เรื่องของเรา..ความคิดถึงของฉัน
สวัสดี “ความรัก”
เรารู้จักกันมาหลายครั้ง กับหลายๆคน
ความรัก.. มีหลายรูปแบบ 
และความรัก ก็แตกต่างกันไป
ฉันไม่อาจพูดได้ว่าความรักครั้งนี้คือ “สมหวัง” 
เพราะมันยังไม่มีบทสรุป ยังคงดำเนินต่อไปอย่างเรื่อยๆ และช้าๆ มั่นคง เหมือนจะบางเบา แต่ก็ไม่จางหาย

13 วันแล้วเนอะ ที่เราไม่ได้คุยกัน
จริงๆเราเคยไม่ได้คุยกันประมาณ 2 อาทิตย์เพราะเธอออกทะเลไปเที่ยว และไปเยี่ยมญาติ
แต่ครั้งนั้น เรารู้ว่า เราจะได้กลับมาคุยกันอีก เราพอกะระยะเวลาได้ ว่าต้องอดทนอีกกี่วันกว่าจะได้คุยกันอีก

ครั้งนี้ มันต่างออกไป.. 
ทุกครั้งที่เธอไม่อยู่ เธอจะบอกกำหนดวันกลับทุกครั้ง 
เธอกลับมา เราก็ได้คุยกันเหมือนเดิม
ความแตกต่างคือ ครั้งนี้ที่เธอจะกลับมา เราจะไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่เรียกว่า “คู่รัก” และฉันจะเรียกเธอว่า “แฟน” อีกต่อไปไม่ได้

เรายังมีความรู้สึกพิเศษต่อกัน.. 
ฉันยังคงรักเธอ เหมือนกับก่อนเธอจะเข้าโรงพยาบาล
แต่ฉันไม่รู้ว่า เธอจะรู้สึกเหมือนเดิมไหม

การเข้ารับการรักษาโรคเครียด โรคซึมเศร้าอย่างรุนแรง และโรคย้ำคิดย้ำทำ ทำให้เราต้องขาดการติดต่อกัน
กว่าหนึ่งอาทิตย์..ที่เธอรับยามาก มากๆจนแทบจะไม่มีสติ เธอแทบไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง อาการต่างๆเหล่านี้ คืออาการเบื้องต้นของเธอที่ฉันรู้จากการบอกของคุณหมอ ที่ใช้โทรศัพท์มือถือเธอบอกกับฉันตามคำขอก่อนที่เธอจะถูกยึดมือถือไป

เธอขอให้หมอช่วยบอกอาการของเธอให้ฉันฟัง..
กว่าหนึ่งอาทิตย์ที่ฉันกังวลจนแทบบ้า 
กว่าหนึ่งอาทิตย์ที่ฉันร้องไห้ทุกวัน
ข้อความของหมอแต่ละครั้ง ทำให้ฉันใจเสีย
จนในที่สุด อาการของเธอก็ดีขึ้น
เธอยอมกินข้าว เธอยอมพูดคุยกับคนอื่น

หนึ่งในการรักษาคือ เธอต้องตัดขาดจากเทคโนโลยีทุกอย่าง รับยาอย่างต่อเนื่อง รักษาตัวในห้องพิเศษของโรงพยาบาล

มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ กับการต่อสู้กับความรู้สึกด้านลบที่เข้ามาเรื่อยๆ 
 ฉันพยายามเข้มแข็งเพื่อเธอ..

ก่อนเธอจะเข้าโรงพยาบาล 
เธอกลัวว่าฉันจะไม่รอเธอ
เธอกลัวว่าฉันจะทิ้งเธอไป
เธอกลัวว่าเธอจะไม่ได้กลับมาหาฉัน
เป็นชั่วโมงที่เธอร้องไห้ เป็นทุกข์กับความรู้สึกด้านลบของเธอ อีกซีกโลกหนึ่ง ที่ๆฉันอยู่ ฉันร้องไห้ไปกับเธอตลอด
ฉันให้กำลังใจเธอ
ฉันให้คำสัญญาเธอ
ทั้งๆที่น้ำตาฉันไหลไม่หยุด..
ในตอนนั้นฉันรู้แค่ว่า ‘ฉันจะไม่ทิ้งเธอไป!’
ตอนที่ฉันบอกเธอว่า “ดูแลตัวเองด้วยนะ”
แล้วคุณหมอตอบแทนเธอว่า
 “พวกเราจะดูแลเขาเป็นอย่างดี” 
หัวใจฉันเหมือนหลุดไปพักนึง 
มันช็อก.. มันกลัว..
ทุกครั้งที่คุณหมอส่งข้อความมา..หลายๆครั้งมันบาดใจมาก
หลายครั้งที่ฉันต้องกลั้นน้ำตา ในขณะที่พิมพ์ข้อความตอบคุณหมอ หรือถามอะไรกลับไป
การที่คุณหมอมาตอบแทนเธอ มันทำให้ฉันรู้เลยว่า
“ความคิดถึงมันทรมาน”
ชื่อเธอ หน้าเธอผ่านโปรแกรมแชทที่เราคุ้นเคย แต่ไม่ใช่เธอ.. อารมณ์และความรู้สึกมันต่างกันกับตอนที่ฉันคุยกับเธออย่างสิ้นเชิง

การต้องเข้มแข็ง.. มันไม่ง่ายเลยนะ 
ยิ่งถ้าในขณะนั้น ฉันเองก็ต้องเจอเรื่องราวหนักๆ ที่ไม่สามารถขอคำปรึกษาใครได้..
ฉันต้องกัดฟันสู้ และผ่านไปให้ได้
ฉันต้องยืนหยัดเพื่อเธอ..

การที่ไม่ได้คุยกันกับเธอครั้งนี้ ทำให้ฉันมองเห็นความรู้สึกตัวเองชัดขึ้น
ว่า “ฉันจริงจังกับคนๆนี้” มากกว่าที่ฉันคิด
ตลอดกว่าหนึ่งอาทิตย์ที่เสียน้ำตา 
ไม่มีวันไหนที่ฉันคิดจะยอมแพ้..

หนึ่งในความตั้งใจของฉันคือ “ฉันจะเป็นคนพิสูจน์ให้เธอเห็นว่า เธอมีคุณค่า เธอควรค่ากับการได้รักและถูกรัก เธอคู่ควรกับคนที่ดี และความรักที่ดี” 

ฉันไม่ชอบการรอคอย..
แต่การรอคอยเธอ มันคือการรอคอยที่คุ้มค่า
ไม่มีอะไรมาการันตีหรอก แค่หัวใจฉันบอกแบบนั้น..

เพราะความรัก ก็ไม่ได้จะมีแค่ความสุขทุกครั้ง เหมือนกับคำที่กล่าวว่า “ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ”
ความรักก็เช่นกัน ถึงจะต้องเสียน้ำตาบ้าง เคล้ากับความหวัง ความสุข ความทุกข์ แต่ถึงกระนั้น ความรักก็ยังสวยงาม

สิ่งๆนี้คือสิ่งที่มีค่ามากสำหรับฉัน
เพราะความรักคือสิ่งที่ฉันต้องการมาตลอดชีวิต

พอถึงช่วงเวลาหนึ่ง 
มันไม่สำคัญเลย ว่าฉันจะได้รับความรักจากใคร
มันสำคัญที่ว่า ฉันได้ให้ความรักของฉันกับใครดีกว่า

คนๆนั้นของฉันคือ “เธอ”

ความหวัง คือสิ่งที่หล่อเลี้ยงหัวใจฉัน ยามที่เธอไม่อยู่
อีกประมาณ 2 อาทิตย์หรือ 1 เดือน ที่เธอจะได้มือถือคืน
ฉันจะรอเธอนะ

สิ่งที่เหมือนฟ้าผ่าในใจฉันคือ สถานะของพวกเราจะไม่เหมือนเดิมแล้ว.. เธอยังไม่พร้อมกับความสัมพันธ์แบบคู่รัก
มันเหมือนตลกร้ายสำหรับฉัน.. เพราะแรกเริ่มเดิมที เธอคือคนที่มาชอบฉัน มาจีบฉัน 
มาทำให้ฉันคิดถึงทุกวัน มาเป็นส่วนหนึ่งในกิจวัตรประจำวันของฉันด้วย
 รวมทั้งทึกทักคำถามที่ว่า 
“ฉันเป็นคนพิเศษของเธอรึเปล่า?” มาเป็นคำถามที่ฉันขอเธอเป็นแฟน

เธอเครียดเพราะฉัน ฉันคือสาเหตุความเครียดอันดับหนึ่งของเธอ.. เธอคิดเสมอว่าตัวเองไม่ดีพอสำหรับฉัน เธอคิดเสมอว่าตัวเองไม่คู่ควรกับความรักดีๆ 

ตาบ้า! เธอน่ะ ดีเกินไปด้วยซ้ำ.. เธอคือความพอดีที่ฉันไม่เคยได้จากใคร 
เธอดีจนฉันแอบคิดบ่อยๆว่า 
“ตานี่เหลือรอดมาถึงฉันได้ยังไงนะ?”

เพราะสาเหตุนั้น เธอเลยยังไม่พร้อมกับความสัมพันธ์จริงจัง เธอต้องการมิตรภาพ..

ตาบ้านี่.. มันไม่ง่ายนะ กว่าที่ฉันจะเปิดใจ
มันไม่ง่ายนะ กับการที่ฉันรักใครได้อีกครั้ง
พอฉันเดินเครื่องเต็มกำลังไปแล้ว.. โดนสั่งหยุด

แต่เอาเถอะ.. ฉันเป็นได้ทุกอย่างเพื่อเธอ
ถึงแม้วันนึง เธออาจจะเลือกผู้หญิงอีกคนที่ไม่ใช่ฉัน
ก็ไม่เป็นไร.. เจ็บเจียนตาย แต่ก็ไม่ตายล่ะเนอะ
ที่สำคัญ..มันยังไม่มาถึง

ในตอนนี้..ให้โอกาสฉันได้รักเธอก่อนนะ
ให้โอกาสฉันได้พิสูจน์ตัวเอง ว่าฉันจะสามารถรักใครคนนึงได้มากแค่ไหน
เธอไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของฉันได้..ก็ไม่เป็นไร
ฉันขอแค่เธอจะรับรู้บ้าง..สักวันหนึ่ง

ฉันเคยหลับตา ขอให้เรื่องนี้เป็นแค่ฝันร้าย.,
แต่มันคือเรื่องจริง
ลืมตามา ต้องยอมรับความจริงว่า
“แฟน”ที่ฉันรักมาก ตอนนี้เป็นแค่ “เพื่อนสนิท”

ความรู้สึกดีๆที่ฉันมีให้เธอน่ะ ยังอยู่นะ..
ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ค่อยมารับ
ฉันจะอยู่ตรงนี้.. จนกว่าเธอจะไม่ต้องการฉัน
แล้วฉันจะไปเองนะ..

ยังมีอีกหลายอย่างที่เราวางแผนไว้แต่ยังไม่ได้ทำ
หนึ่งในนั้นคือการมาเจอกันของพวกเรา
ฉันจะรอนะ..

ฉันรักเธอจนเหมือนคนโง่
แต่ฉันก็เลือกที่จะยังรัก
คนที่ฉันยังไม่เคยเจอตัวจริง..แต่ฝังลึกในความรู้สึก

เธอสุขภาพแข็งแรง เธอมีความสุข
เธอไม่ต้องทนทุกข์กับสภาวะซึมเศร้า
แค่นั้นแหละ..ที่ฉันต้องการ

ภาพถ่ายนี้ คือภาพที่เธอชอบที่สุด.. 
มันช่วยฉันให้ผ่านวันที่เลวร้ายมาได้
ขอบคุณนะ..

ขอให้ความคิดถึงลอยไปในอากาศ 
ขอให้เธอได้สัมผัส..ว่ายังมีฉันคนนี้ ที่รอเธออยู่..

ไม่ว่าจะอีกกี่วัน กี่เดือน หรือกี่ปี ถ้าเธอต้องการฉัน 
ฉันจะไม่ไปไหน.. 

ยิ้มนะ
สู้ๆนะ (ตัวฉัน)






SHARE

Comments