once

แปลกเหมือนกันนะ
ที่เราเลือกจะเดินหนีจากหัวใจตัวเอง
ทั้งที่รู้ว่าการเดินออกมามันเหนื่อยแค่ไหน
ทั้งที่รู้ดีว่าจะต้องวิ่งกลับไปทุกครั้ง


จะเรียกว่าตลกร้ายหรือน่าสมเพชก็ไม่รู้
ที่กดมิวท์เองกับมือ
แล้วก็เสือกกดเข้าไปส่องเองกับมือนี่แหละ


สัสเอ๊ย


ไม่ยุติธรรมซักนิดที่โลกนี้มีคุณคนเดียว
ไม่ยุติธรรมเลยที่เราแม่งก็รักคุณเหมือนกัน
ไม่ยุติธรรมตรงที่คนที่คุณเลือกแม่งเสือกเป็นเค้า


พอจะมีโลกอีกใบที่คุณเป็นของเราไหมวะ


แค่ในโลกคู่ขนานก็ยังดี...
โลกที่เราได้อยู่ข้างกันโลกที่คนข้างๆของคุณเป็นเรา
โลกที่เราได้รับโดยไม่ต้องร้องขอ


เพียงแต่โลกใบที่เรารู้สึกกับคุณอยู่ตอนนี้
เรามีสิทธิ์ได้แค่รู้สึกเท่านั้น


“ แค่อยากให้รู้ว่า


ถ้าวันนึงเราไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว


มันไม่ได้เป็นเพราะเราไม่อยากอยู่...


แต่เพราะเราปกป้องตัวเอง จากความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น


ถ้าวันไหนที่คุณไม่มีใครให้นึกถึง


ก็มีเราเสมอ”


ข้อความสุดท้ายที่เราอ่านมันย้ำๆ
ใช่ ย้ำกับตัวเองนี่แหละ
โชคดีนะ


— ปากหมาน้ำตานอง

SHARE
Written in this book
loum
Writer
thexfolder
a fool
กับเรื่องของคุณเราแม่งโง่เสมอเลยจริงๆ

Comments