กวีบ้ากับดวงจันทร์
เสียงเครื่องดนตรีกำลังบรรเลงบทเพลงอย่างเข้มข้น มือของเขาขยับเป็นจังหวะในขณะที่ปากก็ยังคงพร่ำบทกวีต่อไป ผู้คนกำลังเคลิบเคลิ้มกับการแสดงเล็กๆนี้ จนกระทั่งชายหนุ่มผู้บรรเลงได้เปลี่ยนจังหวะของเพลง ทำให้ผู้ชมขาประจำที่มาฟังบ่อยครั้งก็รู้สึกตัวได้ว่าการแสดงนี้กำลังจะจบลง ชายหนุ่มโค้งตัวรับเสียงปรบมือจากผู้คนรอบตัว ทุกคนต่างแยกย้ายกันไป ชายหนุ่มเองก็รีบเก็บของเช่นกัน เขาเองก็มีธุระที่ต้องไปทำต่อ

"จะไปแล้วหรอ" เสียงเล็กๆดังขึ้นมาขณะที่เขากำลังเดินออกมาจากจุดที่เขาประจำอยู่
"ครับ ผมต้องไปต่อ" เขาตอบพร้อมยิ้มเล็กๆให้สาวน้อยที่กำลังเอียงคอทำหน้าฉงน
"คุณจะไปไหนล่ะ ยังไงพรุ่งนี้คุณก็จะกลับมาที่นี่อีก"
"เปล่าหรอก" เขาส่ายหน้า "พรุ่งนี้ผมก็คงอยู่ที่อื่นแล้ว ผมอยู่ไม่ติดที่ไหนนานๆหรอก"
เขาพูดพร้อมเดินออกมา แต่สาวน้อยคนนั้นก็ยังตามมาอยู่ ซึ่งมันยากพอสมควรเลยที่จะเดินตามก้าวยาวๆของนักกวีตัวสูงโปร่งคนนี้ได้ทัน
"ทำไมล่ะ คุณจะไปไหน" เธอถาม สังเกตุว่าตอนนี้เธอเริ่มเหนื่อยแล้วล่ะ
"ผมไล่ตามบางอย่างอยู่"
"อะไรอะ?"
"ดวงจันทร์"
"ห้ะ?" มือเล็กๆคว้าชายหนุ่มไว้ เขาดูไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก
"ทำไมต้องดวงจันทร์ มันอยู่ไกลนะ ยังไงคุณก็ไล่ตามมันไม่ได้หรอก" เธอมองจ้องไปในตาของเขาด้วยความสงสัย
"ใครบอกว่าไกล ผมเคยใกล้สุดได้ตั้ง 357,973 กิโลเมตรแหนะ" 
"นี่จริงจัง?"
"อื้อ"
เขาเริ่มมองฟ้าและเดินต่อโดยไม่สนเสียงถอนหายใจของเค้าข้างหลัง
"โอ้ย!" เขารู้สึกได้ว่าเธอเตะขาเขาแน่ๆ "อะไรของเธอเนี่ย" 
"รอก่อน" เธอพยายามทำความเข้าใจ "เราไม่เข้าใจทำไมคุณต้องไล่ตามด้วยในเมื่อคุณก็ครอบครองมันไม่ได้ เข้าใกล้ได้ในระยะนั้นมันมีความหมายอะไรด้วยหรอ" เขาอ้าปากจะเถียง แต่เธอก็ยังพูดต่อไป "คุณไม่คิดบ้างหรอ ว่ามันเป็นไปไม่ได้ คุณไล่ตามมานานเท่าไหร่แล้ว" 
"นานมาก" เขาตอบเรียบๆ
       คุณไม่คิดบ้างหรอว่าการที่คุณไล่ตาม                    ทำให้คุณต้องสูญเสียใครไปบ้าง             ไม่คิดบ้างหรอว่ามีอีกคนที่รอคุณตรงนี้ เธอพูดอย่างจริงจัง เขามองเข้าไปในตาเธอ เห็นตัวเองอยู่ในนั้น เขาเลือกที่จะเงียบแล้วไม่พูดอะไรสักพัก ก่อนจะพูดคำแรกออกมา
"อื้อ ผมเข้าใจที่คุณจะพูดนะ ในใจลึกๆผมก็รู้แหละว่ามันดูเป็นไปไม่ได้ขนาดไหน"
"งั้นก็จะหยุดแล้วใช่มั้ย" ประกายในตาเธอบอกให้รู้ว่าเธอดีใจขนาดไหน เธอยื่นมือมากุมมือชายหนุ่มไว้ แล้วถามต่อ "งั้นจะอยู่ที่นี่ต่อใช่มั้ย"
เขาเว้นช่วงสักพักก่อนตอบออกไป "อื้อ แต่ขอไปทำอย่างหนึ่งก่อนนะ เขาพูดพร้อมกับปล่อยมืออันบอบบางของเธอเบาๆ สีหน้าเธอเริ่มเปลี่ยนไปพร้อมกับใจที่สั่นอยู่ในอก
"ทำอะไร?" เธอถามสั้นๆ คาดหวังกับคำตอบที่กำลังจะออกมาจากปากของชายที่เธอคอยไล่ตามเขามาตลอด
"ไล่ตามดวงจันทร์"

 


SHARE

Comments