หลงป่า
บางครั้งเราก็ถูกทิ้งไว้ ให้หาทางกลับออกมาเอง
ป่า...


เขาก้าวเท้ายาว เดินนําฉันไป ด้วยร่างกายแข็งแรงและหัวใจแข็งกร้าว ไม่สะทกสะท้านกับความชันของเส้นทางและความรกเทื้อของผืนป่า

ฉันเดินตาม ก้าวตามไปด้วยความตื่นเต้น วันนี้เขาจะพาฉันไปดูต้นน้ำ ที่ที่ชาวบ้านบอกว่าเป็นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ 

เส้นทางเริ่มต้น ด้วยสวนยางพาราของชาวบ้าน ทางดินเล็กๆ เริ่มแรกไม่ค่อยรกมาก เมื่อค่อยๆลึกเข้าไป จนเป็นป่าจริงๆ ที่ต้นไม้ขึ้นตามธรรมชาติของมัน ไม่ได้มีใครจัดแจงปลูกให้เป็นระบบระเบียบ เส้นทางค่อยๆรกชัก และค่อยๆเพิ่มความชัน 

ชาวบ้านเคยเล่าให้ฟังว่า ในป่าแห่งนี้มีงูใหญ่อยู่ตัวหนึ่ง มีชาวบ้านหลายคนเคยเห็นมัน ว่ากันว่าตัวใหญ่เท่าต้นมะพร้าวเลยทีเดียว บ้างก็ว่ามันเป็นงูเจ้าที่ บ้างก็บอกว่ามันอยู่มานานแล้วตั้งแต่สมัยปู่ย่าตายาย 

ฉันกลัว แต่เมื่อเดินตามหลังเขาฉันไม่กลัว 

อากาศที่ค่อยๆเย็นเยียบขึ้นด้วยพลังธรรมชาติของผืนป่า ตอนนี้ไม่เห็นทางดินอีกแล้ว เราต้องบุกฝ่า ใช้พร้าและสองมือแหวกทางชัก เพื่อเดินไป เมื่อเริ่มเห็นสายน้ำก็เข้าไปเดินในทางน้ำตื้นๆ น่าอัศจรรย์ที่ทางน้ำตื้นนี้ เป็นต้นกำเนิดของลำห้วยที่ยิ่งใหญ่ เป็นแหล่งน้ำที่เลี้ยงคนไปทั้งตำบล 


ทางน้ำกว้างราววาครึ่ง มีก้อนหินคมๆ พืชหญ้าที่มีต้นระคายผิวและเถาวัลย์มีหนาม สมกับชื่อของสถานที่ "บ่องิ้ว" ชาวบ้านเรียกที่นี่ว่าบ่องิ้ว ทั้งเถาวัลย์มีหนามมากมายทั้งต้นหญ้าและก้อนหินทั้งเล็กและใหญ่ทำให้เดินลำบากมาก ไหนจะกระแสน้ำอีก บางระยะทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกับอยู่อีกโลก 

เขายังคงก้าวเท้ายาว ไม่แสดงท่าทีว่าอ่อนล้า ฉันพยายามเดินตามให้ทันเขาก่อนที่เขาจะพ้นสายตาไป เท้าฉันเจ็บเพราะโดนก้อนหินบาด เนื้อตัวก็เต็มไปด้วยรอยข่วนจากเถาวัลย์และต้นหญ้า แล้วเขาก็หายไปจากสายตาฉันในที่สุด ฉันตามเขาไม่ทันเสียแล้ว


ลำห้วย... 
ฉันเคยเล่นน้ำกับคนหลายคน แต่มีครั้งเดียวที่ฉันได้เล่นน้ำกับเขา 

ลำห้วยเย็นชื่น สองฝั่งมีต้นไม้ที่ชาวบ้านปลูกไว้ ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ชอบมาเล่นกันที่ห้วยแห่งนี้ทุกๆวัน 

วันนั้นเขาบอกฉันว่าจะสอนฉันว่ายน้ำ ฉันดีใจกระโดดโลดเต้น ฉันตื่นเต้นอย่างที่สุด 

เขาให้ฉันเกาะบ่า ว่ายน้ำพาฉันไปที่น้ำลึก มันรู้สึกดีมาก รู้สึกเหมือนฉันกำลังว่ายน้ำเอง รู้สึกอบอุ่นที่สุด ฉันรักเค้าจัง 

พอถึงกลางน้ำ เป็นที่น้ำลึก เขาหยุดและอุ้มประคองฉันไว้ แต่แล้ว เขาก็ค่อยๆถอยห่างฉันออกไป มือฉันพยายามไขว่คว้าตัวเขาไว้ แต่เขาสบัดออกและค่อยๆเดินห่างจากฉันไปทุกที ฉันคงพอเขย่งถึงพื้นน้ำได้ แต่ก็จมจมูก อารามตกใจฉันกรีดร้อง ร้องไห้ และ
"สบท" 
คำหยาบคายออกมาจากปากฉัน ทั้งยังร้องไห้ไม่หยุด เขาหัวเราะ และบอกฉันให้ว่ายน้ำไปหาเขา 

ฉันว่ายไม่ได้ ฉันก็เขย่ง เดี๋ยวจมดี๋ยวผุด จนจนถึงฝั่ง 

ฉันเกลียดเขา เขาที่ปล่อยฉันไว้กลางน้ำ ถ้านี่เป็นหลักสูตรสอนว่ายน้ำแบบเร่งรัด นี่ก็คงเป็นหลักสูตรที่แย่มาก เขาใจร้าย 

ฉันเกลียด ที่เขาเห็นความตกใจของฉันเป็นเรื่องตลก ฉันเกลียดเขาที่ทิ้งฉันไว้กลางน้ำ 


ป่า...


ฉันตกประหม่าแทบสิ้นสติ ตอนนี้ฉันไม่เห็นใคร มีแต่ฉันกับป่ารกเทื้อ บรรยากาศมันราวกับว่า ฉันหลงเข้าไปในโลกที่ฉันไม่รู้จัก 

ฉันร้องเรียกเขา จนแน่ใจว่าเสียงนี้ต้องได้ยินไปจนถึงอีกฟากของป่า เขาต้องได้ยินแน่ถ้าเขายังอยู่ในป่า แต่ไม่มีเสียงใดขานรับกลับมา เรียกอยู่นานสองนาน จนฉันคิดว่า ฉันคงหลงแล้วจริงๆ แล้วตอนนี้ฉันจะทำยังไงดี 

ฉันกลัวงู กลัวความมืด กลัวว่าจะหลงอยู่ในป่า ตลอดไป กลัวว่าจะไม่มีใครตามฉัน กลัวว่าทุกคนจะลืมฉันไป แล้วทิ้งฉันไว้ในป่า ไม่สนใจฉันอีก 


เขากลับมา...


เขาเดินกลับมา ดุฉัน และทำเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา ดุฉันว่าร้องไห้ทำไม 

เขาชอบบังคับจิตใจฉัน เขาไม่ชอบให้ฉันอ่อนแอ เขาชอบให้ฉันเข้มแข็งให้เหมือนกับเขา 

แล้วเขาคงเข้าใจว่า การทิ้งให้ฉันอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นจะทำให้ฉันเข้มแข็งกระมัง 

วันนั้นฉันก็ได้ตามเขาไปจนถึงต้นน้ำ ได้ไปเห็นบ่อน้ำเล็กๆ มีน้ำซึมออกมาจากซอกถ้ำ เป็นถ้ำที่เหมือนหินก้อนใหญ่ ที่บ่อน้ำมีรากไม้สีขาวเหมือนปุยเมฆ ฉันจินตนาการไปว่านี่ไม่ใช่โลกมนุษย์ นี่ต้องเป็นสระน้ำศักดิ์สิทธิ์จริงๆแน่ และน้ำมีรสชาติหวาน ชื่นใจกว่าน้ำแร่ที่ขายในร้านสะดวกซื้อเสียอีก 

ป่าแห่งความจริง...


ฉันเดินตามเขา อย่างไว้ใจ ฉันรู้สึกปลอดภัย ฉันรักเขา อยู่ข้างเขามากกว่าคนอื่นเสมอ ไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรฉันก็จะอยู่ข้างเดียวกับเขา 

เขาเดินนำฉัน พาฉันกลับบ้าน สถานที่อบอุ่นปลอดภัย เป็นพื้นที่ปลอดภัยทีสุดสำหรับฉัน ระหว่างทางนั้น เขาทำดีพูดดีถามฉันว่าต้องการอะไร เขาเอาใจ ดีกับฉันมากกว่าปกติ ทำให้ฉันดีใจ 

ไม่ทันตั้งตัว เขาหายไปอีกครั้ง คราวนี้เขาตั้งใจที่จะทิ้งฉันไปจริงๆ 

เขาทิ้งฉันไว้ให้หาทางกลับไปสู่โลกความจริงเอง เขาไม่ชอบที่ฉันทำตัวอ่อนแอ เค้าเกลียดควาอ่อนแอในตัวฉัน เขาคงคิดว่าการทิ้งฉันให้กลับเองจะทำให้ฉันเก่ง คงคิดว่าการทิ้งฉันไว้จะทำให้ฉันแข็งแกร่งได้กระมัง 

ความแข็งแกร่งที่ถูกยัดเยียดนั้นขอไม่รับได้ไหม ทำไมต้องบังคับให้ฉันต้องแข็งแกร่ง ฉันขออ่อนแอและเดินตามเขาตลอดไปไม่ได้หรอ มันไม่ใช่ตัวฉันเลย เคยถามฉันสักคำไหมว่าฉันอยากจะแข็งแรงอย่างนั้นหรือเปล่า 


เจอกันอีกครั้ง...


ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรโลกก็ไม่เคยถามเราเลยว่าไหวไหม ยังไงเราก็ต้องเดินต่อไปจนถึงปลายทาง และฉันจำเป็นต้องเสแสร้งทำเป็นแข็งแกร่ง สะกดจิตตัวเองว่ามันเป็นอย่างนั้น จนกว่าจะเชื่อว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ 

เมื่อเจอเขาอีกครั้งเขาสมัครใจไปเดินนำทางให้อื่นเสียแล้ว มันเจ็บนะ การรู้ว่าเราไม่เป็นที่ต้องการ มันเจ็บที่สุด 

แต่ถึงยังไงมันก็ดีที่สุดแล้ว ที่ฉันได้เห็นว่าเขาอยู่ดี มีความสุขดีในป่าของเขา 

และฉันหวังเพียงว่า ตัวฉันเองจะเข้มแข็งได้จริงๆสักวัน เพื่อที่หากวันหนึ่ง หากเค้ากลับอ่อนแอขึ้นมา และต้องการคนนำทาง ฉันจะเป็นคนนั้นเอง คนที่เข้มแข็งและนำทางเค้าออกจากป่า 

ฉันจะทำให้ได้ ฉันต้องเข้มแข็งให้ได้สักวัน...
SHARE
Written in this book
2019
Writer
pimsiri
พระอาทิตย์ขึ้นทางตะวันออก
เคยแพ้แต่กำลังกลับมา

Comments