าห้องน้ำนานแล้วจะมีคนสงสัย ผมจึงรีบล้างหน้าล้างตาแล้วออกมาจากห้องน้ำ ทำตัวเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ผมได้ไประบายกับเพื่อนต่อ เพื่อนก็แนะนำผมว่าให้ไปหมอ เขาบอกผมไม่ไหวแล้ว แต่ด้วยความที่ผมไม่อยากให้ใครรู้และผมมั่นใจว่ายังไหว ผมจึงไม่ได้ไปหมอ

ถึงวันนั้นแล้วที่ผมบอกวันกำหนดชีวิตผม สวรรค์กลับเห็นใจคนอย่างผม ทำให้ผมผ่านมันไปด้วยดีแต่มันก็ยังคงดีไม่พอ นั้นเป็นเหตุผลที่ผมยังคงเครียดกับปัญหาพวกนี้.. 

พอผมลองย้อนกลับมาดูตัวเองตอนทำร้ายตัวเอง ผมยังแอบกลัวตัวเองเลย ไม่ใช่ตอนที่ทำร้ายตัวเอง แต่เป็นตอนที่ในหัวของผมเต็มไปด้วยคำว่าอยากตาย มันเหมือนเป็นอารมณ์ชั่ววูบ ผมก็อธิบายไม่ถูก ผมมีสติดีทุกอย่างตอนลงมือทำแต่มันก็เหมือนชั่ววูบ

จนถึงตอนนี้ผมยังไม่รู้ว่าจะจัดการกับความรู้สึกพวกนี้ยังไงให้หายไป แต่อย่างน้อยๆผมก็รู้วิธีเลี่ยงกับมัน
คือการได้ระบายกับใครสักคนนึงหรือนอนฟังเพลงดนตรีเบาๆทำให้เรารู้สึกสงบ
อย่างน้อยช่วงเวลาร้ายๆเหล่านั้นก็ทำให้ผมรู้ว่าเมื่อไหร่ที่ความรู้สึกมันจุกอกมากๆแสดงว่าผมไม่ไหวแล้ว

ถึงคนที่กำลังรู้สึกแย่นะครับ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม ผมอยากให้คุณเผชิญกับปัญหาพวกนั้นซะ ไม่ว่าผลมันจะออกมาร้ายหรือดี การที่คุณได้เผชิญได้ต่อสู้กับมัน มันจะทำให้คุณรู้ว่าคุณควรจะทำยังไงต่อกับผลลัพธ์เหล่านั้น.... 

จากสิ่งที่ผมเขียนไปข้างต้น ทำให้ผมคิดถึงคำคมในหนังเรื่องหนึ่งที่ผมไปอ่านเจอมา



- The Man In the Iron Mask -

         Be thankful for the hard times,        for they have made you
- จงขอบคุณช่วงเวลาที่เลวร้าย เพราะมันทำให้คุณเป็นคุณในวันนี้-




                                             sxxwithme.

SHARE

Comments

space_station
3 months ago
เก่งมากแล้ว เดี๋ยวมันจะไปผ่านน่ะคุณ ✌🏻
Reply
qmiisr
3 months ago
ถ้าเมื่อไหร่ที่ความอึดอัด ความเศร้า ความเครียด ความทุกข์มันเข้ามาหาคุณอีก หากไม่ดูเป็นการเสียมารยาทก็สามารถมาเล่าให้เราฟังได้นะคะ อย่างน้อยๆก็มีเราที่พร้อมรับฟังและไม่ต้องห่วงค่ะ เราเต็มใจที่จะรับฟังมากๆ ไม่ต้องเกรงใจนะ
Reply
zunfler
1 month ago
เข้าใจความรู้สึกของคุณทุกบรรทัดเลย ขอบคุณที่แชร์ประสบการณ์นี้ให้ฟัง อยากให้เชื่อว่าคุณไม่ได้โดดเดี่ยวนะ ถ้าไม่รังเกียจ เราสามารถแชร์ความรู้สึกแย่ๆระหว่างกันได้ อยากให้เผชิญมันไปด้วยกัน เราพร้อมรับฟังคุณเสมอ:)
Reply