แม่จิ้งจอกกับเด็กหลงทาง !!!!
ถ้าฉันพาเด็กคนนี้วิ่งออกจากป่าไป 
เมื่อถึงทุ่งข้าวสาลีหมาป่าที่คอยดักอยู่จะเข้ามาจู่โจมเขาทันที

ฉันไม่สามารถสู้ชนะหมาป่าทั้งฝูงได้ 
แม้ฉันจะสู้เอาชีวิตเข้าแลก 
ก็ไม่อาจช่วยให้เด็กคนนี้รอดไปได้

ในเมื่อเราฝ่าไปถึงที่ปลอดภัยไม่ได้ 
เราก็ต้องเปลี่ยนวิธีคิด 
โดยการบังคับให้ที่ปลอดภัยมาหาเราแทน มนุษย์ที่อาวุธครบมือ ชนะได้ทุกสิ่งนั้นแหละ แม้ว่าฉันไม่สามารถพูดภาษามนุษย์และขอให้เขามารับเด็กน้อยที่นี่ได้ แต่จิ้งจอกตัวนี้ก็สามารถหาวิธีเรียกมนุษย์ออกมาได้

ช่วงเช้ามืด
เวลานี้ไม่ใช่เวลาตื่นของพวกมนุษย์ 
สัตว์ป่ากินข้าวเช้าก่อนมนุษย์เสมอ 
แม้เจ้าเด็กนี้ไม่ใช่สัตว์ป่า แต่เขาก็ตื่นเช้าพร้อมกับฉัน 
คงเป็นเพราะป่าได้สอนให้เขาเรียนรู้ว่า การจะอยู่รอดในสถานที่ลำบาก 
เราจะต้องเปลี่ยนตัวเอง
จากเหยื่อเป็นผู้ล่า 
และผู้ล่าไม่ควรเดินเกมที่หลังเหยื่อ 

นี้เป็นช่วงเวลาออกล่าของฉัน 
ปกติฉันจะหาล่าเหยื่อที่ยังไม่ตื่นจากการหลับไหล ชิงลงมือทีเผลอ
ฉันจึง ตื่นเช้ากว่าสัตว์ที่ออกล่าเป็นฝูง
อย่างหมาป่า 

ถ้าแค่ฉันคนเดียวฉันเข้าหมู่บ้านนั้นได้สบายมากไม่มีปัญหาอะไร 

เพียงแต่เด็กคนนี้ไม่ใช่ เขาไม่มีฝีเท้าที่เบาอย่างฉัน ฉันคงต้องขอให้เขาเข้าใจอีกครั้ง ภาษากายและแววตาที่บอกกับเขาว่า อย่าเพิ่งออกไปนะอยู่ที่นี้ไปก่อน

แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะไม่ง่าย 
ฉันลงจากต้นไม้ เขาก็กระโดดตามลงมา ฉันจึงขึ้นบนต้นไม้ใหม่ เขาก็ปีนขึ้นมาตามฉัน ฉันขดตัวนอนและจองไปที่ใบหน้าเขา 
เข้าใจทีเถิดว่ายังไปไม่ได้นะเจ้าเด็กน้อยรออยู่ที่นี่ก่อน การสบตาครั้งนี้ได้ผล เขานั่งลงบนต้นไม้ ต้นใหญ่ที่มีพื้นที่ให้คนนั่งได้ เขาจะปลอดภัยถ้าอยู่บนนี้ ผลไม้ต่างๆ ก็หากินได้แถวนี้ 
โปรดอยู่ที่นี่ไปก่อนนะ ฉันมีธุระที่ต้องทำ

ฉันกระโดดลงมาจากต้นไม้อีกครั้ง 
มองขึ้นไปบนต้นไม้สบตากับเจ้าเด็กนี่ อย่าลงมานะรอฉันก่อน 

แล้วฉันจะรีบกลับมา เขาไม่ได้ลงจากต้นไม้ตามฉันมา ฉันถือว่าเขาเข้าใจก็แล้วกัน

เมื่อเขาไม่ตามลงมาแล้ว 
ฉันก็วิ่งออกจากต้นไม้นี้ไป โดยจุดหมายที่ฉันมุ่งหน้าไปนั้นคือ หมู่บ้านมนุษย์
ฉันรู้ว่าหมาป่าอยู่ใกล้ๆบริเวณทางออกจากป่า แต่มันไม่ได้ยินเสียงฉันหรอก

ฝีเท้าข้อจิ้งจอกนั้นเบามาก เราทำได้ไม่ต่างจากแมวเลย ฉันผ่านพ้นจากสายตาของหมาป่าไปได้ง่ายดาย ผ่านทุ่งข้าวสาลี แล้วไปเล้าไก่ของพวกมนุษย์

ฉันไม่สงสารพวกแกหรอนะเจ้าไก่ 

ยังไงถ้าแกอยู่ในป่าแกก็เป็นอาหาร 
ถ้าแกอยู่ในเล้าสักวันแกก็ต้องเป็นอาหาร
และแกเป็นหนึ่งในอาหารของฉัน

อีกอย่างชีวิตของแกเป็นส่วนหนึ่งในแผนการนี้ด้วย ขอโทษด้วยนะ

... ฉันกัดไก่ของพวกมนุษย์ฆ่าพวกมันบ้านละตัวสองตัว แล้วทิ้งศพของพวกมันไว้เป็นร่องรอยว่ามีสุนัขบุกเข้ามาจากในป่า  ทิ้งศพไก่ไว้ตามทาง แล้วซ่อนตัวอยู่ในทุ่งข้าวสาลี


เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น
มนุษย์ตื่นเช้ามา พวกเขาคงหัวเสียกัน เพราะไก่ที่เลี้ยงไว้ถูกข้าตาย ฉันต้องการให้พวกเขาตื่นตัว 

เที่ยงฉันก็ทำแบบเดิม 

ตกเย็นฉันก็ทำแบบเดิม 

ทำให้เขารู้ว่าต้องหาวิธีจัดการกับสุนัขที่มากินไก่ของพวกเขาฟรีๆตัวนี้

ฉันเห็นพวกเขาเริ่มเตรียมการรับมือกันฉันแล้ว เป็นไปตามแผน 

ตกดึกฉันกลับไปที่ต้นไม้นั้นอีกครั้ง
ด้วยสภาพที่มีเลือดไก่เต็มตัว 
เจ้าเด็กนี่ดูกังวลที่เห็นเลือดเต็มตัวฉัน เขายังอยู่บนต้นไม้รอฉันไม่ไปไหน

ฉันกลับมาแล้ว
ไม่ต้องห่วงนะเด็กน้อย
ฉันไม่กล้าคลอเคลียเขาเพราะกลัวว่าตัวเขาจะเหม็นไปด้วยเลือดไก่ 

แต่เขาไม่สนใจเขายังคงกอดฉันเหมือนเดิม นี่อาจจะเป็นกอดครั้งสุดท้ายแล้ว วันพรุ่งนี้ฉันจะล่อพวกมนุษย์มาที่นี่

แล้วเมื่อเด็กนี้เห็นเผ่าพันธุ์ของเขา 
เขาจะได้กลับไปโลกของมนุษย์เสียที

กอดในคืนสุดท้ายที่จะได้อยู่ด้วยกันนี้

มันช่างแสนสั้นนัก ฉันรู้ว่าวันพรุ่งนี้จะไม่ได้กอดเขาแบบนี้อีกเลยทำให้ เวลากลางคืนที่เคยคิดว่ายาวนาน มันผ่านไปเพียงอึดใจเดียว 

ฉันทำใจว่านี้จะเป็นกอดสุดท้าย 
แต่เด็กคนนี้คงไม่รู้หรอกว่าเราทั้งสองพรุ่งนี้จะต้องแยกกันเดินตามทางของตัวเองแล้ว

เช้าวันถัดมา
เขาเข้าใจแล้วว่าเขาต้องรอที่นี่เขาไม่ตามฉันมาแล้ว

ฉันวิ่งไปที่หมู่บ้านของมนุษย์ 
ครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อนเพราะมีกับดักเต็มไปหมดเลย

แต่มันทำอะไรสุนัขที่ชานฉลาดอย่างฉันไม่ได้หรอก 

ฉันผ่านไปได้อย่างง่ายดาย 
กับดักที่ทำจากเชือกและกระป๋องนี้แหละที่ฉันต้องการ ฉันแค่ใช้ขาหน้าเขี่ยเชือกนี่กระป๋องก็สั่นไปตามแรงสั่นของเชือก เกิดเสียงดังขึ้น 

ฉันเห็นบ้านของพวกเขาเปิดไฟขึ้นมา รู้ตัวกันแล้วสินะ ฉันคาบไก่ไปหนึ่งตัวเป็นของแถม 

ตามมาเลย ตามฉันมาเลย 


พวกมนุษย์ประมาณสี่ถึงห้าคน 
คว้าอาวุธครบมือวิ่งตามฉันมา 

ฉันวิ่งไปทางต้นไม้ที่ซ่อนเด็กคนนั้นไว้ แบบนี้แหละดี ตามฉันมาแบบนี้แหละ

เมื่อพวกหมาป่าที่เฝ้ามองทุ่งข้าวสาลีอยู่ เห็นว่ามีมนุษย์อยู่หลายคน ก็ล่าถอยไป จากบริเวณนี้

นายกำลังจะปลอดภัยแล้วเจ้าเด็กน้อย ฉันวิ่งไปเรื่อยๆ ฉันใกล้จะถึงต้นไม้ที่เด็กคนนั้นอยู่แล้ว อีกนิดเดียวเท่านั้น

ปั้ง!! ~

เสียงนี้ดังสนั่นไปทั่วทั้งป่า

หลังสิ้นเสียงนั้น 
ฉันรู้สึกเจ็บที่ลำตัว แล้วความเจ็บปวดก็แล่นไปทั่วทั้งร่างกาย

ฉันถูกอะไรสักอย่างชนเข้ากับลำตัว 
มันแรงมากจนทะลุหนังของฉันเขาไป
น้ำสีแดง ไหลออกมาจากบริเวณนั้นแล้วตัวฉันก็ล้มลง

ไม่นะ!! เสียงร้องที่ฉันฟังไม่ออกว่ามาหมายความว่าอะไร ออกมาจากปากของเด็กคนนั้น

เขากระโดดลงมาจากต้นไม้
แล้ววิ่งเข้ามาหาฉัน ฉันมองใบหน้าของเขา ฉันไม่ได้คิดว่าจะเป็นแบบนี่นะ นี่ไม่ได้อยู่ในแผนฉันจริงๆ

อีกไม่นานเขาจะปลอดภัยแล้ว



...เพียงแต่ ฉันเห็นเงาตะคุ่มๆ และสายตาอัมหิตจ้องที่เด็กคนนี้ 

สายตานั้นมันมาจากด้านหลังของเขา 
เจ้า หมาป่าจ่าฝูง มันยังไม่หนีไป และฉันรู้ว่ามันกำลังจะทำอะไร

ตอนต่อไป แม่จิ้งจอกกับเด็กหลงทาง ตอนจบ
SHARE
Written in this book
นิทานจากฉัน
เขียนไว้อยากให้คุณได้อ่าน
Writer
Suyzeiy
ONLY
love only you

Comments