โลกความจริงนั้นโหดร้ายและไม่เคยเมตตาผู้มีความฝัน
คุณลองถามคำถามนี้กับตัวเองดูนะครับ
คุณเคยคว้าความฝันมาไว้กับตัวได้แม้สักครั้งในชีวิตไหม?

คุณอาจจะบอกว่าเคย ... ฉันได้ความฝันมาอยู่ในมือแล้ว

แต่ผมไม่เคยครับ...ไม่เคยคว้ามันไว้กับตัวได้เลยสักครั้ง

ถามว่าทำไมนะหรอ ?
ก็เพราะแค่มันขึ้นชื่อว่าความฝัน แค่นั้นก็ทำให้เรารู้แล้วว่าไม่มีทางคว้ามันมาได้ เนื่องจากความฝันไม่ได้จัดอยู่ในกลุ่มของวัตถุ มันไม่มีรูปร่างที่แน่นอนผันเปลี่ยนไปตามความต้องการที่แตกต่างกันของแต่ละบุคคล
มันจึงไม่มีมวล 
ไม่มีน้ำหนัก 
ไม่เปลี่ยนแปลงไปตามอุณหภูมิ
และไม่อยู่ภายใต้แรงดึงดูดด้วยเช่นกัน

ด้วยเหตุผลที่ว่ามานี้ทำให้

ความฝันไม่เคย
มีน้ำหนักมาถ่วงมัน 
มันจึงไม่เคยลอยต่ำ
มาหามนุษย์ที่เดินติดดินอยู่ทุกวัน
อย่างเราเลย 

มันอยู่สูงเกินจะคว้าได้เสมอ 
ยิ่งเราเข้าใกล้มันมากเท่าไร ยิ่งยื่นมือออกไปมากเท่าไร มันก็ยิ่งสูงและยิ่งลอยออกห่างจากเรามากเท่านั้น

ถ้าเป็นเช่นที่ผมว่าจริง ในเมื่อมันไม่เป็นรูปธรรมสัมผัสและคว้ามาไม่ได้ 
แล้วทำไมมนุษย์ทั้งหลายถึงเลือกที่จะวิ่งตามความฝัน ทั้งๆที่คว้ามันมาไม่ได้อยู่

เหตุผลง่ายนิดเดียวครับ 
มันไม่มีรูปและมันสัมผัสไม่ได้ก็จริง 
แต่ว่า มันมีสิ่งอื่นนอกจากนั้นอยู่
มันมีรส 
มันมีกลิ่น 
มันมีเสียง 
และมันมีสีครับ 

สีที่ไม่จำเป็นต้องใช้ตามองเพราะว่ามันต้องใช้ใจดู 
สีของมันสวยเกินกว่า “ทุกเฉดสีที่ตาเห็น” 
เสียงของมันเพราะมากกว่า “ทุกเสียงที่หูได้ยิน” 
กลิ่นของมันหอมยิ่งกว่า“น้ำหอมขวดที่คุณโปรดปรานมากที่สุด” 
และรสขอมัน หวาน “เกินกว่าน้ำหวานที่คิดว่าเลิศรสที่สุด”

เพราะว่ามันเป็นแบบนั้น
คนที่มีความฝัน จึงหยุดไม่ได้ที่จะไล่ตามมัน ไล่ตามไปทั้งที่สัมผัสไม่ได้ แต่ขอแค่ได้ใกล้มันขึ้นอีกก้าว แค่นั้นก็ทำให้คุณได้รสหวานของมันยิ่งขึ้น ได้กลิ่นหอมของมันมากกว่าเดิม ได้ยินเสียงมันใกล้กว่าเก่า และได้เห็นสีของมันชัดกว่าจุดเดิมที่เคยยืนอยู่

ตามมันไปสินักล่าฝัน
แม้ความจริงจะไม่เคยเมตตาคุณเลย ความจริงโลกดึงคุณไว้ด้วยแรงดึงดูด แต่คุณก็ต้องไม่ยอมแพ้ต่อมัน 
ยืนขึ้นมา
ยืดตัวขึ้นมา
เขย่งเท้าให้สูงขึ้นมาอีก
เอื้อมมือปีนขึ้นไป
ตะเกียกตะกายไปให้สูงที่สุด

แม้ภาพที่คนรอบข้างเห็นจะไม่น่าดู 
แต่ใจคุณเองรู้ว่าคุณกำลังทำอะไร 
คุณกำลังไล่ตามความฝันอยู่

จงไปยืนบนสแตนนั้น 
จงสวมชุดนิสิตนั้นให้ฉันดู 
จงยิ้มและเดินอย่างภาคภูมิในตึกคณะของคุณ

คะแนนวันนี้ที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินไม่ได้เป็นสิ่งที่บอกคุณ ว่าพรุ่งนี้คุณจะสูงขึ้นอีกไม่ได้
เป็นกำลังใจให้นะอดีตเด็ก ม.6 
รู้ตัวแล้วก็อย่าอยู่กับที่ ออกตามความฝันซะ 

โลกความจริงนั้นโหดร้าย
ไม่เคยเมตตาผู้มีความฝัน
ก็อย่ารอให้มันมาเมตตา
ทำตนให้สูงขึ้นมา
และบอกให้โลกรู้ว่า
สักวันฝันนั้นจะเป็นจริง


จากคนเคยเรียนม.6


อย่ายอมแพ้ ผมรอคุณอยู่
SHARE
Written in this book
เพราะเราเติบโต...ด้วยรัก
ประวัติความรักของฉัน
Writer
Suyzeiy
ขอให้โชคดี
คนธรรมดามานั่งแต่งนิทาน (นิทานที่ไม่มีคนอ่าน)

Comments

Tinner
17 days ago
เปลี่ยนจาก'ความฝัน'เป็น'เป้าหมาย'สิ มันดูจับต้องได้ วัดผลได้ จากนั้นก็เติมเต็มมันด้วยวิธีการที่เหมาะกับเรา #สู้ๆเพื่อตัวเองในเวอร์ชั่นที่อยากเป็นนะ✌
Reply
Suyzeiy
17 days ago
มนุษย์เกิดมาพร้อมรอยรั่วในหัวใจ เราเติมอะไรเข้าไปเท่าไรมันก็ไม่มีวันเต็มครับ เมื่อถึงจุดหมายคุณก็จะหาจุดหมายใหม่อีก สุดท้ายมันก็ไม่ต่างจากความฝันที่เราได้แต่เข้าใกล้เรื่อยๆ ไม่จำเป็นต้องคว้ามันมา แค่ใกล้มันมากขึ้นก็พอครับ