ขออนุยาติหยาบนะครับ. อารมตอนนั้นมันพาไป
กูไม่ดีจะยกยอตัวเองว่าดี. แต่กูรู้สึกว่าการที่กูคิดทำดี มันเป็นสิ่งที่ไม่ดีสำหรับโลกนี้. ถ้ากูเป็นคนคิดชั่วเป็นคนเลว คงจะดีกว่านี้ เพราะกูจะได้ไม่ต้องแคร์ใครส่งสารใครเห็นใจใครมากกว่าตัวกูเอง เพราะถ้ากูพยายามเป็นคนดีแค่คนเดียวในโลกที่มีแต่คนชั่ว กูก็คือคนที่แปลกแยกคิดต่าง. ผลลับที่ได้คือ คนทุกคนที่คิดไม่เหมือนกูก็จะมองว่ากูบ้า. แปลกนะที่คนทุกคนแม็งเห็นใจคนไกลตัวมากกว่าคนใกล้ชิด สงสารคนอื่นๆที่โดนทารุนกรรม ทั้งๆที่พวกมึงก็ทารุนกูอยู่ ทั้งๆที่กูเป็นคนใกล้ชิดมึง. โอเคร กูจะไม่โทษพวกมึงหรอก กูจะโทษตัวกูเอง ที่แม็งโง่อยู่เป็นทาสที่ต้องลองรับอารมของพวกมึง โทษตัวกูเองที่เกิดมาเป็นกู.
ส่วนใครที่คิดจะเป็นคนที่คิดดีทำดี กูขอแนะนำว่าอย่าทำ เพราะบนโลกนี้ไม่มีที่ยืนให้แบบนี้หรอก. มึงต้องชั่วมึงถึงจะมีหน้ามีตาในสังคม. ต้องชั่วถึงจะได้เป็นรัฐมนตรี. มึงดูดิ คนที่มีอำนาจของโลกแม็งก็เป็นคนเหี้ยทั้งนั้น.
คนดีทำที่ทำดีคนไม่ยกย่อง แต่ไอ้คนเลวที่ทำดีดันมีแต่คนชื่นชม. เพราะคนดีที่ทำดีแม่งมันเป็นเรื่องปกติในสายตาคนอยู่แล้ว.
กูเริ่มเข้าใจแล้วล่ะว่าคนที่ผิดคือกู ที่ต้องเกิดมาอยู่บนโลกของคนเหี้ยเห็นแก่ตัว. ..อะไรที่คนสวนใหญ่เห็นด้วยมันคือสิ่งที่ดี และโลกใบนี้คนส่วนใหญ่ก็ดันเป็นคนเห็นแก่ตัว. สรุปคือ การเห็นแก่ตัวเป็นเรื่องที่ดี. เห้อ
SHARE
Written in this book
book
Writer
JohnnyBale
Write
beginer

Comments