แม้จะจากกัน แต่ความทรงจำยังคงอยู่
    สายลมพัดอ่อนๆ เหล่าดอกไม้ที่พากันพลิ้วไหวไปตามแรงลม เห็นแล้วดูเพลินตายิ่งนัก ท่ามกลางเหล่าดอกไม้นั้นมีเด็กชาย และเด็กผู้หญิง กำลังนอนแผ่กายกลางทุ่งดอกไม้ ทั้ง 2 คน กำลังเหม่อมองท้องฟ้าที่กำลังสดใส
    
    "ชั้นอยากอยู่ที่นี่ตลอดไปจังเลยนะ" เด็กสาวพูดพร้อมสูดอากาศด้วยความสดชื่น
    "เอาสิงั้นเราจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเองนะ" เด็กชายพูดพร้อมลุกขึ้นมองทุ่งดอกไม้ที่ยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา
     "เราไปวิ่งเล่นกันเถอะ" เด็กสาวชวนเด็กชายให้ไปวิ่งเล่นด้วยกัน
      
      ทั้งสองวิ่งเล่น ดูแลเหล่าดอกไม้ ทำกิจกรรมต่างๆด้วยกันร่วมกันที่นี่ จนที่นี่เปรียบเสทือนบ้านหลังที่ 2 ของพวกเขา 2 คน เกิดเป็นความสัมพันธ์ของคน 2 คน 
       จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่ทั้ง 2 คนกำลังนั่งพักกันอยู่ เธอพูดขึ้นมาว่า
ไคน์ เก็บความทรงจำที่ดีของเรา 2 คนไว้ให้ดีนะ ช่วยดูแลที่นี่แทนเราด้วยล่ะ       ผมรู้สึกแปลกๆที่อยู่ๆ รินก็พูดขึ้นมาแบบนี้ได้แต่ตอบรับไปแบบงงๆ
       "เอาสิ แล้วรินจะไม่มาดูแลที่นี่ด้วยกันกับเราหรอ"
        รินได้แต่ยิ้มไม่ตอบอะไรออกมา
         
วันต่อมา

       พายุฝนที่โหมกระหน่ำ พร้อมกับค่ำคืนมืดมิดยิ่งทวีความหนาวเหน็บ กลับมีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ น้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้ง 2 ข้างไม่อาจรู้ได้ว่ามากเท่าไหร่ คงอาจจะเป็นเพราะฝนที่ตกลงมาผสมผสานไปกับน้ำตา       
        ข่าวที่ว่ารินได้ตายไปจากโลกใบนี้แล้ว ตายเพราะโรคร้ายที่สะสมมาตั้งแต่เกิด ไคน์ได้แต่ภาวนาขอให้นี่เป็นเพียงความฝันแค่เพียงตื่นหนึ่ง
       
        "ตื่นสิ เมื่อไหร่เราจะตื่นจากความฝันนี้สักที ฝันร้ายแบบนี้นะ" ผมต่อยหมัดลงไปบนพื้นได้แต่หวังว่าจะตื่นจากความฝัน
      
         ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฝนที่ตกกระทบลงบนร่างกาย ค่ำคืนมืดมิดที่หนาวเหน็บ ทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พลันนึกถึงข้อความแปลกๆที่รินบอกแก่ผมในวันนั้น ผมจึงยิ้มและพูดกับเธอที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ว่า
     
         "เราเข้าใจแล้วล่ะ ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้น"
       
              พร้อมเหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
เราจะรักษาความทรงจำที่ดีของเรา 2 คนไว้ตลอดไปนะ          





SHARE

Comments