นายคนนั้นอะ นายที่มาจากดาวพลูโต: วันที่ฉันผิดหวังกับตัวเอง
ถึง นายที่มาจากดาวพลูโต

เรื่องที่ฉันจะเล่าในวันนี้ มีอยู่ว่า วันนี้เป็นวันแรกที่ฉัน พรีเซนต์การทำงานประจำสัปดาห์ครั้งแรก หลังจากทำงานมาเข้าสู่เดือนที่ 5  การรายงานทั้งหมด เป็นภาษาญี่ปุ่น ประกอบกับ อาทิตย์ที่แล้ว ฉันแทบไม่ได้จับอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย พอมีอะไรนิดอะไรหน่อย ก็เลยเอามาเขียน บัดดี้ ไม่ได้ให้ฉันทำสรุปอะไรทั้งสิ้น ฉันเลยไม่ได้คิดอะไรมาก หลังจากที่ทำเสร็จ แต่ก็นั่นละ ฉันประมาทเอง ที่ไม่ได้คิดเอาไว้ว่า มีคำถามไหนที่เขาจะถามเราได้บ้าง ฉันเลยไม่ได้เตรียมตัวสำหรับตอบคำถามใดๆไปทั้งสิ้น...

สิ่งที่ฉันเขียนไปในรายงานก็คือ 

ฉันไปถ่ายรูปชิ้นงานที่เกิดตำหนิกับบัดดี้ของฉันและบัดดี้สอนวิธีดูตำหนิของชิ้นงาน 

และนายพอจะเดาออกไหมว่า เขาจะถามอะไรฉัน?

เขาถามฉันว่า...รูปที่ถ่ายมาเป็นแบบไหน?

มันดูง่ายใช่ไหมละ ถ้ามันเป็นรูปร่างที่อธิบายได้ง่ายๆก็คงจะดี แต่ภาพๆนั้น เป็นภาพจากกล้องจุลทรรศน์กำลังขยาย 500 สิ่งที่เห็น คือ ถ้าให้บรรยายภาษาไทยก็อาจจะถูไถได้อยู่ แต่พอเป็นภาษาญี่ปุ่น...คลังคำศัพท์ฉันก็สั่นคลอนไปทันที

ภาพๆนั้น เป็นเหมือนก้อนป๊อปคอนที่เกาะกลุ่มติดกัน ...

ตอนนั้น ฉันไม่รู้สึกเสียใจที่ ถูกอาจารย์ถามแบบนั้นเลย

แต่รู้สึกเจ็บใจกับตัวเองมาก

ที่ไม่รอบคอบในงานทุกอย่างที่ทำ และไม่เตรียมพร้อม

และก็เฝ้ารอครั้งหน้า โอกาสที่ฉันจะได้แก้ตัว และจะต้องไม่มีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้น...

ฉันจำความมุ่งมั่นในการที่จะเอาชนะคนถามคำถาม ตอนเตรียมพรีเซนต์งานของนายได้...เพราะมีนาย ฉันเลยรอดมาตลอดทุกสถานการณ์

แต่ตอนนี้ เหลือฉันแค่คนเดียว ฉันคนเดียวเท่านั้น ที่จะทำให้ตัวเอง รอดในสถานการณ์นี้...

สถานการณ์ การทำงาน ที่ไม่มีใครสั่งการให้ ต้องคิดได้ด้วยตัวเอง...

ฉันทำได้แน่นอนละ นายว่าไหม? 
สักวัน ฉันจะพังกำแพงแห่งภาษานี้ ออกไปสู่โลกกว้างได้
SHARE
Writer
kumoko
writer,reader
greet me if you wanna know me

Comments