ร้องไห้ไม่ได้อีก


หญิงสาวจุดเพลิงเผา ทุ่งลาเวนเดอร์ที่เคยปลูกไว้ในสี่ห้องหัวใจนั้นที่ละห้องๆ จนมอดไหม้เป็นธุลี
พลางยกแขนขึ้นเพื่อปาดน้ำที่ไหลอาบแก้ม และบอกกับตัวเอว่า
ร้องไห้ไม่ได้อีก
มองสถาพตัวเองที่สะบักสะบอมจากการโดนทิ่มแทงหัวใจ ที่ไม่อาจยิ้มรับกับเรื่องราวที่ผ่านพบ หน้ากากที่ผู้คนต่างสวมใส่ การหลอกใช้อย่างแยบยล กล่าววาจาแสนหอมหวาน ประดุจดั่งว่า เธอคือคนพิเศษ แต่เปล่าเลย นั้นมัน "คำลวง"


ตลอดมาหญิงสาวผู้มองโลก ด้วยแววตาสีม่วงพีช
ย่างก้าวไปยังที่แห่งไหน มักโปรยดอกลาเวนเดอร์ไว้ในที่แห่งนั้นเสมอ 


เธอปลูกมันเอง แต่หาใช่ผู้คนจะชอบดอกลาเวนเดอร์เสมอไป เธอแวดล้อมไปด้วยโลกของเธอ ดอกลาเวนเดอร์ของเธอ แต่มันมากเกินไป มากจนเหมือนวัชพืชที่ต้องกำจัดทิ้ง


เธอทอดสายตามองมันเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง สูดกลิ่นลึกสุด เพื่อเสพความรู้สึกนั้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะลงมือจุดเพลิงเผาทุ่งลาเวนเดอร์อย่างไม่แยแส 


ทุ่งลาเวนเดอร์เหล่านั้นมอดไหม้ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมระเหย ที่ไม่มีวันจางหาย


เธอปาดน้ำตาอีกครั้ง
และก้าวสู่โลกแห่งความเป็นจริง
SHARE
Writer
GypsoBlue
Blue
writer art eat beauty travel music play a game

Comments