พวกคุณคงสนุกดี.... ฉันดีใจด้วยนะ
 สิทธิและเสรีภาพของ...ฉันอยู่ตรงไหน?

   ทุกวันนี้ฉันไม่เคยคิดเลยว่าการที่เรื่องราวของฉันที่ถูกถ่ายทอด บางช่วงบางตอน ของชีวิต ด้วยความรู้สึกจากใจที่ ไม่ต้องบอกหรอกว่ามันเจ็บปวดมากมายแค่ไหน เก็บกดแค่ไหน เจออะไรมาบ้างถึงบางทีมันอาจจะยังไม่ได้เสี้ยว ของเรื่องจริงเลยแม้แต่นิดเดียว เพียงแค่ฉันคิดต่าง เห็นต่าง และความจริงที่ฉันแตกต่างแต่กล้าเผชิญเพราะทางของฉันมันก็คือสิทธิของฉัน แต่”จิตใจ”ที่ต้องเผชิญกับความเจ็บป่วย ฉันเลือกไม่ได้ การทีฉันบอกเล่าเรื่องราวในชีวิต ในความรู้สึก เพียงเพื่อไม่อยากเห็นเด็กๆรุ่นต่อไป หรือ บางคนอาจจะได้คิดตามบ้างในความผิดพลาดที่เกิดขึ้น หรือเราจะรับฟังกันมากขึ้นในความคิดเห็นแตกต่าง สำหรับฉันทุกๆอย่างที่ฉันทำ ฉันกล้าพอที่จะรับผิดชอบหากเพียงแต่สิ่งคุณๆเห็นเพียงแค่ภาพบางภาพ สีหน้าบางอารมณ์ ชุดที่ผ้าไหมสีสันที่สวมใส่ในบางครั้ง แม้กระทั่งหน้ากากที่มันไม่ค่อยกระชับสักเท่าไหร่ในบางสถานการณ์ รวมไปถึงเสียงบางเสียง เสียงลือเสียงเล่าอ้างอันใดก็ตามแต่ ฉันเชื่อเสมอว่า “ชื่อเสียง”มักเดินทางไวกว่าแสงเพราะ”ปาก”คน แล้วคนแบบไหนละ? ทีเล่านิยามเสียงของฉันให้คุณๆฟัง...?คนที่ในมือถือไม้บรรทัด หรือว่า ถือมีด ไว้ค่อย เชือดเฉือนกัน
แล้วใครบ้างเคยเป็นตัวของตัวเองในการอยู่ร่วมกับ”สัตว์มนุษย์” ซึ่งเป็นสัตว์สังคมตั้งแต่เมื่อแรกเริ่มของการพบหน้ากัน แล้วฉันก็บอกมาตลอดว่าฉัน”เก่ง”แค่ไหนกับการเล่นละคร แต่นั่นคือการเล่นในที่ลับตาคน เพื่อตอบสนอง “ความต้องการของผู้ บริโภค” (Demanded) ในเมื่อมันคืองาน ฉันในฐานะผู้ทำงานคนหนึ่ง การทำหน้าที่ให้ได้ดีที่สุดคือ “ลงมือทำ” เพราะฉันโชคดีที่ได้รับโอกาสที่ทั้งแสนดีและแสนวิปลาส ในเวลาเดียวกัน แล้วมันผิดด้วยเหรอกับการที่ฉันต้องเสียในสิ่งที่ฝืนใจทุกครั้ง จากครั้งหนึ่งของชีวิตเด็กชาย ที่กินแม้กระทั่งนํ้าหุ้งข้าวปะทั้งชีวิต ห้องนอนสี่เหลี่ยมเล็กๆมีเพียงพัดลมหนึ่งตัว กับห้องน้ำร่วมของตึก ที่คนทั้งชั้นต้องใช้ร่วมกัน มันยังจำภาพวันวานได้ดี และสมัยนั้นการไปสมัครงานที่ร้านอาหารฟาร์ตฟู๊ด(ขอไม่เอ่ยถึงละกัน เพราะปัจจุบันมหาเศรษฐีบางคนก็แก้แค้นสำเร็จแล้ว)เพียงแค่หาเงินเรียนต่อ แล้วถูกปฏิเสธด้วยเหตุผล “คุณเป็นเพศที่แตกต่าง” มันยิ่งตอกย้ำเสมอมา ใช่อีกเพื่อนไม่คบ ก็ไม่รู้นะ ว่าทำไมแต่ที่แน่เวลามีปัญหาอะไร คนๆนี้ไม่เคยทิ้งเพื่อน ไม่เคยเผาเพื่อน เอาเป็นไม่อยากเริ่มอะไรที่เป็นปัญหากับเลย เพราะเคยมีคนคนหนึ่งบอกว่าใครก็ทำให้มึงร้องให้ไม่ได้หรอก นอกจาก”เพื่อน”และ”ครอบครัว” สัตว์กูอยากจะบอกเพิ่ม “ผัวเก่า” อีกคนก็หลายปีอยู่ อีเอี้ยยยย! เดาไม่แม่น!
หลายๆเหตุการณ์ในชีวิตเราไม่เคยโทษใครเลย เราย้ำเสมอว่าเราเลือกเอง พยายามทำทุกอย่างไปเพื่ออะไรตัวเรารู้ดี เราคงไม่ต้องมานั่งอธิบายหรอกในเมื่อเมือทุกคนมีความคิดเห็นที่แตกต่าง เรายอมรับความจริงได้แต่ที่ยอมรับไม่เคยได้คือ ช่วยมองว่าเราเป็น”คน”หน่อยได้ไหม “คนที่มีหัวใจ”แล้วช่วยเอาอคติออกไปก่อนที่จะพูดอะไร ใครจะมานั่งเขียนเรื่องน่าอับอายของตัวเอง ในตอนแรกเราแค่ต้องการพื้นที่เล็กให้ความเป็นเด็กของเรายังอยู่ แต่รู้ไหมเราจะไม่โทษพวกคุณเราโง่ โง่จริงๆที่ไว้ใจโลกโซเชี่ยลกับพื้นที่ที่ไม่คิดว่าจะมีใครมาสนใจเราอยากจะแค่ใช่พื้นที่นี้ พื้นที่ๆไม่มีตัวตนระบายเรื่องเลวร้ายเพื่อชำระล้างสิ่งสกปรกของเด็กคนหนึ่งให้หายไปบ้าง แล้วเราก็ได้เรียนรู้ว่า ผลลัพธ์เราเองที่ทำลายเด็กคนนั้นไปแล้ว เราเขียนไม่ไหวแล้ว........เข้าใจเรานะ ตอนนี้ขนาดหนังสือที่เราว่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเรา เรายังไม่กล้าเปิดอ่านเลย เราไปละ เราไม่เคยคิดเลยว่าเราผ่านเรื่องราวพวกนั้นมาได้ยังไงและในเวลาที่กำลังจะทำอะไรสักอย่าง เรากลับรู้สึกว่าเราถูกตัดสินไปแล้วว่า “มึงมันเลว” เฮ้อออออ...อาทิตย์ที่แล้วเราลองกลับไปยืนอยู่บนสะพานพุทธ แล้วอยู่บนนั้นสองชั่วโมงถามตัวเองตลอดว่าทำไมกูไม่ตายไปตั้งแต่ตอนนั้นวะ ปรากฎมีเพื่อนเพียงคนเดียวที่คุยกับเราตลอดมา ว่าสัตว์ทำมาแพงเสียดาย เลยนั่งคุย vdo กับเพื่อนชะนีจากอังกฤษแล้วขึ้นแท็กซี่กลับบ้าน อย่างน้อยวันนี้กูก็มีประสบการณ์การใช้ชีวิตในแบบที่กูเท่านั้นที่รู้ดี ทำไมกูจะเริ่มต้นใหม่ไม่ได้ ก็แค่เริ่มใหม่......

SHARE
Writer
QueenOpiumFlower_P
Toxic and Flowers
I can be anything...Whatever I want and who’s know....

Comments