ข้าวเกรียบปากหม้อที่เธอชอบ
  1
ขับรถมาเกือบร้อยกิโลเพื่อที่จะซื้อ ข้าวเกรียบปากหม้อข้างทาง ฝนก็ทำท่าจะตกตลอดเวลา 
นี่ทำไมต้องอยากกินอะไรที่มันอยู่ไกลขนาดนี้ล่ะ ใกล้ๆบ้านก็มีของขายตั้งเยอะ ฉันเอ่ยถามขึ้นลอยๆ
นี่รู้มั้ยวันนี้ฉันต้องหยุดงานเพื่อมาซื้อให้แกกินเลยนะ ดีใจซะด้วยนะ เป็นเพื่อนกันมา9ปีมีสักครั้งที่แกอยากได้อะไรที่หามาง่ายๆบ้างรึเปล่าวะ ฉันพูดขึ้นลอยๆอีกครั้ง 
ขับรถมาหลายชั่วโมงก็ถึงร้านข้าวเกรียบปากหม้อข้างทาง 


  2
ขับรถต่อไปอีกหลายกิโล เพื่อจะไปซื้อดอกทิวลิปที่แกชอบ ถามแกหลายครั้งเหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นทิวลิป แกก็ตอบเหมือนเดิมทุกครั้ง กุหลาบมันเบสิคเกินไป ใช้ความพยายามน้อยเกินไป แต่ตอนนี้ถึงถามไปแกก็คงไม่ตอบ แกโกรธฉันอยู่รึเปล่า ที่ฉันไม่ได้เป็นคนดีเท่าที่แกอยากให้เป็น 

 3 
และแล้วก็ถึงจุดหมายสุดท้าย หลุมศพของแก ฉันนั่งลงข้างๆหลุมศพ อยากจะซื้อกงเต๊กมาให้แกแต่ก็คิดว่าค่าเงินบนสวรรค์คงเฟ้อน่าดู งั้นเอาของกินกับดอกไม้ที่แกชอบมาให้ดีกว่า 
ไม่มีเงินแต่มีข้าวกินก็ไม่เป็นไรเนอะ ฉันพูดเสียงสั่นปนรอยยิ้มบางๆ
ฉันมาหาแกทุกปี ฉันมาแบบนี้3ปีแล้วตั้งแต่แกไม่อยู่ ฉันจำได้ดีวันที่แกโดนรถชน ตอนนั้นใจฉันภาวนาทุกอย่าง ฉันยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้แกมีชีวิตรอด แต่ไม่ใช่ทุกคำภาวนาที่จะเป็นจริง


ฉันไม่ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนวันแรกที่แกไม่อยู่ หัวใจฉันไม่เจ็บปวดขนาดครั้งแรกที่มาที่หลุมศพของแก แต่ความว่างเปล่าที่ไม่มีแกมันยังเหมือนเดิม แกชอบส่งเพลงมาให้ฉันฟังทางเฟสบุ๊ค แต่ฉันก็ไม่เคยฟังเพลงที่แกส่งมา จนกระทั่งวันที่แกไม่อยู่ ฉันนั่งอ่านข้อความที่แกส่งมา นั่งฟังเพลงที่แกส่งมา อ่านหนังสือที่แกเคยบอกว่าชอบ อ่านสเตตัสเก่าๆที่แกเคยโพส แล้วฉันก็ตกหลุมรักแก ในวันที่แกไม่อยู่แล้ว ฉันเคยอยากรู้นะ ถ้าแกยังอยู่ แกจะรักฉันมั้ย แต่ถึงแกไม่รักฉันเหมือนที่ฉันรักแกก็ไม่เป็นไร ขอแค่แกยังอยู่ให้ฉันได้เห็นแกจากที่ไกลก็พอ แต่ตอนนี้แกอยู่ไกลเกินไปจนฉันมองไม่เห็นแกเลย แต่ตอนนี้สิ่งที่ฉันอยากถามแกก็คือ 

“ดอกทิวลิปยังสวยเหมือนอย่างเคยมั้ย”

“ข้าวเกรียบปากหม้อยังอร่อยเหมือนวันที่เรานั่งกินด้วยกันรึเปล่า”
SHARE

Comments