: จดหมายถึงมหาสมุทรและพ่อ
กรุงเทพนี่มันใหญ่จังเลยนะ 
กว้างใหญ่กว่ามหาสมุทรบ้านเกิดของฉันเสียอีก 
ผู้คนมักกล่าวว่า 
เมื่อครั้งที่ทอดสายตาไปยังเวิ้งน้ำที่ไกลสุดลูกหูลูกตา 
มันช่่างเหงาและว่างเปล่าเสียจริง  


พวกเขาจะยกเบียขึ้นดื่มและพูดคุยกับตนเอง

ฉันหัวเราะกับรื่องตลกนี้ 
มหาสมุทรไม่เคยทอดทิ้งใครให้เปล่าเปลี่ยว
มนุษย์ต่างหากที่เปลี่ยวเหงาและทอดทิ้งบทสนทนากับมหาสมุทร 



ฉันคิดถึงบ้านเหลือเกิน 
บ้านในความหมายที่ประกอบด้วยบุคคล ผืนน้ำ ลำเรือที่ทอดเรียงกันเต็มลำคลอง 
ริ้วรอยของลายย่ำบนผืนทราย เสียงตะโกนโหวกเหวกของผู้คนตั้งแต่ที่ฟ้ายังไม่ทันจะแจ้งดี ควันไฟของตลาดยามเช้า และแม่ค้าปากหวานที่สนทนากันด้วยสำเนียงเฉพาะถิ่น 

12.22 น. 
คือโมงยามที่อยากจะงอแงเหมือนเด็กไร้เดียงสา 
โหยหาอุ้งมือหนาที่เริ่มมีรอยย่นมาคอยลูบหลัง 
ไม่เคยมีคำว่า "ไม่เป็นไรนะ" ของผู้ใดที่มีพลังมหาศาลเท่าเขา
อุ้งมือที่ขจัดทุกข์ภัยของลูกสาวตัวน้อยทผู้มีบ่อน้ำตาตื้นเขินกว่าแอ่งโคลนข้างนถนน 

ยิ่งเติบใหญ่ หยดน้ำตาที่ร่วงไหลก็ล้วนแล้วแต่มีราคาที่ต้องจ่าย 
ด้วยความเสียใจของชายชราที่หลงเฝ้าฝันว่า 
ลูกสาวตัวน้อยของเขาจะสุขสบายดี

"ไม่เป็นไรนะ" จึงกลายเป็นเสียงที่เปล่งเบาๆ ของฉันในเมืองมหาสมุทรคอนกรีต

ป่านนี้เขาคงจะหลับแล้ว 
เขาจะหลับไปด้วยหัวใจเช่นใดหนอ 




: จดหมายถึงมหาสมุทรและพ่อ
SHARE
Writer
TodayIDie
A storyteller
“ ลูกสาวชาวประมงลุ่มทะเลอ่าวไทย สนใจชีวิตของมนุษย์ผ่านการอ่านงานวรรณกรรม และการเดินทาง ทุกวันนี้ติดกาแฟ ติดการ์ตูน ติดทุกอย่างที่เข้ามาในวงจรชีวิต และติด F หลายวิชา ”

Comments